A
Anoniem
Guest
Hoi meiden,
Een aantal van jullie zullen het wel weten: we waren, ondanks de indicatie ICSI, toch spontaan zwanger geraakt. Een hele grote vreugde, met een extra dimensie omdat het eigenlijk niet mogelijk zou zijn.
Afgelopen maandagavond is aan onze zwangerschap van 6 weken en 5 dagen een einde aan gekomen. Vreselijk, afschuwelijk voel ik me. Het hartje hebben we afgelopen zondag nog zien kloppen en 34 uur later.... We kunnen het nog steeds moeilijk bevatten en we willen het eigenlijk niet geloven, maar aan ontkennen heb je ook niks. Mijn lichaam heeft in deze echt gefaald, de oorzaak van de miskraam ligt niet aan ons kindje.
We hebben het opgevangen en meegenomen naar het ziekenhuis. Daar hebben ze gekeken en gecontroleert, ook in mijn lichaam, of het alles was. Ik heb gevraagd of ik ons kindje mee terug naar huis mocht nemen om op ons eigen manier afscheid van te nemen. Ik kon de gedachte niet verdragen dat ons kindje in handen van andere mensen kwam en hoe het daarna weggedaan zou worden. Nee, we hadden 3 weken en 1 dag mogen genieten van zijn aanwezigheid en we hielden en houden er nog zielsveel van.
Gisteren hebben we een mooi boompje gekocht en viooltjes. We hebben ons Ukkie, ons kindje, in de bloembak gelegd en afscheid van genomen. Het was zo moeilijk, maar we moesten het doen. Daarna begraven, het moeilijkste van alles.... Mijn man huilt nooit, maar toen hebben we echt samen staan huilen, mijn moeder en tweelingszus waren er ook bij. We hebben het boompje erop gezet, die in september in bloei staat, de maand dat ons Ukkie eigenlijk geboren zou gaan worden....
Liefs,
Sil
Een aantal van jullie zullen het wel weten: we waren, ondanks de indicatie ICSI, toch spontaan zwanger geraakt. Een hele grote vreugde, met een extra dimensie omdat het eigenlijk niet mogelijk zou zijn.
Afgelopen maandagavond is aan onze zwangerschap van 6 weken en 5 dagen een einde aan gekomen. Vreselijk, afschuwelijk voel ik me. Het hartje hebben we afgelopen zondag nog zien kloppen en 34 uur later.... We kunnen het nog steeds moeilijk bevatten en we willen het eigenlijk niet geloven, maar aan ontkennen heb je ook niks. Mijn lichaam heeft in deze echt gefaald, de oorzaak van de miskraam ligt niet aan ons kindje.
We hebben het opgevangen en meegenomen naar het ziekenhuis. Daar hebben ze gekeken en gecontroleert, ook in mijn lichaam, of het alles was. Ik heb gevraagd of ik ons kindje mee terug naar huis mocht nemen om op ons eigen manier afscheid van te nemen. Ik kon de gedachte niet verdragen dat ons kindje in handen van andere mensen kwam en hoe het daarna weggedaan zou worden. Nee, we hadden 3 weken en 1 dag mogen genieten van zijn aanwezigheid en we hielden en houden er nog zielsveel van.
Gisteren hebben we een mooi boompje gekocht en viooltjes. We hebben ons Ukkie, ons kindje, in de bloembak gelegd en afscheid van genomen. Het was zo moeilijk, maar we moesten het doen. Daarna begraven, het moeilijkste van alles.... Mijn man huilt nooit, maar toen hebben we echt samen staan huilen, mijn moeder en tweelingszus waren er ook bij. We hebben het boompje erop gezet, die in september in bloei staat, de maand dat ons Ukkie eigenlijk geboren zou gaan worden....
Liefs,
Sil