Hi Marloes,
Wat een verhaal en vooral een hele nare situatie. Ik ben het wel met Nimfje eens. Jij staat onder druk, maar hij ook als hij jullie relatie serieus neemt. Aan de andere kant is dit een heel uitzonderlijke situatie die vervelend genoeg 'aan jou hangt', als partner is toch de afstand groter...
Is het niet mogelijk dat jouw eitjes eruit worden gehaald en worden ingevroren?
Ik weet niet of je zonder eierstokken, maar wel een baarmoeder later de eitjes kan bevruchten buiten de baarmoeder en dan plaatsen in de baarmoeder (eigenlijk net zoals IVF). Het kan echter zijn dat de hormoon-productie uit de eierstokken nodig is om innesteling en ontwikkeling van de bevruchte eicel te voltooien...
Ik kan niet kijken in jullie situatie, maar ik hoop dat jullie eruit gaan komen... Voor jou is de situatie 'nu of nooit?' en voor je vriend is de keuze eigenlijk 'wil ik nu kinderen met Marloes of gaat het uit?'.
Wanneer jullie bij elkaar blijven en niet voor kinderen kiezen is de kans ook heel groot dat het uit gaat: jij gaat hem straks toch verwijten dat jullie geen kinderen hebben. Hij kan niet veel met het verwijt en gaat zich misschien/waarschijnlijk toch schuldig voelen.
Als jullie nu toch aan de kinderen gaan (proberen in ieder geval), dan kan het zijn dat hij te jong was en zich gevangen gaat voelen én zich verantwoordelijk voelt voor het kind als jullie uit elkaar gaan.
Je zou kunnen bespreken dat jullie het gaan proberen, wanneer jij zwanger raakt mag hij betrokken zijn op welke manier het voor hem ook maar goed voelt. Hij hoeft geen verantwoordelijkheid te nemen (nog op korte, noch op lange termijn).
Jij kiest eigenlijk voor hem als zaaddonor en de kans dat jij in je eentje het kind opvoedt. Misschien dat als het kind er is jullie helemaal als gezin doorgaan, misschien zal je hem de ruimte én de geruststelling moeten geven in de toekomst zijn eigen weg te gaan.
Als jullie dan uit elkaar gaan, moet het heel duidelijk zijn, nu en op dat moment, dat hij betrokken mag zijn bij het kind zoals hij dat wil. Jij mag daarin niets meer bepalen en jij moet zorgen dat hij zich dan goed voelt bij de keuze die hij op dat moment maakt...Geen psychologische spelletjes vanuit jou om hem uit schuld te laten blijven!
Het is misschien wel van belang dat je dit ook vastlegt op papier, bij de notaris. Dat jij geen aanspraak mag doen op alimentatie in de toekomst. Hij mag wel de keuze maken om die alimentatie te gaan betalen.
Heel veel sterkte, met z'n 2-en...
Lfs, Nicky
