Hoi,
Ik ben op zoek naar mensen die misschien tips hebben over mijn situatie. Ik ben ongepland zwanger geraakt van een exdate. Het was al klaar voordat ik wist dat ik zwanger was. Het is vanuit mij gekomen dat ik ermee wilde stoppen. Hij wilde dit eigenlijk niet. Hij is wel positief tegenover de zwangerschap en wil er straks graag voor het kind zijn. Dat vind ik heel fijn. Nu is er alleen een grote maar. Hij wil het liefst weer samen zijn, en accepteert maar moeilijk de nee. Dit uit zich dan in erg negatief gedrag, verwijten naar mij toe in wat ik hem allemaal ontneem. Daarnaast gaat hij constant mijn grens over, hij zegt bijvoorbeeld dat hij mn buik kusjes wil geven, als ik aangeef dat ik dat niet prettig vind wordt hij weer boos en krijg ik weer verwijten. Dit gebeurt eigenlijk constant. Ik probeer rustig steeds mijn grens aan te geven, maar eigenlijk heeft niks invloed.
Als ik het straks voor me zie, zou ik het echt fijn vinden als we samen kunnen overleggen en dat hij bijvoorbeeld gewoon langs kan komen om even te wandelen met het kind oid, zeker in het begin als het kindje nog niet lang van mij weg kan. Voor verdere afspraken vind ik het nog moeilijk. Maar zodra ik hem 1 vinger geef, pakt bij vrijwel mn hele arm, als het niet meer is. En dat vind ik lastig. Daarnaast is zijn situatie iet ideaal, nu werkloos, geen eigen huis, is daarnaar opzoek, geen auto. Dus vind ik het ook heel moeilijk om te zeggen dat het kind naar hem mag, zolang ik niet zeker weet of hij wel alles voor een baby heeft. Door de hele situatie en hoe hij reageert, wil ik eigenlijk ook nog afhouden dat hij gezag krijgt over het kind. Ik ben nu bang dat hij me dwars gaat zitten als hij zijn zin niet krijgt.
Heeft iemand hiermee ervaring en tips? Ik zou heel graag tot een goede afstemming komen, zodat hij gewoon het kind kan zien! Maar wil ook niet steeds strijd voeren zoals het nu eigenlijk steeds gaat.
Ik ben op zoek naar mensen die misschien tips hebben over mijn situatie. Ik ben ongepland zwanger geraakt van een exdate. Het was al klaar voordat ik wist dat ik zwanger was. Het is vanuit mij gekomen dat ik ermee wilde stoppen. Hij wilde dit eigenlijk niet. Hij is wel positief tegenover de zwangerschap en wil er straks graag voor het kind zijn. Dat vind ik heel fijn. Nu is er alleen een grote maar. Hij wil het liefst weer samen zijn, en accepteert maar moeilijk de nee. Dit uit zich dan in erg negatief gedrag, verwijten naar mij toe in wat ik hem allemaal ontneem. Daarnaast gaat hij constant mijn grens over, hij zegt bijvoorbeeld dat hij mn buik kusjes wil geven, als ik aangeef dat ik dat niet prettig vind wordt hij weer boos en krijg ik weer verwijten. Dit gebeurt eigenlijk constant. Ik probeer rustig steeds mijn grens aan te geven, maar eigenlijk heeft niks invloed.
Als ik het straks voor me zie, zou ik het echt fijn vinden als we samen kunnen overleggen en dat hij bijvoorbeeld gewoon langs kan komen om even te wandelen met het kind oid, zeker in het begin als het kindje nog niet lang van mij weg kan. Voor verdere afspraken vind ik het nog moeilijk. Maar zodra ik hem 1 vinger geef, pakt bij vrijwel mn hele arm, als het niet meer is. En dat vind ik lastig. Daarnaast is zijn situatie iet ideaal, nu werkloos, geen eigen huis, is daarnaar opzoek, geen auto. Dus vind ik het ook heel moeilijk om te zeggen dat het kind naar hem mag, zolang ik niet zeker weet of hij wel alles voor een baby heeft. Door de hele situatie en hoe hij reageert, wil ik eigenlijk ook nog afhouden dat hij gezag krijgt over het kind. Ik ben nu bang dat hij me dwars gaat zitten als hij zijn zin niet krijgt.
Heeft iemand hiermee ervaring en tips? Ik zou heel graag tot een goede afstemming komen, zodat hij gewoon het kind kan zien! Maar wil ook niet steeds strijd voeren zoals het nu eigenlijk steeds gaat.