Bewust Alleenstaande Moeders in oprichting (en even voorstellen)

A

Anoniem

Guest
Dag allemaal

Ik ben N. en ik ben 26 jaar.

Ik heb inmiddels enorm veel meegemaakt in mijn leven, waaronder ook een aantal relaties, ervaringen vanuit mijn omgeving en een hele sterke kinderwens.

Ik heb voor mijzelf daarom ook besloten om een BAM te worden. Waarom wachten met mijn wens tot ik de ideale man (bestaan die dan??) heb gevonden? En wat als ik deze niet vind, is dan mijn kinderwens ook voorbij?

Momenteel sta ik op een kruising in mijn leven en ben bezig met therapie omdat ik ook een aanstormende burn-out heb. Deze zal intensief worden, en 3 maanden duren.

Ik heb mijzelf daarna een jaar gegeven om weer lekker in het leven te staan en weer te kunnen genieten van mijn leven, wat mij zeker gaat lukken!

Wie is er ook een BAM, waar liep je tegenaan in het begin, wat moet er geregeld worden juridisch gezien en hoe bevalt het je achteraf?

Alles mbt dit onderwerp is zeer welkom.

Liefs
Een bammetje in oprichting (hopefully)
 
Hoihoi!

Ik heb geen ervaringen in deze richting maar er in het verleden zeker wel over na gedacht, tot dat ik mijn ideale partner wel tegen kwam.
Stoere keuze hoor! ik wens je heel veel geluk, gezondheid en liefde toe, maar in eerste instantie een goed herstel van je burn out! Als die uit de weg is dan hoop ik dat je een voorspoedige weg naar het moederschap zult vinden en bewandelen!

Veel liefs Rimke
 
Ik ben het ook met Rimke eens, ik vind het erg knap van je dat je dit aan gaat...
ik kan er niet over mee praten, maar ik heb wel een zus die na een relatie van 10 jaar sinds vorige week weer single is...ze hadden nog geen kinderen, maar ook zij had een hele sterke kinderwens, ze is nu 28, maar ze heeft het al vanaf haar 25e...

Als zij voor zoiets zou kiezen, dan zou ik er ook helemaal achter staan! Je kunt gewoon zoveel liefde geven als moeder, dat je een kindje erg gelukkig kan maken, ook zonder vader! En mocht er toch iemand op je pad komen, dan zou dat alleen maar mooi kunnen zijn!

Heel veel succes en ik hoop dat je je snel weer beter voelt!

Liefs Joepie!
 
Dank jullie wel.

Ja bij mij is het sinds kind al erg duidelijk. Als men mij vroeg wat ik wilde worden, dan zei ik met volle overtuiging MOEDER!

Op mijn werk vroegen ze mij wat voor ambities ik had en toen zei ik ook stellig: Ik word moeder, en daarnaast zal ik een leuke baan hebben waarin ik het naar mijn zin heb.

Eerst idd maar herstellen en op krabbelen, dan heb ik iig een stabiele basis voor mijn kindje!

Ook heb ik al een "donor" gevonden. Ik wil het persee niet via de officiele manieren doen. Mijn beste vriend is mijn soulmate en toen hij hoorde dat ik een BAM wilde worden, vond hij het een bijzonder idee om mij zoiets kostbaars te mogen schenken!



 
je moet even goed googlen dan zie je wel dat er donorcontracten zijn (die geven de vader geen rechten maar ook geen plichten meer zoals alimentatie e.d.) daar moet je over nadenken of je dat wilt.

Ik wilde perse via een officiele instantie omdat ik niet van huispraktijken houd, het is hygienisch, alles word getest en je bent sneller zwanger omdat de allerbeste zaadjes eruit worden gehaald, je kan ook zelf een donor aanbrengen bij een kliniek (kost iets van 300 euro ofzo) DAT zou ik hebben gedaan in elk geval.

Ik heb een apart verhaal, ik was even oud als jij nu bent en ook een sterke kinderwens (belangrijker dan een relatie) ik zocht ook steeds een papa ipv een leuke vriend.

