22 jaar en wens voor tweede kindje

A

Anoniem

Guest
Beste (aanstaande) mama's,

Ik ben 22 jaar. Ben getrouwd en hij is ook 22 jaar. Ons zoontje wordt in augustus 2.
De zwangerschap was in eerste niet gepland destijds, meer iets slordigs van onszelf. Maar toen dat nieuws op me ingewerkt was werd het iets geweldigs om helemaal voor te gaan. Onze relatie was safe, trouwplannen hadden we toch al. Ik woonde alleen thuis en hij op kamers. We hebben een moeilijke tijd gehad. Mijn moeder die een grote rol speelde in mijn leven was ernstig ziek, ziekte van Kahler waar nog nooit iemand van was genezen en waarvan de gemiddelde levensduur na diagnose 3 tot 4 jaar was. Gelukkig heeft mijn moeder het mee mogen maken om oma te worden. Ze was 48 en mijn zoontje 16 maanden toen ze op oudjaarsavond 2005 overleed.
Hierna (en nog steeds) volgde een nare tijd. Zoveel verdriet en zo'n eenzaam gevoel. Je moeder toch even gezegd de belangrijkste persoon in je leven en niet te vergeten. Jij bent ook de belangrijkste persoon uit haar leven. Weg-leegte-verdriet.
Dit is nu 5 maanden geleden. Langzaam besef ik dat ik moet kijken naar wat ik heb. En dat als er iets met me zou gebeuren, sterven ook niet meer het engste is omdat er iemand is die op me wacht. (mijn vader is er nog wel maar heb nauwelijks contact, mijn ouders waren 1 jaar voordat mijn moeder ziek werd gescheiden)
Maar nu voel ik me sinds twee weken weer wat lichter. Het lijkt of ik ook weer van wat anders kan genieten als alleen mn zoontje. Ik voel me erg vrolijk (misschien door het weer?) Ben weer veel ondernemender en zie het weer zitten!
Met dit gevoel tegelijk kwamen ook mijn eerste gedachten over een tweede kindje opzetten. Iets wat ik niet ken, een kinderwens hebben is niet voorafgegaan aan mn eerste zwangerschap. Maar dit gevoel is heel sterk. Het is een beetje verliefd zijn. Ik zou het heerlijk vinden, ook voor mijn zoontje. Ik verlang naar het kindje.
Maar....mijn man studeert nog. Hij moet volgend jaar nog volledig stage lopen en kan daarna pas op zoek naar iets van een vaste baan. Ik werk 12 uur per week in een parfumerie. Dat is niet erg, dat kan ik perfect blijven doen. We wonen in een appartement in Tilburg. (netjes, in een nette wijk) Alleen hebben maar twee slaapkamers. We betalen best veel huur en doordat niemand van ons een full-time baan heeft is ons inkomen maar 1800euro per maand. Dit is weinig als je er alles nog van moet doen. En omdat mijn eerste kindje niet gepland was en we toen helemaal nog geen geld hadden, hebben we veel van anderen gehad, veel tweedehands aangeschaft enz enz. Mijn wens in voor een tweede het eens op een andere manier te doen. Wel de babykamer kunnen kopen die ik zo mooi vind, wel de kleertjes en alles nieuw. En dat kan nog steeds niet. Ook zou de baby bij ons op de slaapkamer meoten. Iets wat eigenlijk alleen het eerste half jaar goed kan. Dan zou hij bij mijn zoontje op de kamer moeten. Die is maar 8m2. Hmmmmm. Maar het gekke is dat het je wens niet minder maakt. Zo'n kinderwens lijkt wel met hormonen te maken te hebben!!! Mijn man en ik zijn een maand voor de geboorte van mn zoontje getrouwd. Eigenlijk wilde we het echte feest wat we nog willen vieren nog gaan doen. En dan op dat feest bekend maken dat er een tweede komt. Ik wil onschuldig kunnen genieten dir keer van alles. Niet dat mensen me nog te jong vinden. Dat ik gewoon mn buik kan showen. Misschien nog 2 jaar wachten dan maar? Dat voelt niet goed maar is het waarschijnlijk wel.....

Groetjes van een verwarde mama
 
Hoihoi,

fijn dat je weer een beetje de zonnige kant van het leven inziet na de dood van je moeder. Het moet een vreselijke tijd voor je zijn geweest en nog zijn. Dat gaat ook niet zo snel voorbij......je moeder verliezen, ik moet er niet aan denken. Toevallig is vandaag de sterfdag van mijn vader (4 jaar geleden overleden), dus zit ook een beetje met een raar gevoel vandaag. Ook veel verdriet, had graag gewild dat mijn vader mijin zoontje had gekend, maar helaas...

Ik snap heel goed dat je nog een kindje wilt. Wil je  man het ook? Als de wil er zo sterk is, zou ik ervoor gaan. Waar er drie eten kunnen er vast ook 4 eten. En als je de spullen voor je zoontje  nog hebt, kun je die weer gebruiken. Verder markplaats enzo afstruinen.  
Een hele nieuwe kinderkamer wordt wel lastig, gezien de financien, maar dat is ook niet het belangrijkste.....

