12 jaar geleden, na de geboorte van onze eerste dochter, heb ik een aantal maanden met veel pijn en moeite borstvoeding gegeven. Omdat het zo pijnlijk was, heb ik veel voedingen gekolfd en daarna met de fles gegeven. Het opwarmen van afgekoelde of ingevroren melk gebeurde op advies van kraamverzorgster en lactatiekundige in de magnetron. Als de melk iets te warm was lieten we het even afkoelen en gaven het daarna. Pas een paar jaar later, in de kraamperiode van onze zoon, werd ons door de volgende kraamverzorgster verteld dat de magnetron een no go is. Sindsdien loop ik met een schuldgevoel richting mijn dochter. Heb ik haar melk van mindere kwaliteit gegeven en heeft dat geleid tot haar dyslexie (want dat zit niet in onze families) en haar problemen met rekenen? Hebben haar hersenen te weinig goede voedingsstoffen gekregen doordat ik de melk niet goed heb opgewarmd? Ze is buiten haar worstelingen op school een super sociaal, leuk kind met een groot doorzettingsvermogen. En dat is veel belangrijker dan wat dan ook. Maar ik blijf me afvragen of ik haar gefaald heb die eerste maanden en dat ze daardoor eeuwig met de gevolgen rondloopt. Ik weet dat ik de tijd niet kan terugdraaien, dus het heeft geen zin mijn hersenen verder te pijnigen, maar het blijft me bezig houden. Alvast dank voor de reactie.
