A
Anoniem
Guest
Hoi allemaal,
Om te beginnen zal ik mij even voorstellen. Ik ben reva, 26 jaar en inmiddels 9 weken zwanger.
Inmiddels begin ik wel een klein beetje te wennen aan het idee dat ik zwanger ben, maar de eerste weken was ik er niet echt blij mee. Dat is misschien nog wel heel zacht uitgedrukt. Ik zag echt alleen de nadelen.
Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen:
Mijn vriend en ik kennen elkaar nog maar kort. We zijn wel heel gelukkig samen, maar een kindje samen?? Daar hadden we het nog geeneens over gehad! Laat staan dat ik er aan gedacht had!
Ik ben ook nog eens een jaar geleden met een nieuwe baan begonnen en mijn werkgever heeft dus nu al gelijk duidelijk gemaakt dat hij mijn contract niet zal verlengen. Met als gevolg dat ik 2 weken voor mijn bevalling ook nog eens zonder werk zit.
Goed, ik wil niet te lang zeuren, want mijn partner is gelukkig wel vanaf het begin heel enthousiast geweest. En iedereen reageert heel leuk en spontaan. Uiteindelijk zal ook alles wel goed komen. Ik weet ook wel dat er genoeg vrouwen zijn die in mindere omstandigheden als deze een kindje op de wereld zetten.
Ik voel me alleen afentoe zo schuldig dat ik er niet zo blij mee ben als dat je "hoort" te zijn als je in verwachting bent.
En het is zo zuur als de vrouw van de baas je feliciteert en zegt dat je er maar lekker van moet gaan genieten.
Goed, klaar met het geklaag, want een week geleden heb ik al mijn eerste echo gehad en ik moet eerlijk bekennen dat dat een bizarre ervaring was. Als ik echo's van anderen zag dan herkende ik er nooit iets in. Had ook echt gedacht, dat ik niets zou herkennen.........Maar........... daar was het zomaar!! Zo duidelijk als wat. Niet te geloven. Heel bijzonder om dat hartje te zien kloppen. Helaas hebben we nog niets gehoord, want volgens de verhalen maakt dat het nog realistischer.
En heel langzaam begin ik te hopen, dat jullie de komende maanden nog regelmatig wat van mij zullen horen. Word het voor mij tijd om toch weer in sprookjes met een happy ending te gaan geloven
Om te beginnen zal ik mij even voorstellen. Ik ben reva, 26 jaar en inmiddels 9 weken zwanger.
Inmiddels begin ik wel een klein beetje te wennen aan het idee dat ik zwanger ben, maar de eerste weken was ik er niet echt blij mee. Dat is misschien nog wel heel zacht uitgedrukt. Ik zag echt alleen de nadelen.
Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen:
Mijn vriend en ik kennen elkaar nog maar kort. We zijn wel heel gelukkig samen, maar een kindje samen?? Daar hadden we het nog geeneens over gehad! Laat staan dat ik er aan gedacht had!
Ik ben ook nog eens een jaar geleden met een nieuwe baan begonnen en mijn werkgever heeft dus nu al gelijk duidelijk gemaakt dat hij mijn contract niet zal verlengen. Met als gevolg dat ik 2 weken voor mijn bevalling ook nog eens zonder werk zit.
Goed, ik wil niet te lang zeuren, want mijn partner is gelukkig wel vanaf het begin heel enthousiast geweest. En iedereen reageert heel leuk en spontaan. Uiteindelijk zal ook alles wel goed komen. Ik weet ook wel dat er genoeg vrouwen zijn die in mindere omstandigheden als deze een kindje op de wereld zetten.
Ik voel me alleen afentoe zo schuldig dat ik er niet zo blij mee ben als dat je "hoort" te zijn als je in verwachting bent.
En het is zo zuur als de vrouw van de baas je feliciteert en zegt dat je er maar lekker van moet gaan genieten.
Goed, klaar met het geklaag, want een week geleden heb ik al mijn eerste echo gehad en ik moet eerlijk bekennen dat dat een bizarre ervaring was. Als ik echo's van anderen zag dan herkende ik er nooit iets in. Had ook echt gedacht, dat ik niets zou herkennen.........Maar........... daar was het zomaar!! Zo duidelijk als wat. Niet te geloven. Heel bijzonder om dat hartje te zien kloppen. Helaas hebben we nog niets gehoord, want volgens de verhalen maakt dat het nog realistischer.
En heel langzaam begin ik te hopen, dat jullie de komende maanden nog regelmatig wat van mij zullen horen. Word het voor mij tijd om toch weer in sprookjes met een happy ending te gaan geloven