Voor veel problemen zijn best praktische oplossingen te vinden. je zult zien hoe creatief je wordt.......Een kindje kan best een half jaar op jullie kamer erbij of langer als het echt moet.  En als je nu zwanger zou  worden (als het al zo snel lukt), ben je alweer 9 maanden verder en is je man alweer 9 maanden verder in zijn opleiding.  

Mijn advies, denk er goed overna, maar ga ervoor als jullie beiden het graag willen. De rest regelt zich vaak vanzelf!!!!

Succes met alles,
liefs,
Mienetje
 


Sjeee jouw verhaal lijkt echt op die van mij zeg!!

Ik zelf ben 23 en was 19 toen we ons dochtertje kregen,ook niet echt gepland maar een cadeautje!!
We waren er allebei blij mee en hadden ook al trouwplannen,die hebben we nu alleen iets vervroegd.
Toen ik net zwanger was,kreeg ik te horen dat mijn moeder longkanker had en was niks meer aan te doen.
Nu weet ik gewoon dat het allemaal zo moest wezen,dat we dit kindje gewoon moesten krijgen.
Mijn moeder was erg blij dat ze oma zou worden en ze heeft nog 8 maanden van haar kunnen genieten. En ze was pas 49.
Maar ik ken je gevoel,je mist haar zo ontzettend,vooral nu jezelf met kids bezig bent.
Ik heb ook geen contact met mijn vader,nooit echt gehad eigenlijk.

Wel fijn dat je je nu wat beter voelt.

En snap je wens naar een 2e heel goed.
Ik had het zelf ook heel sterk omdat ik geen moeder meer heb en ben heel blij dat ik nog 2 zussen en een broertje heb.
Ik wil dat ook voor mijn dochtertje,stel dat wij wegvallen,dan blijft ze niet alleen achter.

Ik vind 1800 trouwens best veel! Wij doen het met minder,maar vind dat we het best ruim hebben. We hebben in ieder geval niks te klagen.
En met nog een kindje krijg je natuurlijk ook meer kinderbijslag.
Wist je trouwens ook dat je als je kids hebt je van de belasting kinderkorting krijgt?
Ik wist dat niet in het begin,kwam daar later pas achter.(wel terug gekregen met terugwerkende kracht)
Nu krijgen we elk jaar ongeveer 800 euro kinderkorting terug,nou daar kan je een leuk babykamertje van kopen!!!

En dan die kleine slaapkamer, daar kan je vast wel iets mee vogelen.
Bij de ikea heb je hele handige spullen en tis ook niet duur.
Daar heb je van die kleine kinderbedden die je kan verstellen als ze groeien,zien er leuk uit en nemen niet veel ruimte in beslag.
En tezijnertijd kan je een stapelbed nemen ofzo.

Wilt je man ook een 2e? En die studie,je draagt zohiezo het kindje nog 9 maanden, en wieweet is het niet meteen raak.
Denk zelf dat het wel te doen is. als hij daarna meteen op zoek gaat naar een baan.
Dan is het misschien een paar maanden ff afzien.

Tis natuurlijk wel moeilijk,want voor een kindje gaan is niet niks dat je zomaar ff besluit,maar ik zou er direct voor gaan

Nou succes met jullie keuze!!
Ben benieuwd of je hier vaker zien.

groetjes Jacqueline


 
Goh meis,
Wat heb jij al veel voor je kiezen gehad!!
Zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen!!!
Wat een rot tijd moet dat zijn geweest en nog zoiets gaat nooit meer over je blijft je moeder altijd missen!!
Weet daar ook over mee te praten ik verloor mijn moeder zo'n 20 jaar geleden, ze was nog maar 45 jaar oud!!! Was toen zelf bijna 15 jaar!! Naar al die jaren blijft en nog steeds pijn doen vooral nu je een kinderwens hebt, je wilt dit toch het liefste met je moeder delen!!! Maar ik geloof dat ze van boven mee kijken wat we allemaal doen en erg trots op ons zijn, soort van beschermengel!!
 
En als jij samen met je man een kinderwens hebt, zou ik er gewoon voor gaan!!!
En net wat iedereen die gereageerd hebben al hebben verteld, waar 3 man kunnen eten kan    er best nog 1 bij!!!
 
Wens je heel veel sterkte nog!!!
Succes met het eventueel zwanger worden!!!
 
