A
Anoniem
Guest
Worden jullie daar ook zo moe van, dat als je bezig bent iedereen om je heen maar 'even' zwanger wordt? Ik ben nu sinds oktober gestopt met de pil en in november werd mijn beste vriendin zwanger, in december de vriendin van mijn neef, in januari een collega, en nu ook nog twee mensen die ik een beetje ken...
Vooral toen mijn beste vriendin het mij vertelde voelde ik me heel dubbel en schuldig. Aan de ene kant was ik super blij voor haar maar meteen ook jaloers dat zij iets had wat ik ook heel erg graag wilde...
Vooral de eerste tijd heeft het me veel moeite gekost om positief te reageren als ze voor het eerst naar de verloskundige was geweest, me opbelde over de babykamer, het hartje had gehoord etc. Ik moet zeggen dat het nu wel lukt om er mee om te gaan, ben minder jeloers en gun het haar van harte. Toch hoop ik nu heel erg dat ik zwanger ben voordat zij moet bevallen (4 aug uitgerekend), ik denk dat het anders toch even pijn zal doen.
Ik denk ook dat het komt doordat ik altijd al een baby-liefhebber ben geweest. Was altijd bij mensen met een baby te vinden, tekende vel babyportretten na en maak nu zelfs mij eigen babypoppen van klei. Werk in een kinderdagverblijf, dus HOEZO baby's in overvloed?
Mijn vriendin was nooit met babies bezig, vond er niets aan en ze wilde ze ook helemaal niet. Nu inmiddels getrouwd en al toch ervoor gegaan en ondanks dat we wat ouder zijn (37) was het na drie maanden al raak...
Soms ben ik bang dat het bij mij niet zal lukken, dat het niet voor mij is bestemd. Ik weet zeker dat ik dan ook gelukkig zal blijven maar het zal wel een moeizame tijd worden om afscheid van iets te moeten nemen wat je zo graag wilt.
Ach, ben 'pas' een half jaar bvezig en een korte cyclus (24 dagen) dus vele kansen denk ik dan!!
Dus maar even hopen dat 'de rode duiveltjes' wegblijven deze week..
Liefs en bedankt voor het 'luisteren'
Mylène
Vooral toen mijn beste vriendin het mij vertelde voelde ik me heel dubbel en schuldig. Aan de ene kant was ik super blij voor haar maar meteen ook jaloers dat zij iets had wat ik ook heel erg graag wilde...
Vooral de eerste tijd heeft het me veel moeite gekost om positief te reageren als ze voor het eerst naar de verloskundige was geweest, me opbelde over de babykamer, het hartje had gehoord etc. Ik moet zeggen dat het nu wel lukt om er mee om te gaan, ben minder jeloers en gun het haar van harte. Toch hoop ik nu heel erg dat ik zwanger ben voordat zij moet bevallen (4 aug uitgerekend), ik denk dat het anders toch even pijn zal doen.
Ik denk ook dat het komt doordat ik altijd al een baby-liefhebber ben geweest. Was altijd bij mensen met een baby te vinden, tekende vel babyportretten na en maak nu zelfs mij eigen babypoppen van klei. Werk in een kinderdagverblijf, dus HOEZO baby's in overvloed?
Mijn vriendin was nooit met babies bezig, vond er niets aan en ze wilde ze ook helemaal niet. Nu inmiddels getrouwd en al toch ervoor gegaan en ondanks dat we wat ouder zijn (37) was het na drie maanden al raak...
Soms ben ik bang dat het bij mij niet zal lukken, dat het niet voor mij is bestemd. Ik weet zeker dat ik dan ook gelukkig zal blijven maar het zal wel een moeizame tijd worden om afscheid van iets te moeten nemen wat je zo graag wilt.
Ach, ben 'pas' een half jaar bvezig en een korte cyclus (24 dagen) dus vele kansen denk ik dan!!
Dus maar even hopen dat 'de rode duiveltjes' wegblijven deze week..
Liefs en bedankt voor het 'luisteren'
Mylène