We komen niet uit de naam.

Misschien een kronkel, maar klinken mij te gewoon. :$
Besef je dat je de naam nog een aantal decennia gaat horen? Wat nu ongewoon klinkt, klinkt binnen een half jaar of korter ook weer vertrouwd.
Een oud huisgenote, had een vader die leraar was. En geen naam wilde van kindjes die hij in de klas had gehad. Dus uiteindelijk een mooie naam gevonden die hij nog niet kende. Vervolgens kwam er een column in de Margriet/Libelle met die naam. Waarna ontelbare Nederlandse meisjes opeens die naam kregen.

Je kindje groeit ook in de naam. Na de geboorte van ons kindje, had ik opeens zoiets van, nee, ons kind lijkt meer een Petra. Mijn man is daar niet in meegegaan, en inmiddels is ons kindje de gegeven naam wel in de gegeven naam gegroeid. Of eigenlijk andersom, het beeld dat we hadden bij de naam, is meegegroeid met ons kind.

Tegenwoordig blijken bijzondere namen de norm. Op het kinderdagverblijf overwegend autochtone kinderen, maar met de meest vreemde namen. Dat maakt de gewone Nederlandse naam tegenwoordig heel bijzonder.
 
Terug
Bovenaan