A
Anoniem
Guest
Hallo,
mijn naam is Willy en ik ben de trotse moeder van een dochter van 3 en een half.
Vanzelf heb ik haar niet gekregen want voorafgaande aan haar zwangerschap ben ik 3 maal eerder zwanger geweest waarbij ik de 3e keer gecurriteerd werd en er daarna helemaal niets meer gebeurde. Ik werd niet meer ongesteld en kreeg dus ook geen eisprong. Eerst tempen, darna hormonen slikken, daarna hormonen spuiten en uiteindelijk net voor een IVF mijn eileiders door laten spuiten en plots was ik net op tijd zwanger.
39 prima weken gehad al was ik erg bang voor nog een teleurstelling. In de 40 e week van de een op de andere dag een verhoogde bloeddruk. Eerst pre-eclamsie en daarna eclamsie wat uiteindelijk HELP-syndroom werd.
4 dagen heeft mijn man moeten waken over mij. Zelfs toen ze de 2e dag met een keizersnede onze dochter gehaald hebben mocht ik geen enkele prikkel krijgen want dat kon verkeerd gaan.
Gelukkig is alles goed gekomen. We hadden en hebben een wolk van een dochter. Kerngezond en superlief.
We hadden vanaf het begin gezegd zo nu is het goed. we hebben er 1 en klaar, maar nadat mijn man een ongeluk heeft gehad en 5 dagen op de hartbewaking heeft gelegen hebben we ineens zoiets vanuit het niets het idee dat het misschien leuk voor ons en onze dochter zou zijn als er een broertje of een zusje komt.
Dus hebben we de spiraal eruit laten halen en hopen we nu zwanger te kunnen worden. Normaal, zonder hormonen en hopelijk in 1 keer. Hopelijk mag ik dan zelf mijn ouders bellen om te zeggen dat ze opa en opa voor de 2e keer zijn geworden en mag er bezoek langskomen en de kaartjes verstuurd worden.
Wie heeft ook besloten eerst 1 kindje te willen en is daar later toch op teruggekomen en heeft juist besloten om na HELP of iets anders geen kindje meer te wensen. Want het blijft natuurlijk wensen.
mijn naam is Willy en ik ben de trotse moeder van een dochter van 3 en een half.
Vanzelf heb ik haar niet gekregen want voorafgaande aan haar zwangerschap ben ik 3 maal eerder zwanger geweest waarbij ik de 3e keer gecurriteerd werd en er daarna helemaal niets meer gebeurde. Ik werd niet meer ongesteld en kreeg dus ook geen eisprong. Eerst tempen, darna hormonen slikken, daarna hormonen spuiten en uiteindelijk net voor een IVF mijn eileiders door laten spuiten en plots was ik net op tijd zwanger.
39 prima weken gehad al was ik erg bang voor nog een teleurstelling. In de 40 e week van de een op de andere dag een verhoogde bloeddruk. Eerst pre-eclamsie en daarna eclamsie wat uiteindelijk HELP-syndroom werd.
4 dagen heeft mijn man moeten waken over mij. Zelfs toen ze de 2e dag met een keizersnede onze dochter gehaald hebben mocht ik geen enkele prikkel krijgen want dat kon verkeerd gaan.
Gelukkig is alles goed gekomen. We hadden en hebben een wolk van een dochter. Kerngezond en superlief.
We hadden vanaf het begin gezegd zo nu is het goed. we hebben er 1 en klaar, maar nadat mijn man een ongeluk heeft gehad en 5 dagen op de hartbewaking heeft gelegen hebben we ineens zoiets vanuit het niets het idee dat het misschien leuk voor ons en onze dochter zou zijn als er een broertje of een zusje komt.
Dus hebben we de spiraal eruit laten halen en hopen we nu zwanger te kunnen worden. Normaal, zonder hormonen en hopelijk in 1 keer. Hopelijk mag ik dan zelf mijn ouders bellen om te zeggen dat ze opa en opa voor de 2e keer zijn geworden en mag er bezoek langskomen en de kaartjes verstuurd worden.
Wie heeft ook besloten eerst 1 kindje te willen en is daar later toch op teruggekomen en heeft juist besloten om na HELP of iets anders geen kindje meer te wensen. Want het blijft natuurlijk wensen.