Ik snap mezelf niet meer

A

Anoniem

Guest
Hallo,

Ik ben 28 jaar en sinds deze maand hebben we besloten dat we willen gaan proberen om zwanger te worden. Daar staan we allebei helemaal achter. Nu is mijn cyclus door spanning de afgelopen maanden niet helemaal logisch geweest. Nu hebben we ons voorgenomen om gewoon lekker te genieten van het 'klussen' en we zien wel wat er gaat gebeuren.
Ik volg naast mijn werk ook nog een studie waarvoor ik hoop dit jaar te gaan slagen en ik hoop wel dat ik dat goed kan gaan afronden.
Nu hebben we vrijdag 'geklust' en zaterdag had ik ietwat slijmerig roze bloed (sorry) bij het afvegen. Vandaag iets meer rozerood bloed.
Meteen zit er natuurlijk in mijn hoofd, zou het zo zijn. En meteen daarachteraan komt de paniek. Ben ik er wel echt klaar voor. Totale twijfel aan mezelf.
Het zou kunnen zijn dat ik dit weekend mijn eisprong heb gehad, maar dat weet ik niet zeker. Het zou ook kunnen zijn dat dat pas volgend weekend is. Maar ja, je weet het nooit.

Ik voel me zo stom hierdoor, want we willen het echt heel graag, maar steeds als het er ook maar op lijkt dat het zo zou kunnen zijn, schiet de paniek in mijn lijf.

Ik baal hierdoor gewoon van mezelf.

Liefs (en sorry voor mijn gezeur)
 
Hoi,
Het is ook allemaal niet niks, je hele leven veranderd voor goed en als de test eenmaal zwanger uitwijst kun je ook niet meer terug.
Ik snap je gevoel wel een beetje. Als je je gaat bedenken wat je allemaal niet meer kan dan ga  ik ook wel een beetje twijfelen, maar gelukkig winnen de leuke kanten het van de minder leuke kanten.
Waar ik ook bang voor ben is dat het dadelijk allemaal minder leuk is dan dat ik me nu voorstel. En wat nou als het kindje geen baby meer is(want dat vind ik het leukst) vind ik het dan nog steeds leuk. En bestaat er een gevoel dat na zoveel kinderen je gezin compleet is?

Ik geloof dat ik je twijfel wel begrijp, maar straks als het zover is dan krijg je allemaal leuke reacties en kadootjes (bij mijn schoonzus gezien)  uit je omgeving dat je vanzelf een goed gevoel erover krijgt.
Het is in ieder geval met veel liefde gemaakt en we staan er niet alleen voor, toch?
 
Dank je wel voor je snelle reactie.
Wat fijn dat iemand me begrijpt. Je kan het er namelijk met niemand anders over hebben dan je partner. Gelukkig snapt hij me ook wel.

Ik denk ook wel dat als ik zeker weet dat het zo is, ik heel erg blij zal zijn, maar die fase van het zou kunnen, maar ook niet. Daar kan ik geloof ik niet goed tegen.
Ik denk ook wel dat ik helemaal in de watten gelegd ga worden als het daadwerkelijk zo is. De mensen om ons heen kunnen al niet meer wachten. We krijgen steeds van die hints dat ze het wel tijd vinden.
Maar ik ben altijd iemand die precies wil weten wat er gaat gebeuren en hoe en wanneer (controlfreak) en net dit deel van je leven kun je niet controleren. Je kan zeggen nu gaan we ervoor, maar meer kun je niet beïnvloeden.
En iedere keer als ik net het gevoel heb dat ik mijn lichaam snap, doet het weer net iets anders dan ik verwacht.

Liefs,

 
Meid, ik vind dit toch ook wel herkenbaar hoor.
Na er al maanden over gefilosofeerd te hebben, besloten mijn man en ik met de pil te stoppen en dan te zien wat er zou gebeuren. We hadden een duidelijke, weloverwogen kinderwens, maar ja, zwanger worden blijft toch iets abstracts en ik dacht dat het wel minstens een halfjaartje zou duren. Ik was er eigenlijk niet echt mee bezig, tenslotte gingen we ook binnenkort trouwen. Ik hield niets bij, had geen benul van NOD's en vruchtbare dagen, etc...