Ik heb me aangemeld bij de kliniek geertgens in de mortel en intake gehad (en psychologische testen e.d. vind ik erg goed dat ze dat doen, je moet erg sterk in je schoenen staan om alles alleen te kunnen doen en dat zal je echt nog wel tegen gaan vallen maar met hulp van familie en vrienden moet dat zeker lukken hoor (ik heb het van te voren, dus voordat ik ermee begon met hun overlegd en iedereen stond achter me)

Het zou wel even duren voordat er een donor gevonden was dus ik dacht ik zoek zelf even verder (en naast dat zouden hun ook zoeken) dus ik kwam in aanraking met een leuke man (meerdere leuke mannen trouwens er zijn viezerikken tussen maar ook hele leuke getrouwde mannen die graag iemand willen helpen ermee!) maar het klikte TE GOED tussen ons, er was iets dus we besloten om elkaar te ontmoeten en kijken of het inderdaad iets bijzonders was of dat we daarna gewoon verder konden gaan waarmee we eigenlijk begonnen waren.

MAAR we werden allebei verliefd op elkaar en besloten gewoon relaxed aan te kijken hoe het zou lopen hij wist dat ik ingeschreven stond en BAM moeder wilde worden.
Ik dacht dat duurt nog maanden maar opeens lag er een brief dat ik in januari 2007 mocht beginnen! Huilen en helemaal in de war want nu moest ik kiezen tussen mijn grote liefde (en weer die kans dat het foutgaat) of mijn kinderwens, ik mocht het van de kliniek 6 maanden uitstellen en dat heb ik gedaan ik heb gekozen voor mijn vriend, we hadden wel allebei zoiets (na een HIV test e.d.) van de doen het conder condoom dan zien we wel wat er gebeurd we konden elkaar niet veel zien dus de kans was erg klein. Het leuke is de dag dat ik voor hem had gekozen was ik achteraf gezien al zwanger! op 4 januari 2007 had ik een positieve zwangershapstest in mijn handen en heb nu dus ALLEBEI!

Ik ben helemaal pro BAM mama MAAR wel met genoeg hulp van familie en vrienden want zonder dat lukt het niet echt volgens mij. Ik hoop dat je snel zwanger mag zijn en je grootste wens uitkomt en als je ooit de ware tegenkomt zal ie een kind niet erg vinden en zo ja dan vind ik het niet DE ware...

de wereld kan raar lopen in elk geval dat zie je wel aan mijn verhaal!
 
Jeetje, wat een periode zeg, en wat dapper dat je toch gekozen hebt voor je vriend waardoor je nu alle 2 hebt!!

Mijn beste vriend en ik zijn dikker dan dik, sterke soulmates, maar aan beiden mist er iets waardoor een relatie gedoemd is te mislukken.

Ik weet wat ik aan hem heb, ik weet wie hij is, en hoe zijn familie in elkaar steekt (qua erfelijkheid dus)
Ook weet ik dat ik altijd op hem kan rekenen wat betreft hulp en steun.
Hij wil gewoon geen verantwoordelijkheid, geen financiele verplichtingen en geen zorg. Daar kan ik mij volledig bij neerleggen.

Hij zal er ook nooit een geheim van maken als men later vraagt hoe het zit, hij zal ook altijd zijn kind mogen zien, en zelfs mag hij het kind rustig hele dagen op "sleeptouw"nemen. Dit durf ik met volle overtuiging te zeggen, omdat ik hem door en door ken, en ik weet dat hij goed voor mijn kind zal zorgen.

Ik wil gewoon niet vast-geplakt zitten aan een man mbt kinderen. Ik wil geen juridische rompslomp en getouwtrek bij een breuk, geen halve huizen. Ik wil gewoon duidelijkheid voor mijn kindje.

Velen hebben het argument: Ja maar een kind hoort een moeder EN vader te hebben. Ja ideaal zou dat zijn, maar helaas werkt dat in de praktijk nu eenmaal net ff anders. En mijn kind zal altijd een "vader"hebben.

Ik vind namelijk dat je beter een vader kunt hebben die er voor uit komt geen verantwoording te willen hebben, maar altijd voor zijn kind klaar zal staan voor wat dan ook, dan een vader die verantwoording heeft, maar zich niet een vader voelt.''

Mijn vader heeft nooit kinderen gewild, toch ben ik er gekomen. Ik weet dus hoe het is om een vader te hebben die het kind nooit gewild heeft, maar zijn verantwoording neemt, omdat dat nu eenmaal van hem verwacht wordt. Ik kan je vertellen, dat is niet leuk.
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan