A
Anoniem
Guest
Lieve lezers,
Ik voel me echt beroerd.... We waren 4 dagen overtijd en gistermiddag dan toch nog full-pull ongi geworden. Ik zit er even helemaal doorheen. Sorry hoor, maar ik wil het even van me af schrijven. Misschien dat dat helpt. Vanaf afgelopen donderdag voelde ik me ook echt zwanger. Misselijk, veel plassend, mijn buik die trok, en noem zo maar op. Mijn temperatuur bleef hoog en ik voelde me geweldig alsof ik de hele wereld aankon. Nu niet meer, want gistermiddag toch nog ongie geworden....
Zelfs mijn schoonmoeder had hele goede hoop omdat ze vond dat ik afgelopen zaterdag helemaal straalde bij een feest. Zij had dus erg goede hoop en ze wist eigenlijk niet veel van mijn cyclus af.
Eergister (dinsdag) zijn we trotse oom en tante geworden van Thijs, zoontje van de broer en schoonzus van mijn man. Heel raar en dubbel, maar Thijs heeft in die korte tijd toch een heel mooi plekje verovert. Gisteravond gingen we weer op kraamvisite natuurlijk. Ik had net mijn man gesproken en gezegd dat ik ongie was geworden en had dus geen beste stemming, maar volgens mij slaagde ik er toch goed in. Totdat mijn zwager, kersverse papa, vroeg hoe het met me was. Ik natuurlijk met mijn opperbeste glimlach zeggen dat het goed met me ging, maar toen zei hij dat dat volgens hem niet waar kon zijn. Mijn schoonmoeder had hem dus al geïnformeerd. Tja, toen kwam het dan toch los. Ik baal er nog steeds van, omdat ik vind dat mijn verdriet op de tweede plaats komt bij zo'n mooi, compleet en perfect kindje. Nu baal ik dus nog harder dat ik me heb laten gaan. Ze zeggen wel dat het niets uitmaakte, maar ik geloof dat ze toch echt andere dingen hebben waarover ze zich druk moeten maken in plaats van mij.
Ik denk dat ik maar effe stop met typen, want het is volgens mij geen leuk verhaal meer geworden.
Nou, dikke kus,
Silvy
Ik voel me echt beroerd.... We waren 4 dagen overtijd en gistermiddag dan toch nog full-pull ongi geworden. Ik zit er even helemaal doorheen. Sorry hoor, maar ik wil het even van me af schrijven. Misschien dat dat helpt. Vanaf afgelopen donderdag voelde ik me ook echt zwanger. Misselijk, veel plassend, mijn buik die trok, en noem zo maar op. Mijn temperatuur bleef hoog en ik voelde me geweldig alsof ik de hele wereld aankon. Nu niet meer, want gistermiddag toch nog ongie geworden....
Zelfs mijn schoonmoeder had hele goede hoop omdat ze vond dat ik afgelopen zaterdag helemaal straalde bij een feest. Zij had dus erg goede hoop en ze wist eigenlijk niet veel van mijn cyclus af.
Eergister (dinsdag) zijn we trotse oom en tante geworden van Thijs, zoontje van de broer en schoonzus van mijn man. Heel raar en dubbel, maar Thijs heeft in die korte tijd toch een heel mooi plekje verovert. Gisteravond gingen we weer op kraamvisite natuurlijk. Ik had net mijn man gesproken en gezegd dat ik ongie was geworden en had dus geen beste stemming, maar volgens mij slaagde ik er toch goed in. Totdat mijn zwager, kersverse papa, vroeg hoe het met me was. Ik natuurlijk met mijn opperbeste glimlach zeggen dat het goed met me ging, maar toen zei hij dat dat volgens hem niet waar kon zijn. Mijn schoonmoeder had hem dus al geïnformeerd. Tja, toen kwam het dan toch los. Ik baal er nog steeds van, omdat ik vind dat mijn verdriet op de tweede plaats komt bij zo'n mooi, compleet en perfect kindje. Nu baal ik dus nog harder dat ik me heb laten gaan. Ze zeggen wel dat het niets uitmaakte, maar ik geloof dat ze toch echt andere dingen hebben waarover ze zich druk moeten maken in plaats van mij.
Ik denk dat ik maar effe stop met typen, want het is volgens mij geen leuk verhaal meer geworden.
Nou, dikke kus,
Silvy