Liefs Sandy
 
Hai,

allereerst veel sterkte met het verwerken van het verlies van je moeder, lijkt me vreselijk!
Mijn zus is alweer 8.5 jaar geleden overleden, verongelukt. Ik was toen 12, een rare leeftijd om zoiets mee te maken. Mijn man heeft haar helaas nooit gekend, heb ik het soms wel moeilijk mee. Het verdriet krijgt een plekje, maar het wordt er niet minder om!
Zo benieuwd wat ze van mn man zou vinden en natuurlijk van mijn zoontje, inmiddels anderhalf. Ook ons zoontje was niet gepland, woonden allebei nog thuis en we wouden ooit wel trouwen, maar daar was hij nog niet zo heel veel mee bezig. Maar toen ik zwanger was wel, wij zijn getrouwd toen ik 5 mnd zwanger was. En nu willen wij ook graag een 2e, net de eerste poging gewaagd, maar helaas mislukt. Wij hebben ook maar 2 sl.k., maar wel bezig met een ander huis. Als dat niet doorgaat, gaat de baby, die hopelijk snel komt de eerste maanden gewoon bij ons op de kamer tot hij of zij doorslaapt denk ik. Wij doen het in de maand met 300 minder, maar we redden het best!
En gezien de financiële situatie ga ik denk ik borstvoeding geven. Bij de eerste niet gelukt, maar we zien het wel!

Ik denk net zoals anderen al zeiden, als jullie het graag willen, dat alles vanzelf goed komt!

Heel veel succes en liefs Gieneke
 
Nog even ter aanvulling:

wat maakt het uit hoe oud je bent, tuurlijk mag je lekker met je buik showen!
Ik ben nu 21, 19 toen mn zoontje geboren werd, en bij de 2e ga ik natuurlijk wel op een andere manier genieten, onschuldiger zoals jezelf al zei. Maar ik zou echt geen 2 jaar wachten om de buitenwereld hoor, niks van aantrekken!
 
Hallo allemaal,

Ik ben een beetje onderste boven van de verhalen en hoeveel ze op de mijne lijken maar ik voeg het gewoon eraan toe want het doet me goed erover te praten niet iedereen in mijn omgeving begrijpt dit. En dat snap ik ook wel als je het niet meegemaakt hebt.

Zelf ben ik 33jr en heb een zoon van bijna 2jr en bezig voor een tweede. De 1ste zwangerschap was een verrassing. Het was namelijk zo dat wij geen kinderen wouden nemen maar als 1 erover wou praten dat we dan het onderwerp dan weer zouden openen. Vrienden kwamen ons vertellen dat ze een 2de kind verwachten. En de eerste hadden we al van dichtbij meegemaakt. Heel leuk. Dus op dat moment hebben ik en mijn man tegen elkaar gezegd dat we het er toch nog een keer over moesten hebben omdat het toch wel heel leuk was.

Toeval of niet???

Een week later na wat last van mijn borsten toch eens getest en wat denk je ik bleek al zwanger te zijn. Wat een kadootje ...he! Al 7 wk gaf de echo aan. Ik dacht niet ongesteld te zijn door stress.
Mijn moeder en zijn ouders voor het eerste oma en opa. Dat was geweldig nieuws vooral omdat we altijd hadden gezegd geen kinderen te nemen.

35 weken

Mijn weeen zijn in week 35 begonnen dus naar het ziekenhuis. Een wolk van een baby en hij mocht precies 2 weken later mee naar huis. Klein maar fijn!

Mijn moeder was in de wolken.

1 wk na thuiskomst is mijn moeder met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Na drie weken wisten we dat het kanker was (precies op de dag van mijn verjaardag). Weer een maand later werd het bekend dat ze het niet behandelbaar was. En 5 mnd na de geboorte van mijn zoon is ze overleden. Ze is 53 jr geworden. En ze wordt enorm door mij en mijn broer gemist. Ook zeker nu ik voor de 2de maal zwanger wil worden

Er is een grote leegte. Ik heb wel altijd het gevoel gehad dat het onstaan van mijn zwangerschap en de vroeg geboorte zo heeft moeten zijn. Ze heeft precies 1 wk in de wolken kunnen lopen voordat ze te horen kreeg wat er met haar aan de hand was. Dat is haar gelukkig nog gegund geweest. Mijn zwangerschap heeft ons heel dicht bij elkaar gebracht.

Ik zou graag het zwanger zijn weer mee willen maken met een echte kraamtijd erna. Want logisch dat dat natuurlijk werd overschaduwd door de ziekte van mama.
Ik gun het mijn man ook zo dat hij gewoon maanden lang op wolkjes kan lopen.

Ik hoop voor iedereen die het wil snel zwanger te zijn en sterkte op de dagen dat het minder gaat. Want de pijn slijt maar gaat nooit meer weg.

Liefs Nathalie


 
Hoi allemaal...

Jeetje wat een verhalen zeg....
Ik krijg gewoon een brok in mjn keel...
Dat zijn dingen die jullie de rest van je leven mee dragen...
Gelukkig heb ik nog niks van dit meegemaakt...en hoop het ook niet mee te maken.
Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen met het dragen van zo'n verlies.
En heel veel geluk en succes met het zwanger worden.
Als je iets graag wil...dan moet je er voor gaan!
Dat zal dan best lukken!

Liefs Linnepinnie
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan