Hallo,
Dankjewel voor het openen van dit bericht en de tijd om deze te willen doornemen.
Op dit moment ben ik 14 weken zwanger, maar ik voel mijzelf totaal niet zwanger en ook niet gelukkig van het idee, en mijn partner ook niet.
Het begon afgelopen weekend waarin ik een klein beetje bloed in mijn urine vond. Die nacht heb ik daar slecht van geslapen en mijn zorgen uitgesproken tegen mijn vriend dat ik het wel eng vond dat dit gebeurde. Mijn vriend gaf hierop aan dat hij sowieso de hele zwangerschap eng vindt, maar tot nu toe ook niet enthousiast is. Bij geen enkele echo heeft hij een gevoel gehad van trots, blijdschap of geluk - ik ook niet.
Sindsdien hebben we het er iedere avond over met de nodige emotie. Ik vind veel rust in het idee om het kindje te laten weghalen, maar het lijkt wel bijna dom om dit te doen. Om ons heen hebben we 4 zwangere vriendinnen, hoe leuk is het als onze dochter/zoon hier tegelijk mee kan opgroeien? De kinderopvang is al geregeld, financieel hebben we het plaatje rond en de plannen om ons interieur aan te passen naar de komst van een kindje zijn ook al gemaakt. Maar we worden niet gelukkig van dit idee, vooral ik niet.
We zijn nog 2,5 dag in afwachting van het resultaat van de NIPT test en stiekem hoop ik dat deze ongunstig uitvalt zodat we daarin wel de 'nuchtere' keuze kunnen maken om het kindje te laten weghalen, al zegt dit eigenlijk al genoeg...
Ik breek wel in huilen uit van het idee dat ik mijn vader niet met zijn kleinkind kan zien spelen in de achtertuin, of dat mijn schoonzus niet met hem/haar de laatste trends kan gaan shoppen. Mijn vriend zei hierin (terecht) dat alle voorbeelden die ik aangeef, alleen betrekking hebben op andere personen en niet persé op ons. Ik vind het niet jammer om mijn vriend bijvoorbeeld zijn zoon/dochter niet van school te zien ophalen van de motor... (overigens gaf mijn vriend hierin aan dat hij precies dezelfde gedachte hierover had dat wij het jammer vinden dat we onze omgeving hierin gaan teleurstellen).
Iedereen is zó vreselijk blij en gelukkig voor ons, maar wij delen die gevoelens totaal niet. Nu snap ik het zelf ook wel, als iemand in mijn omgeving aangeeft zwanger te zijn, zou ik ook voor die persoon blij reageren en nooit negatief. Alleen dit legt zo'n ongelofelijke druk op mij/ons in het maken van deze keuze, dat ik niet weet wat de juiste nu is ondanks het ONS leven is.
In eerdere berichten op dit forum heb ik zo'n zelfde soort emotie (misschien minder heftig) teruggelezen bij andere vrouwen. De meeste reacties daarop waren dat 'het nog wel komt' en 'dat je jouw kindje vooral vanaf week 20 gaat voelen' --> en laat dat nu precies de week zijn dat je tot die week abortus mag plegen.
Sowieso ga ik mijn/onze gevoelens nog met de verloskundige bespreken zodra zij de uitslag van de NIPT doorbelt, maar ik weet ook niet of ik opzoek ben naar 'overtuiging' om de zwangerschap aan te houden. Eerlijk gezegd weet ik sowieso nog niet goed naar welk antwoord ik opzoek ben, maar ik zal tijdig een keuze moeten maken voordat de 20 weken voorbij zijn.
Ik heb nooit een kinderwens gehad. Sommige vrouwen om mij heen hebben dat gevoel heel sterk vanaf kinds af aan, maar ik vond het maar vreselijk om achter een poppenwagen te lopen of 'moedertje' te spelen op de basisschool. In een gesprek met mijn vriend laatst heb ik mijzelf misschien ook iets te extreem geuit over wat ik met mensen zou doen die zeggen 'oh heb je ons wat te vertellen?' zodra ik aan een beschuit met muisjes zit... ik vind die gewoon lekker, er zit daar geen verdere boodschap achter.
Daarentegen heeft mijn vriend altijd wel een kinderwens gehad. Al mijn vrienden in mijn omgeving geven ook aan dat hij goed met kinderen is. Ik zie hem ook zeker als een vaderfiguur en heb geen twijfels erover dat ik dit met hem wil doen. Alleen uit de gesprekken van de afgelopen dagen kwam wel naar voren dat zijn kinderwens in de afgelopen 2 jaar is afgenomen na een ruzie tussen ons in 2024. Een vriendenkoppel is op een nare manier uit elkaar gegaan, dat heeft veel invloed op onze relatie gehad, en sindsdien wilt hij eigenlijk geen kinderen meer om zo'n zelfde situatie voor ons toekomst kind te voorkomen.
Het hielp hem dan ook niet dat we vorig jaar soms sex hadden met zaadlozing, dan weer niet, dan weer wel... al die twijfels vanuit mij...
En nu zijn we 14 weken zwanger. Alles gaat voorspoedig. De 13 weken echo was goed, het kindje ontwikkeld zich naar verwachting. Ik voel mijzelf goed, heb me geen enkel moment misselijk gevoeld of moeten overgeven. Alleen wat vaker moe, maar dat hoort er gewoon bij.
Het kindje is ook geen ongelukje, maar wel een bewust moment van ons geweest halverwege november.
Ik weet niet zo goed of er andere moeders, misschien vaders, zijn die zich herkennen in de twijfels en misschien wel het besluit hebben genomen om het te laten weghalen, hoe het nu met hun gaat?
Ook las ik in andere berichten op het forum dat er vrouwen zijn waarbij hun band met hun kindje pas na de eerste weken, maanden begon te groeien. Het nichtje van mijn vriend zei laatst over haar baby dat ze die een 'alien' vond zodra het op haar borst lag. Ik houd van deze eerlijkheid. Ik zit namelijk totaal niet op die roze wolk en ben ontzettend bang voor na die 20 weken, wat als ik het dan nog steeds niet voel om mama te worden? Ik kan dan niet meer terug.
~Dankjewel voor jouw tijd en eventueel reactie.
Dankjewel voor het openen van dit bericht en de tijd om deze te willen doornemen.
Op dit moment ben ik 14 weken zwanger, maar ik voel mijzelf totaal niet zwanger en ook niet gelukkig van het idee, en mijn partner ook niet.
Het begon afgelopen weekend waarin ik een klein beetje bloed in mijn urine vond. Die nacht heb ik daar slecht van geslapen en mijn zorgen uitgesproken tegen mijn vriend dat ik het wel eng vond dat dit gebeurde. Mijn vriend gaf hierop aan dat hij sowieso de hele zwangerschap eng vindt, maar tot nu toe ook niet enthousiast is. Bij geen enkele echo heeft hij een gevoel gehad van trots, blijdschap of geluk - ik ook niet.
Sindsdien hebben we het er iedere avond over met de nodige emotie. Ik vind veel rust in het idee om het kindje te laten weghalen, maar het lijkt wel bijna dom om dit te doen. Om ons heen hebben we 4 zwangere vriendinnen, hoe leuk is het als onze dochter/zoon hier tegelijk mee kan opgroeien? De kinderopvang is al geregeld, financieel hebben we het plaatje rond en de plannen om ons interieur aan te passen naar de komst van een kindje zijn ook al gemaakt. Maar we worden niet gelukkig van dit idee, vooral ik niet.
We zijn nog 2,5 dag in afwachting van het resultaat van de NIPT test en stiekem hoop ik dat deze ongunstig uitvalt zodat we daarin wel de 'nuchtere' keuze kunnen maken om het kindje te laten weghalen, al zegt dit eigenlijk al genoeg...
Ik breek wel in huilen uit van het idee dat ik mijn vader niet met zijn kleinkind kan zien spelen in de achtertuin, of dat mijn schoonzus niet met hem/haar de laatste trends kan gaan shoppen. Mijn vriend zei hierin (terecht) dat alle voorbeelden die ik aangeef, alleen betrekking hebben op andere personen en niet persé op ons. Ik vind het niet jammer om mijn vriend bijvoorbeeld zijn zoon/dochter niet van school te zien ophalen van de motor... (overigens gaf mijn vriend hierin aan dat hij precies dezelfde gedachte hierover had dat wij het jammer vinden dat we onze omgeving hierin gaan teleurstellen).
