herkennen jullie dit?

A

Anoniem

Guest
Hoi allemaal,

Mijn man en ik proberen sinds eind 2004 zwanger te worden. We zijn sinds vorige maand onder behandeling van de gynaecoloog  en ondanks dat de onderzoeken tot nu toe allemaal goed zijn, begin ik me steeds meer zorgen te maken. Voor de buitenwereld laat ik dit niet blijken en  blijf ik zeggen dat het allemaal goed komt, maar eigenlijk begin ik steeds negatiever te denken.  In mijn  omgeving zijn er een aantal dames zwanger of net bevallen en het enige wat er door mijn hoofd gaat is: waarom zij wel en ik niet? Als ik weer hoor dat er iemand zwanger is, dan barst ik gelijk uit in een huilbui en ben ik weer een paar dagen van slag. Ik begin steeds vaker te denken dat we er maar mee moeten stoppen.

Herkennen jullie dit?

Groetjes,
Daniëlle

 
Ik kan niet zeggen dat ik dit gevoel herken.
Wij zijn namelijk net begonnen. Zit in ronde 1.
Wel kan ik me goed voorstellen dat het vreselijk moet zijn dat je zelf zo graag wilt en het maar niet lukt.
DAt moet heel heftig zijn.

Huilbuien en van slag zijn lijkt me dan vreselijk logisch. Zou ikook hebben. Iedere maand duim je weer en hoop je op het beste. Maar dat is dan iedere keer weer een tegevaller. DAt is bst moeilijk te verwerken denk ik.

Natuurlijk gun je het al die anderen, maar eigenlijk ben je vreselijk jaloers.

Ik kan je hier niet vanaf helpen, maar wens je wel vreselijk veel sterkte. Huil maar lekker uit en ik zal helpen duimen. Misschien helpt het???
(is goed bedoelt!)

Liefs Mier
 
Hoi hoi,

Moeilijk he, ik snap heel goed wat jij bedoelt hoor.
En positief blijven moet je doen, maar is soms zo verdomd moeilijk als de een na de ander om je heen zwanger wordt.
Wij zitten nu in ronde 10 en ik ga me toch onbewust ook zorgen maken, je wilt het zo graag.Wanneer hebben jullie besloten de eerste stap te zetten om verder te gaan naar bijv een huisarts of gynocoloog?
We moeten er toch proberen positief onder te blijven en wie weet.....wordt 2006 ONS jaar! Laten we samen hopen en duimen oke?

Liefs,
Famke
 
Hoi,

In juni ben ik voor het eerst naar de huisarts geweest, maar hij vond het nog te vroeg om mij door te verwijzen naar de gynaecoloog. In oktober (een jaar nadat ik gestopt was met de pil) ben ik weer gegaan en heeft mij door verwezen naar het ziekenhuis. Daar zitten we nu midden in alle onderzoeken.

Groetjes,
Daniëlle
 
Danielle,

Ik wens jullie heel veel succes en ik hoop dat er iets positiefs uit voort mag vloeien. Je bent in ieder geval in goede handen.
Wij hebben besloten, dat als het in december nog  niet raak mag zijn, dat we dan ook verder gaan. Eigenlijk vind ik dat doodeng, jij niet?
Heb je wel regelmatige cyclussen?
Ik hoop dat je me op de hoogte houdt komende periode. Zal heel erg voor je duimen, en we kunnen elkaar zo af en toe eens oppeppen toch?
Ga lekker slapen, moet vannacht weer werken dus vandaar...

Doei doei,
groetjes Famke
 
Hoi,

Ik herken het helemaal. Wij zijn zelf ook bezig sinds november vorig jaar. Sinds begin december ook bij de gynaecoloog. Moet wel zeggen dat ik er nu weer iets positiever tegenover sta omdat er nu in ieder geval naar gekeken wordt. Ben nu begonnen met Clomid en moet  maandag voor een echo ben daar erg benieuwd naar want je haalt je ondertussen toch maar van alles in je hoofd.
Ik denk wel dat het belangrijk is om positief te blijven denken hoe moeilijk dat ook is. Zeker nu alle onderzoeken bij jullie tot nu toe gewoon goed zijn...
En wat betreft al die andere zwangeren etc. om je heen, dat maakt het natuurlijk allemaal nog veel moeilijker. Je dan een paar dagen down voelen is toch helemaal niet zo erg als je er maar  weer uitkomt. Ik heb de laatste tijd gelukkig een heleboel gehad aan mijn mannetje voor wie het toch ook allemaal niet zo makkelijk is zeker omdat hij er echt van overtuigd is dat het allemaal goed komt.  
Nou meid ik hoop dat voor jou het lange wachten snel voorbij is en dat je dan lekker kan genieten.

Groetjes Sanne
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan