ik wil een tweede mijn man eerst ook en dan weer niet

A

Anoniem

Guest
hallo dames,

ik heb een dochter van net een jaar. ze krijgt binnen kort een grotere kamer en veel mensen uit de omgevening denken dat er een tweede komt. wij zegen dat het niet zo is, dat was namelijk ook nog niet te bedoeling. maar nu we er zo over na gingen denken lijkt het toch wel leuk om voor een tweede te gaan.
mijn man steemde gisteren toe en ik natuurlijk harstike blij, ik was al helemaal aan het weg dromen. nou die droom was snel voorbij, mijn man zij toch dat hij wilde wachten. hij  is bang, omdat vrienden van ons een kindje hebben gehad met een haze lipje en een open gehemelte.
en we hebben nu een kern gezond kindje.

ik denk dat iedereen wel bang is om een ongezond kindje te krijgen.

ik voel me nu de hele ochtend al rot hier over. ik snap wel dat mijn man bang is en zelf vind ik het ook weer eng, en ik wil niet dat hij iets tegen zijn in doet.

moet ik maar zo even laten tot hij er zelf over begint of moet ik proberen om een gesprekje met hem te hebben. praten is niet zijn  beste kant, hij is meer een binnenvetter(als ik zou goed schrijf).
ik heb ook het idee dat hij bang is voor de finaciele kant.

gr henny
 
Lieve Henny,
 
Wat lijkt dat moeilijk !!!!
Maar ookal is je man een
binnenvetter, je zult er toch over
moeten praten. Hoe moeilijk dat ook is.
En als ik jou zo hoor, dan lijkt mij niet dat je
man er zelf weer over zal beginnen.
Probeer het voorzichtig, vraag hem waarom hij
het nu niet meer wil. En probeer hem uit te leggen
waarom het zo belangrijk is dat jullie er wel over
praten. Laat dat een begin zijn van het proberen om
een tweede kindje te krijgen. Je zult nu misschien wel denken
wat een, sorry voor mijn taalgebruik !!!!!!, gelul in de ruimte maar
dat is wel het belangrijkste. Mijn man en ik zijn nu inmiddels meer als
2 jaar bezig voor ons eerste kindje en wij hebben ookal op een punt gestaan
van hevige ruzie en niet met elkaar durven praten omdat je bang was dat er
nog meer ruzie in de tent kwam maar uiteindelijk kwamen we toch altijd weer
bij elkaar omdat als je niet praat, je ook niet weet wat er in de ander omgaat !!!!!

Lieve Henny, ik hoop dat jij en je man eruit komen en je binnenkort
hier vaker bij ons op het forum zult zijn !!!!! Heel veel succes !!!!!

Dikke knuffel van Biaggi
 
Hoi,

Misschien heb je iets aan mijn/ons verhaal.

Ik zou voor ik begin even willen vragen waarom je man denkt dat jullie ook zo'n kindje zouden krijgen. Het is niet onmogelijk, maar er moet toch sprake zijn van een zekere mate van erfelijkheid. Dus als het niet in de familie voorkomt is de kans vrij klein. (niet onmogelijk) Tegenwoordig kijken ze met 20 weken bij de screeningsecho (heeft sinds 1 januari 2006 iedere vrouw recht op. word vergoed door de basisverzekering) alles heel goed na. Ook gespleten gehemeltje en lip.

Maar goed, wij zijn wel erfelijk belast. Met het neuraal buis defect. (o.a open rug) Dit weten wij al heel erg lang.Ik ben degene die de risicofactor is. Wij hebben er zelfs onderzoek naar laten doen voor we ook maar zwanger raakten. Toen we de uitslagen te horen kregen hebben we nog 2 jaar getwijfeld. Daarna zijn we ervoor gegaan. Na een miskraam kregen wij een mooie gezonde zoon. Maar omdat we pas rond de 20 weken wisten dat hij (op het oog) helemaal gezond was besloen we dat het daarbij zou blijven. Na 1,5 jaar ging dit besluit wankelen. Eerst bij mij, later ook bij mijn man. Eigenlijk door een heel tragische gebeurtenis in onze omgeving. Een bekende van ons is zijn dochtertje verloren bij de bevalling. Ze is gestikt in het geboortekanaal (schijnt erg zeldzaam te zijn). Daardoor kwam bij ons het besef dat je nooit garantie hebt op een gezond kind. Dus na een aantal maanden twijfelen durfden wij het weer aan. Helaas ging het ook nu weer eerst mis. Tevens kregen wij in die tijd te horen dat onze zoon toch niet helemaal gezond was. Hij blijkt epilepsie te hebben. Niks erfelijks, gewoon dom toeval. De twijfel heeft ongeveer een week geduurt. Toen gingen we er weer voor. Inmiddels ben ik 24 weken zwanger van onze tweede. Weer hebben we die spannende periode van wachten of alles goeg is (lijkt) achter de rug. Zo op het oog is onze (jawel!) dochter helemaal gezond. Maar garantie heb je nooit! Er zijn nog zoveel dingen die een kind kan hebben, en waar niet op getest kan worden. Dus hoe je het ook bekijkt, je neemt een zekere gok. Maar het gaat nog steeds vaker goed dan fout! Alleen hoor je altijd de slechte verhalen.
Met onze zoon gaat het momenteel erg goed. Hij reageert goed op de medicijnen, en zijn vooruitzichten zijn ook erg goed. Waarschijnlijk groeit hij er voor zijn pubertijd overheen. En wij zijn dolgelukkig met hem.

Sorry voor het lange verhaal, maar misschien heb je er wat aan. Ik heb ook flink moeten praten met mijn man. Maar het kwam allemaal goed.

Groetjes, Kat (juni 2006 forum)
 
Hoi Baiggi en Kat.

Baiggi bedankt voor je advies. je bent al twee jaar bezig om je eerst kindje te krijgen, en dat gaat niet echt vanzelf las ik zonet op het forum. en dan kom ik te zuren om mijn tweede. ik hoop dat jullie ook snel van een kleintje mogen genieten.
ik ga zeker met mijn man praten, ook al word het aardig moeilijk.

Kat jij ook bedankt voor je verhaal.
we hebben geen erfelijke kwalen in onze familie. maar hij is bang dat er toch iets mis kan zijn. bij de vrienden waar ik het over had was het wel erfelijk. de neef van de vader had ook een hazelip.
ik hoop dat je zoon inderdaat er over heen zal groeien en dat je nog een fijne zwangerschap mag hebben.

ik zal zeker nog vaker op het forum komen, al is het alleen om op andere vragen te reageeren.

heel erg bedankt groetjes henny
 
Hallo,



Weet niet of ik hier wel goed zit, maar toch wilde ik het even kwijt.



Ik moet over 2 weken weer ongesteld worden.

Maar heb   nu al soms last van die pijn in me buik als ik ongesteld moet worden.

Een lichte beetje zeurderige pijn in me onderbuik is het.

Er is een kans dat ik zwanger zou kunnen zijn.

Niet dat ik dat erg zou vinden hoor, want we willen heel graag een tweede.

Dus jah, wat moet ik er nu van denken?





 
hoi ben ik weer met goed nieuws.
we hebben gepraat en dat ging goed. mijn man wilde niet wachten maar is bang om een aantal zaken. we hebben het er over gehad en we zouden het even laten rusten.

maar gisteren zei hij dat hij al namen aan het verzinnen was, en dat ik wilde stoppen met de pil.
natuurlijk wil ik stoppen. ik moet nog een weekje slikken en dan wil ik nog een maand wachten tot we er voor gaan.
die maand wachten heb ik ergens gehoord dat dat beter zal zijn.

ik ben helemaal in mijn nopjes. ik kom nu toch wel even vaker op het forum.

nog even voor Baggi, ik zal ook voor je duimen
 
Hoi Henny,

Wat heerlijk dat jij en je man er zijn uitgekomen!

Ik kan me goed voorstellen dat je na het stoppen met de pil nog een maandje wil wachten: dan zijn alle stoffen wel weer uit je lichaam.

Ik hoop voor je dat jullie wens voor een 2e snel vervuld zal worden!

liefs Linda
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan