eerste UIU ingreep.

A

Anoniem

Guest
Hallo,

sinds de geboorte van mij dochter, negen jaar geleden, raak ik niet meer zwanger, ja tweemaal maar tot tweemaal toe in een vroeg stadium miskraam, tot tweemaal toe, daarna niet meer zwanger geweest.
Heb alle onderzoeken gehad die je maar kan bedenken en alles is prima in orde, geen verstoppingen in de eileiders, geen vleesbomen, en gewoon maandelijks een eisprong . Bij ,ijn man die 5 jaar jonger is dan mij heeft superkwaliteit(als je begrijpt wat ik bedoel), vorige week heb ik om als laaste nog te proberen bij de gynecoloog mijn eerste IUI ingreep gehad, ik krijg er in totaal 6. Nu ben ik al wel 38 jaar geweest, maar zou toch niet veel uit maken zou je zeggen, vriendinnen van mij die ouder zijn dan mij zijn binnen twee maanden zwanger geraakt op de gewone manier zal ik maar zeggen.
Ik begrijp er helemaal niets meer van, het vele klussen door de jaren heen op zeker de vruchtbare dagen heeft totaal geen effect gehad.
Wat voel ik me waardeloos en ben ik kwaad op mezelf, het enige probleem is dat ik al 38 jaar ben geweest zegt de gynecoloog, aan mijn man ligt het niet. Wie heeft hetzelfde meegemaakt en wie heeft tips of wat ok.
Ik rook niet , drink niet , ben in goede conditie, heb alleen steeds meer verdriet en depressieve buien omdat een tweede kindje voor ons niet gegunt is zeg ik maar, en iet en depressie hierdoor schijnt ook invloed te hebben op niet zwanger  kunnen worden.
Makkelijk gezged allemaal om dan maar geen verdriet daar om te hebben, moet je ook kunnen toch?
Om gewoon vrolijk verder te gaan alsof het je koud laat.
 
Hallo Sharon,

De biologische klokt tikt heel herkenbaar. Zelf ben ik 35 en wij zijn nu ruim 3 jaar bezig. Een keer een miskraam (na 1 jaar)  en nadien niets meer. Helaas is de zaadkwaliteit  matig, maar niet zodanig dat het hopeloos is. Onderzoek gehad naar endometriose en  de eileiders nagekeken. Alles zag er gelukkig goed uit. Maar  waarom gebeurt er dan niets! Af en toe krijg ik echt paniekaanvallen want een leven zonder kinderen lijkt me onvoorstelbaar. Het medische circuit begint nu toch 'aantrekkelijk' te worden en wij zijn aan het overwegen om in maart met IUI te beginnen. Maar ik vind het doodeng, hoe reageer ik op de hormonen? en kan ik daarna evt. teleurstellingen wel aan. Kortom, ik leef met je mee en laat ons hopen op een wonder!
Groetjes, Sandra
 
Terug
Bovenaan