Toen ik op mijn huwelijksdag niet ongesteld was, was ik vooral blij dat ik dat ongemak niet zou hebben op mijn mooie dag. Dan maar ergens tijdens de huwelijksreis, kon me verder niet schelen. En ja, vanaf de eerste dag op onze exotische bestemming, kreeg ik wat ongi-krampen en gevoelige borsten. Zonder nadenken gebruikte ik maandverband, met het idee dat het ieder moment kon losbarsten. Maar er kwam niets, en nog niets, en nog niets...

Manlief zei na een paar dagen met een glimlach, misschien ben je wel zwanger. Ik kreeg meteen een lichtelijke paniek en lachte het zenuwachtig weg. Tuurlijk was ik niet zwanger, zo snel ging dat niet en ik had toch ongi-krampen? Ik heb het bewust weggestopt, wilde er niet aan denken of over praten, maar ja... ik ben natuurlijk ook niet dom. Hoewel ik geen idee had hoeveel dagen ik overtijd was (want ik had niets bijgehouden), waren de tekenen erg duidelijk. Ik werd ook misselijk, ging heel heftig reageren op geurtjes, kon nauwelijks meer eten...

Het moment van de zwangerschapstest heb ik uitgesteld. Want als ik een positieve test in handen zou hebben, dan werd het onherroepelijk, tastbaar, terwijl ik mezelf nu nog voor de 'gek' kon houden, dat ik misschien alsnog ongesteld zou worden. Ik vond het dus gewoon erg eng, ik had echt zo'n gevoel van, "Wat hebben we gedaan!? Kan ik dit wel? Ben ik hier wel klaar voor?". Ik wil niet zeggen dat ik een controlfreak ben, maar ik kan heel slecht tegen verrassingen en wil dingen ook graag van te voren weten en plannen, weten waar ik aan toe ben, dingen rustig overdenken... Ik kende ook eigenlijk niemand die al ooit zwanger was geweest, ik had zelden baby's van dichtbij gezien. Oppassen vond ik vroeger vreselijk, ik had niets met kinderen. De zwangerschap (in ronde 2) overviel me dus echt. Ik heb ook echt even aan het idee moeten wennen. Tenslotte is het een beslissing die voor altijd je leven veranderd, je relatie veranderd, jezelf veranderd en je kunt er niet meer op terugkomen als het eenmaal zover is.

Nu weet ik niet meer beter, mijn zoontje is mijn lust en mijn leven en ik heb nooit ergens spijt van gehad. De aanloop naar deze 2e zwangerschap heb ik ook heel anders beleefd, omdat ik nu weet hoe geweldig kinderen zijn, en hoe graag ik een 2e wilde hebben. (en toch werd ik weer overvallen, toen het in ronde 1 raak was, pffff....)

Het blijft gewoon een grote, enge beslissing, het is geen schande als je daar zenuwen om hebt. Als je ondanks paniekgevoelens er een volgende maand weer voor wilt gaan, dan komt het wel goed. Heel veel succes.

Groetjes, Karin
(29 wkn van 2e)


 
Ik kan me echt volledig aanslutien bij het verhaal van Karin.
Het is zoiets heftigs!!
Ik was van onze zoon ook in de eertse ronde zwanger!! Was zo verbaasd, overvallen, en vooral beroerd!!
En toen kwam de paniek.
Tuurlijk, je hebt de beslissing gemaakt, we willen kindje, je stopt met de pil (vond ik ook al heftig) en dan tijdens het klussen zullen we/zullen we niet...
Maar toen het ineens zover was, ik was echt in paniek hoor!!
Hoe vaak ik wel niet in huilen uit ben gebartsen, met de gedachte moeten we dit wel doen (ik was 22, bijna 23), wat zullen andere er van denken, kan ik wel voor een kleintje zorgen etc.etc.

maar meid, alles komt goed!! En als het zover is, houd het dan de eertse 3 maanden lekker voor jullie zelf, dan kan je het eerst zelf een plekje geven!! Heel belangrijk, vond ik zelf!!

