A
Anoniem
Guest
Hai dames, ik heb gisteren mijn collega gesproken en die wilde al een tijd vader worden. Hebben ze gisteren dus te horen gekregen dat het niet mogelijk is via de natuurlijke weg zwanger te raken. Ik was helemaal van slag, zeker nu ik zelf net weer zwanger ben, ik ben blij dat het nog even duurt voor ik het op mijn werk ga vertellen. Ik vind het zo erg voor hen, ze zijn inmiddels eind 30, waardoor de kans dat het ooit zal lukken in de MMM ook heel klein schijnt te zijn was hen gezegd. Adoptie is een optie, maar ze komen vanwege de leeftijd en het feit dat het hun eerste kindje zou zijn niet in aanmerking voor een baby, dus eigenlijk is het voor hen zo goed als onmogelijk om een baby te krijgen. En ik had het hem zo gegund, hij is echt superlief voor kinderen, mijn zoontje is altijd helemaal weg van hem. We zeiden wel eens voor de gein dat hij zo de vader van mijn zoontje kon zijn, ze lijken wel wat op elkaar. Nu denk ik : hadden we zelfs dat maar nooit gezegd, hij kan helemaal geen vader worden. Ik ben er heel erg verdrietig over en wil eigenlijk niet tegen hem zeggen dat ik weer zwanger ben. Maar als alles goed gaat komt er natuurlijk een moment waarop ik het niet meer kan verbergen. Ik had het er met mijn man over dat ik liever had gehad dat zij nu een kindje zouden krijgen en dat ik dan maar weer een jaartje had moeten wachten, dan hoe het nu is. Natuurlijk zijn wij zielsgelukkig dat we weer in verwachting zijn, maar ik had het hen zo gegund. Wat is het soms oneerlijk. Ik moest het even kwijt, kan het verder nog niet echt ventileren,omdat bijna niemand weet dat ik weer zwanger ben. Fijn dat ik hier even mijn hart kan luchten.