Iedereen is zó vreselijk blij en gelukkig voor ons, maar wij delen die gevoelens totaal niet. Nu snap ik het zelf ook wel, als iemand in mijn omgeving aangeeft zwanger te zijn, zou ik ook voor die persoon blij reageren en nooit negatief. Alleen dit legt zo'n ongelofelijke druk op mij/ons in het maken van deze keuze, dat ik niet weet wat de juiste nu is ondanks het ONS leven is.
In eerdere berichten op dit forum heb ik zo'n zelfde soort emotie (misschien minder heftig) teruggelezen bij andere vrouwen. De meeste reacties daarop waren dat 'het nog wel komt' en 'dat je jouw kindje vooral vanaf week 20 gaat voelen' --> en laat dat nu precies de week zijn dat je tot die week abortus mag plegen.
Sowieso ga ik mijn/onze gevoelens nog met de verloskundige bespreken zodra zij de uitslag van de NIPT doorbelt, maar ik weet ook niet of ik opzoek ben naar 'overtuiging' om de zwangerschap aan te houden. Eerlijk gezegd weet ik sowieso nog niet goed naar welk antwoord ik opzoek ben, maar ik zal tijdig een keuze moeten maken voordat de 20 weken voorbij zijn.
Ik heb nooit een kinderwens gehad. Sommige vrouwen om mij heen hebben dat gevoel heel sterk vanaf kinds af aan, maar ik vond het maar vreselijk om achter een poppenwagen te lopen of 'moedertje' te spelen op de basisschool. In een gesprek met mijn vriend laatst heb ik mijzelf misschien ook iets te extreem geuit over wat ik met mensen zou doen die zeggen 'oh heb je ons wat te vertellen?' zodra ik aan een beschuit met muisjes zit... ik vind die gewoon lekker, er zit daar geen verdere boodschap achter.
Daarentegen heeft mijn vriend altijd wel een kinderwens gehad. Al mijn vrienden in mijn omgeving geven ook aan dat hij goed met kinderen is. Ik zie hem ook zeker als een vaderfiguur en heb geen twijfels erover dat ik dit met hem wil doen. Alleen uit de gesprekken van de afgelopen dagen kwam wel naar voren dat zijn kinderwens in de afgelopen 2 jaar is afgenomen na een ruzie tussen ons in 2024. Een vriendenkoppel is op een nare manier uit elkaar gegaan, dat heeft veel invloed op onze relatie gehad, en sindsdien wilt hij eigenlijk geen kinderen meer om zo'n zelfde situatie voor ons toekomst kind te voorkomen.
Het hielp hem dan ook niet dat we vorig jaar soms sex hadden met zaadlozing, dan weer niet, dan weer wel... al die twijfels vanuit mij...
En nu zijn we 14 weken zwanger. Alles gaat voorspoedig. De 13 weken echo was goed, het kindje ontwikkeld zich naar verwachting. Ik voel mijzelf goed, heb me geen enkel moment misselijk gevoeld of moeten overgeven. Alleen wat vaker moe, maar dat hoort er gewoon bij.
Het kindje is ook geen ongelukje, maar wel een bewust moment van ons geweest halverwege november.
Ik weet niet zo goed of er andere moeders, misschien vaders, zijn die zich herkennen in de twijfels en misschien wel het besluit hebben genomen om het te laten weghalen, hoe het nu met hun gaat?
Ook las ik in andere berichten op het forum dat er vrouwen zijn waarbij hun band met hun kindje pas na de eerste weken, maanden begon te groeien. Het nichtje van mijn vriend zei laatst over haar baby dat ze die een 'alien' vond zodra het op haar borst lag. Ik houd van deze eerlijkheid. Ik zit namelijk totaal niet op die roze wolk en ben ontzettend bang voor na die 20 weken, wat als ik het dan nog steeds niet voel om mama te worden? Ik kan dan niet meer terug.
~Dankjewel voor jouw tijd en eventueel reactie.