En wees niet verbaasd als je later in je zwangerschap nog een aantal keer in paniek bent!! Echt volkomen normaal!
Als die kleine er eenmaal is, wil je echt niet anders meer!!

Succes, x romaty

Ps, wij zijn nu bezig voor een tweede, en alles lijkt zich weer van voor af aan af te spelen!! Ben ook nu af en toe weer in paniek!!
Maar ja, het is een levensveranderende beslissing dus het is ook niet zo gek toch!!!
 
Dank jullie wel voor de lieve reacties. Dat had ik echt even nodig.

Volgens mij kan het allemaal nog helemaal niet. Misschien had ik zaterdag wel mijn eisprong, maar volgens mij zou dat pas komend weekend moeten zijn, en we hebben vrijdag 'geklust', eigenlijk pas voor het eerst sinds we de beslissing genomen hebben. En de rest van het weekend dus een beetje rozig slijm en nu vandaag een beetje steekjes in mijn zij. Maar dat kan toch allemaal niet zo snel? Misschien zit het wel allemaal tussen mijn oren.
En dan zeg ik tegen mezelf, misschien is het wel gewoon mijn eisprong die ik nu voel, maar als ik dat zeg, betekent dat natuurlijk ook dat het raak kan zijn.

Ik zou het zo gemeen vinden naar mensen om mij heen die al veel langer proberen en waarbij het niet zo snel lukt.
Maar laat een ding heel duidelijk zijn, wij willen allebei graag een kindje en als het zo is, is het helemaal goed. Zoals jullie ook al zeggen.

Jullie reactie is warm ontvangen. Dank je wel daarvoor.

Liefs
 
Hoi Mammik,

Heel begrijpelijk die paniekreactie. Toen mijn test (eindelijk) positief was had ik het ook hel erg. Pas na een uur kon ik gewoon heel blij zijn (nog steeds helemaal hyper en in de war).

Ik vergelijk het weleens met uit eenvliegtuig springen. Jaren geleden heb ik eens een parachutesprong gedaan. Vanaf het moment dat je je inschrijft weet je dat je iets heel engs gaat doen en dat je niet meer terug kunt. Je wordt erop voorbereid, je bent nerveus en dan stap je het vliegtuig in. Maar het moment dat je in het vliegtuig zit en je benen naar buiten steken. Je voelt de wind door de deur vlak voor je de vrije val in duikt. Dat moment is wat ik voelde toen ik dat ene woordje 'zwanger' zag staan op de test.

Ik was totaal verlamd van pure angst en paniek. En toen een klein duwtje in mijn rug (van degene met wie ik de parachutesprong deed.) en we zaten in vrije val. En dat is eenheerlijk en onbeschrijflijk gevoel. Dat vergelijk ik met het moment dat ik met mijn onderbroek nog halverwege mijn knieen op de gang stond te gillen naar mijn man die met een grote grijns op zijn gezicht en een blik vol ongeloof en blijdschap de test bekeek.

En nu sta ik weer met beide voetjes op de aarde. Ik voel weer dat er zwaartekracht is (heel veel)  Ik ben er nog steeds blij mee. Natuurlijk ben ik onzeker over wat er allemaal gaat komen, en of we het wel aankunnen. Dat hebben we allemaal, ook al lijkt het soms alsof je de enige bent.  
 
Wat een mooie vergelijking mama t. De gene met wie ik de parachutesprong ga maken (mijn man) geeft me gelukkig ook wel van die duwtjes. Dus ik heb zeker wel het idee dat het goed gaat komen.
Alleen al, al deze reacties, zorgen ervoor dat ik er weer wat meer vertrouwen in ga krijgen.

Liefs
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan