help!!!

[Anoniem]

Lieve babyliefhebbers!
ik dame van 22, schoolkinderen vervoerster heb een probleem
mijn vriend en ik zijn nu 5jaar bijelkaar en sinds eind juli hebben wij samen een huis gekocht,nu is de verbouwing nog niet klaar, alleen ik woon er wel alleen...hij wil niet in de rotzooi zitten maar slaapt wel bijna elke avond bij me...nu is het zo mijn babyhormonen beginnen erg op te spelen dit heb ik nu al 2jaar...eerst kon ik het nog wel negeren maar nu niet meer...en hoop dus dat ik zwanger word...overal zie ik kinderwagens en baby's en moet ik naar kraamvisite en krijg ik een baby in me handen gedrukt en dan word het alleen maar erger, maar nu komt het mijn vriend wil nog geen kinderen en hij is al 25jaar! ik vind het erg dat mijn toekomstige kinderen oude ouders krijgen omdat ik dit heb gezien van me eigen ouders...dus heeft iemand een idee hoe ik hem kan overhalen?waar hij mee zit is dat ik epilepsie heb en hij is bang dat het erfelijk is maar dat ga ik uitzoeken door te laten testen in utrecht...maar hij heeft elke keer wel een excuus...ik vind het ook zo naar om het expres te doen....en doe dat dan ook niet, dus ik probeer hem elke keer te verleiden en zeg dan dat ik me pil vergeten ben...maar zodra ik erover praat word hij erg kwaad en zegt dan dat we het er zovaak over hebben gehad...nu moeten we wel binnenkort naar de relatie psycholoog en dan kan ik het er daar over hebben...dit is meer om andere redenen waarvoor we daar zijn niet om onze relatie zeg maar
maar goed heeft iemand anders tips voor mij?zoja mail mij dan want ik kan alleen thuis me email lezen via me mobiel en kan dan niet op deze site komen...
alvast bedankt!!!
liefs sandy

 

[Anoniem]

Hai.

Ik herken heel goed wat je opschrijft, ikzelf heb dit ook gehad met mijn man. Ik wou heel graag kinderen, die kinderwens werd steeds erger.
Ook had ik het er vaak met manlief over en die werd op een gegeven moment echt gek van me, toen heb ik een paar maanden mijn mond gehouden over kindertjes en toen kwam hijzelf met het idee dat ik wel mocht stoppen met de pil over 4 maanden.
Nu ben ik inmiddels 15 weken zwanger en ik heb er nog steeds geen spijt van dat ik heb afgewacht op zijn antwoord.
Ik denk dat je gewoon geduld moet hebben en af moet wachten totdat je vriend er klaar voor is, het is tenslotte iets van jullie beide en dat kan je hem niet zomaar in de maag spitsen door hem te verleiden en zogenaamd je pil te vergeten.
Maar goed die keus blijft natuurlijk altijd bij jouzelf, maar als ik dan in je vriend zijn schoenen zou staan zou ik alles behalve blij zijn op dat moment!
Succes met je keuze!

Groeten Maaike

 

[Anoniem]

Hoi Sandy,

Lastig probleem wat je veel leest hier op de forum.
Voor een kindje kiezen doe je samen, helaas kun je die beslissing niet alleen nemen. En hem over halen lijkt mij ook niet zo`n goed plan.
Misschein is jou vriend er nog niet klaar voor, je zegt hij is al 25, ik vind dat nog heel jong hoor! Ik snap jou helemaal ik wilde ook altijd jong kinderen. Die heb ik ook gekregen op mn 20ste, maar die relatie is wel gebroken omdat ik nog te jong was.
Wat versta jij ondere oude ouders? Welke leeftijd hebben we het dan over? Ik persoonlijk vind dat tot 30 jaar nog goed een jonge moeder kunt worden.
Meid, het valt niet mee, maar heb geduld. Probeer je vriend niet te pushen, voor je het weet sta je er alleen voor.
Jullie tijd komt echt nog wel.

Veel succes, groetjes Ris

 

[Anoniem]

hey sweetgirl,

wat een naar probleem joh!

bij ons was het omgekeerd:
toen mijn vriend (inmiddels man) aan kinderen toe was, vond ik het nog best heftig... ik wist zeker dat ik het wilde, maar nog niet meteen. hij was toen 28 en ik 27. uiteindelijk hebben we afgesproken eerst te gaan trouwen en daarna met de pil te stoppen. toen was ik inmiddels bijna 29.

helaas duurde het toen  nog bijna een jaar voor ik zwanger was, en toen begon ik echt last van mijn babyhormonen zoals jij het noemt, te krijgen. ongeduldig!!! ik kan me jouw gevoel dus heel goed voorstellen. op een gegeven moment zie je overal zwangeren, baby's en kinderwagens lijkt het wel...

uiteindelijk ben ik op mijn 30e moeder geworden en dat vond (en vind) ik voor mijzelf een ideale leeftijd, maar dat is voor iedereen natuurlijk anders. ik heb nu genoeg tijd gehad voor studie, paar jaar werken, trouwen, geschikt huis vinden, reizen en genieten met z'n tweetjes voordat we met z'n drieen waren.

begrijp me niet verkeerd, onze zoon is het mooiste wat ons is overkomen en ik wil nooit meer terug naar de tijd voordat hij er was, maar het is best ingrijpend om een kindje te krijgen. je hele leven staat echt op z'n kop: altijd verantwoordelijkheid en zorgtaken, en  na een half jaar ofzo komt daar dan ook nog opvoeden bij. best heftig!

de tijd voor samen zijn, vrienden, sporten, uit eten gaan, etc. wordt gewoon minder. niet erg, want je kunt nog heel veel dingen wél doen met een kindje en er komen ook weer nieuwe dingen bij. maar je moet dus wel weten waar je aan begint en er echt aan toe zijn. voor ons voelt het namelijk heel natuurlijk en prettig dat ons leven nu anders is, maar het kan ook beperkend en beklemmend voelen als je er nog niet klaar voor bent.

ik ben  het daarom  met de rest eens dat je vriend er ook echt achter moet staan als jullie aan een kleintje beginnen. anders voelt hij zich gevangen en zit je straks misschien alleen met een baby.

maar misschien kun je hem langzaam voorbereiden zonder steeds over jouw kinderwens te praten? bijv. door hem mee te nemen naar vrienden of familie met kleine kinderen en hem te laten zien hoe schattig die zijn. of  door samen eens te gaan oppassen ofzo en dan leuke dingen met dat kind/die kinderen  te doen. zo kan hij zien dat je met een baby/kind ook nog heel veel dingen wél kunt doen en dat het niet het einde van je leven is.

want  zolang jij er steeds over blijft praten, krijgt hij het idee dat hij jou moet afremmen en stopt hij daar al zijn energie in. wanneer je je een tijdje stil houdt, krijgt hij ook eens rustig de kans om er écht over na te denken. wie weet komt hij dan tot de conclusie dat hij het eigenlijk ook best heel leuk zou vinden om snel vader te worden. misschien niet meteen, maar over een paar maanden, en komt hij dan zelf met een voorstel voor een tijdstip waarop je met de pil gaat stoppen en jullie het gaan proberen.

en zo niet, dan is hij er gewoon echt nog niet klaar voor. dan zit er weinig anders op dan dat te respecteren lijkt me. het is naar hem en naar je toekomstige kind toe niet eerlijk om hem te dwingen en misschien alleen met een baby achter te blijven.

nou joh, heel veel succes en ik wens je een schattig en gezond kindje, al snel of over wat langer...

liefs!

 

[Anoniem]

hoi lieve mensen!
wat een boel reactie's in zo'n korte tijd!heerlijk
ik weet dat ik geduld moet hebben en ik heb nu al 2jaar geduld met hem zeg maar...
en neem hem zo vaak mee naar kennissen familie enzovoort hij vind de kindertjes erg lief maar moet er niet aan denken om er zelf eentje te hebben...
het is zo moeilijk, vooral als je dan iedereen ziet lopen met een dikke buik en kinderwagens enzovoort....
tja het is dan extra zwaar...tja mijn moeder kreeg op haar 42ste haar laatste kindje!dus daar heb ik ervaring mee
me moeder zit in de overgang en heeft er nog een van 12 rond lopen waar ze vaak sjaggie tegen is...erg sneu!!!
hopelijk kunnen jullie me nog beter helpen?door een magies stokje te gebruiken op me vriend?hahahaha
mvg sandy

 

[Anoniem]

Hoi Sweetgirl,

Volgens mij is het beste advies al gegeven. Je kan je vriend niet pushen om aan kinderen te beginnen.
Mijn vriend wou het eerst ook niet, wou graag kinderen, maar pas wanneer we ander huis hadden, meer zekerheid hadden, en hij er echt klaar voor zou zijn. Want dat was hij nog niet, in het begin had ik het er ook vaak over. Maar dat werkt alleen maar averechts, zoals eerder hier al gezegd.
Toen ben ik er tijdje stil over geweest. En na tijdje weer eens keer aangekaart, toen gaf hij aan dat hij het graag zou willen als we verhuist waren. We zijn afgelopen juni verhuist. Zijn wel twee maanden eerder al begonnen met klussen, omdat we wisten wanneer we de sleutel zouden krijgen. En inmiddels ben ik 20 weken zwanger. En zijn we er beiden erg gelukkig mee.
En dat is veel leuker dan dat eentje er niet achter zou staan.
Dus hoe moeilijk het ook is, ik denk dat afwachten en niet pushen het beste advies is meid.

Groetjes