A
Anoniem
Guest
Gisteren was er een reportage op de tv in Zembla over de risico's van vrouwen die op latere leeftijd (>30) zwanger worden. Ik heb het gister zitten kijken (ben per slotte ook "ouder", namelijk 31).
Ik ben een beetje geschrokken: ik wist niet dat je vruchtbaarheid na je 30e zo snel afliep. Als ik de biologische klok nog niet hoorde tikken, nou, dan nu zeker wel... Ik had geen idee... ik wist wel dat je vruchtbaarheid afliep, maar ik wist niet dat het zo snel ging (je bent nog maar 50% van je vruchtbaarheid op je 35e), ik had geen idee dat het aantal complicaties ook zo snel opliep als je ouder bent en ik had ook geen idee dat IVF dan ook moeilijker wordt. Ongeveer in dezelfde kansverhouding als zwanger willen worden. Poeh, ik vond het geen opwekkend verhaal.
Maar waar ik dus echt een beetje pissig van werd, was dat men eigenlijk daar zat te vertellen dat je als vrouw maar een beetje sneller zwanger moest worden en dat moederschap nu vaak uitgesteld wordt vanwege carriere en studie.
Nou is dat natuurlijk voor heel veel vrouwen zo, maar er is natuurlijk ook een grote groep vrouwen (zoals ik) die pas op latere leeftijd hun man zijn tegengekomen. Het is natuurlijk heel makkelijk om te zeggen: je bent nu 25 dus zou je niet 's aan kinderen beginnen? maar als je dan alleen bent, tja, dan schiet dat niet zo op. Ik ben m'n man pas op m'n 28e tegengekomen (ruim 28), we zijn nog niet eens een jaar getrouwd en ik ben inmiddels ook al 31. Ik kan er toch niets aan doen dat mijn liefde zo laat is gekomen? Ik voel me bijna schuldig t.o.v. mijn aanstaande kind (om het zo maar te zeggen)! Ik weet dat het natuurlijk zo niet bedoeld is van de programma-makers, maar ik voelde het zo wel.
En het resultaat: nu ben ik hartstikke bezorgd dat het niet meer gaat lukken spontaan en dat het misschien nog wel jaren duurt (als het al komt) voordat ik m'n kindje in m'n armen kan sluiten (we zitten nu in ronde 10). is het nu mijn schuld als het straks niet lukken wil, omdat ik al ouder ben?
Grr... hoe krijg ik dit weer uit m'n hoofd...
Esk
Ik ben een beetje geschrokken: ik wist niet dat je vruchtbaarheid na je 30e zo snel afliep. Als ik de biologische klok nog niet hoorde tikken, nou, dan nu zeker wel... Ik had geen idee... ik wist wel dat je vruchtbaarheid afliep, maar ik wist niet dat het zo snel ging (je bent nog maar 50% van je vruchtbaarheid op je 35e), ik had geen idee dat het aantal complicaties ook zo snel opliep als je ouder bent en ik had ook geen idee dat IVF dan ook moeilijker wordt. Ongeveer in dezelfde kansverhouding als zwanger willen worden. Poeh, ik vond het geen opwekkend verhaal.
Maar waar ik dus echt een beetje pissig van werd, was dat men eigenlijk daar zat te vertellen dat je als vrouw maar een beetje sneller zwanger moest worden en dat moederschap nu vaak uitgesteld wordt vanwege carriere en studie.
Nou is dat natuurlijk voor heel veel vrouwen zo, maar er is natuurlijk ook een grote groep vrouwen (zoals ik) die pas op latere leeftijd hun man zijn tegengekomen. Het is natuurlijk heel makkelijk om te zeggen: je bent nu 25 dus zou je niet 's aan kinderen beginnen? maar als je dan alleen bent, tja, dan schiet dat niet zo op. Ik ben m'n man pas op m'n 28e tegengekomen (ruim 28), we zijn nog niet eens een jaar getrouwd en ik ben inmiddels ook al 31. Ik kan er toch niets aan doen dat mijn liefde zo laat is gekomen? Ik voel me bijna schuldig t.o.v. mijn aanstaande kind (om het zo maar te zeggen)! Ik weet dat het natuurlijk zo niet bedoeld is van de programma-makers, maar ik voelde het zo wel.
En het resultaat: nu ben ik hartstikke bezorgd dat het niet meer gaat lukken spontaan en dat het misschien nog wel jaren duurt (als het al komt) voordat ik m'n kindje in m'n armen kan sluiten (we zitten nu in ronde 10). is het nu mijn schuld als het straks niet lukken wil, omdat ik al ouder ben?
Grr... hoe krijg ik dit weer uit m'n hoofd...
Esk