heel verhaal

[Anoniem]

Hallo allemaal,

Ik zal me even voorstellen, ik ben Anna bijna 24 jaar.
Mijn man en ik zijn al vanaf okt/nov bezig voor ons eerste kindje.
In het begin nog niet echt gewoon kijken en we zien wel.
Na twee maanden ben ik maar op internet gaan zoeken hoe werkt het nu precies en wanneer zijn de beste momenten om te klussen. Daardoor ben ik hier gekomen.
En ik moet zeggen na al jullie berichtjes te lezen ben ik zeker een hoop wijzer geworden ook op de site van babybrabbel en nog andere.
We houden het feit dat we zwanger willen worden voor ons zelf anders krijg je om de haverklap de vraag en ben je al zwanger en dat wil ik niet.
Nu heb ik het  na dit weekend ff gehad, ik hoorde afgelopen woensdag dat mijn schoonzusje de vrouw van broer voor de tweede zwanger wat bij ons thuis dan ook het 2e kleinkind is. Maar het gaf zo'n dubbel gevoel ik vind het echt hartstikke gaaf dat ik weer tante wordt, maar voelde me ook onwijs klote (sorry) waarom hun wel.
Ik heb ook het idee dat ze nog helemaal niet zo lang bezig zijn, maar goed hun weten natuurlijk ook niet dat wij ook bezig zijn. Maar toen had ik het idee dat het deze maand voor ons ook raak was tot afgelopen dat ik toch gewoon ongi ben geworden. Nou dat was wel even onwijs balen en tot overmaat van ramp hoorde ik dat een vriend van mij ook voor de eerste keer vader wordt. Nou ik kon wel janken (wat ik ook gedaan heb). Ik voelde me zo onwijs zielig, wat ik helemaal niet ben want ik weet dat ik niet de enige ben maar goed. Ik moet trouwens ook iedere maand weer duidelijk maken aan mijn man dat we 1 kans hebben en dat die kans ook maar 25% heeft dat het ook lukt. Hij denkt iedere keer dat er aan 1 van ons iets mankeert, maar zolang we nog geen jaar bezig ga ik niet naar de dokter.

Ach sorry voor het lange verhaal maar moest het even kwijt.

Heel veel groetjes, en iedereen die zwanger is onwijs gefeliciteerd en iedereen die nog aan het klussen is veel succes.

Groetjes Anna

 

[Anoniem]

Hey hallo hier!

Welkom op dit leuke forum!

Kan me zo voorstellen dat je enorm baalt, maar dat is ook het 'risico' van niets vertellen.
Het nadeel als je 'niets' verteld is dat je soms  (per ongeluk) toch met kwetsende zaken te maken krijgt.

Ik wilde het eerst ook niet vertellen, maar mijn zus vroeg om de 14 dagen of ik 'al zwanger' was. Ik heb nu gewoon gezegd dat we 'proberen' zwanger te raken, en hoppa, weg vragen! Het blijft irritant. Zeker als je af en toe een kindje op je arm hebt en opmerkingen krijgt van: Staat je goed, zo'n kleintje! Willen jullie er geen een!??!?!
Diep van binnen baal je dan als een stier en wordt je zelfs verdrietig. Logisch. Het is van de andere partij een logische reactie en voor jou is het ook logisch, omdat je AL (zo lang voor je gevoel) bezig bent!.

Om nog meer kwetsende dingen tegen te komen zou ik toch tegen  haar zeggen dat jullie het ook proberen. Ik denk dat je meer begrip dan onbegrip krijgt! Wie weet zijn zij ook wel 'lang' bezig geweest, dat weet je niet, want je bent er niet bij .

Ik wens je ondanks je verdriet toch een hele fijne tijd toe. Geniet van het 'klussen', want ook al is het 25% kans op een zwangerschap, je mag er toch wel op z'n minst van genieten!!!

Liefs en sterkte!

Erretje

 

[Anoniem]

Hai,

Jouw verhaal is heel herkenbaar. Ik ben vanaf januari dit jaar gestopt met de pil en ga nu ronde 7 in voor ons eerste kindje. Ik ben niet meer de jongste, ben afgelopen zaterdag 34 jaar geworden. Om mij heen raakt ook iedereen (schoonzus, beste vriendin en een goede kennis) zwanger en dat al bij alle drie binnen drie maanden, grgrgrgrgrgr!!!!!

Ik had mijn NOD op mijn verjaardag en dacht een mooi kadootje, maar helaas de rode duivels zijn gekomen! Ik probeer goede moed te houden en met iedereen mee te leven maar soms is het inderdaad moeilijk. Soms hoor ik zo'n stemmetje in mijn hoofd ' wat als het nu niet lukt' ik probeer dat snel te vergeten maar dat lukt niet altijd. Ik ben nu begonnen met temperaturen om wat meer zicht te krijgen in mijn cyclus en te kijken of ik wel een eisprong heb. I

k heb wel iedereen vertled dat we proberen zwanger te raken en het helpt wel. Ze vragen wel hoe het nu gaat en als je zegt dat het nog niet gelukt is kun je in ieder geval je hart even luchten, bij mij werkt dat erg goed.

Maar ik zou zeggen, hou goede moed, dat doe ik ook en het gaat ons vast lukken

Veel liefs
Nataly

 

[Anoniem]

Hoi Anna,
Ik kan me helemaal verplaatsen in je verhaal.
Ik ben 27 en probeer ook sinds oktober zwanger te raken. Ik ben in november zwanger geraakt en heb in januari een miskraam gehad die 2 maanden heeft geduurd.
Ik heb dus even geproefd van het zwanger zijn ook al wisten we vanaf het begin dat het mis was. Maar de wens is desondanks alleen maar groter geworden en het wachten moeilijker.
En na mijn miskraam zijn 5 collega's zwanger geworden en 1 vriendin, en erg leuk voor hen maar ik werd er wel verdrietig van. En vooral als ik ze nu zie lopen met die dikke buiken!!! Dan denk ik dat had ik kunnen zijn of dat wil ik ook!!!!
Mijn collega's weten niet dat wij bezig zijn en een miskraam hebben gehad.
Wij wilden het ook niet vertellen omdat je dan al die vragen krijgt van ...en is het al gelukt! Of al die verwachtingen.
Maar na die miskraam die uiteindelijk zolang duurde hebben we het wel tegen onze ouders verteld en aan een paar goede vrienden (ook omdat we met hen een weekend weg gingen tijdens de miskraam).
Wel fijn om op dat moment je hart te luchten, maar ook nu krijg je dus van die opmerkingen van en al gelukt????
Maar ook zonder dat mensen weten dat je bezig bent krijg je die vragen ook al.
Op mijn werk weten ze niets van die miskraam en wat er in die maanden allemaal gespeeld heeft.En ik ben op hetw erk niet de enige.Er zijn meer collega's die moeite hebben met zwanger raken en een miskraam hebben gehad.
Maar om een lang verhaal kort te maken. Vertel het je beste vrienden of familie in vetrouwen, het is fijn om erover te praten en wat begrip te krijgen. Beter dan al die lullige opmerkingen naar je hoofd te krijgen!
En verder gewoon genieten van al het klussen en blijven proberen! Eens zal het wel raak zijn. Zo denk ik er ook over alhoewel hoe langer hoe moeilijker!
Succes liefs Bo

 

[Anoniem]

Hoi,

Als ik de berichten hier lees, heb ik toch wel het idee dat we allemaal zo denken. Ook ik maak het zelfde mee. Wij zijn sinds januari gestopt met de pil. Ik ben 33 en mijn man 35. De pil te laten was een hele stap. Maar dan mag het ook en dan duurt het nog even.

Ik ben iemand met het hart op de tong en ik heb toch best aan wat mensen kwijt gewild toen we met de pil gestopt waren. Ook aan mijn beste vriendin, zij bleek een maand later zwanger te zijn. Het was een ongelukje en ze hadden er niet op gerekend. Heel blij was ik voor haar, vond het fantastisch, maar daaronder ligt dan de vraag wanneer wij?

Regelmatig vragen mensen naar onze pogingen, een vriendin van mij belt altijd als ze weet dat mijn NOD is. Heel lief, ze praat me dan weer moed in voor de volgende ronde, uiteindelijk komen we daar allemaal wel, let maar op!

Groetjes talke