A
Anoniem
Guest
Hallo allemaal, ik zou jullie op de hoogte houden, hoe we onze familie over de zwangerschap zouden vertellen. Het is iets anders gelopen dan ik dacht! haha
Afgelopen vrijdag was ik jarig, ik werd 32. Sinds vorige week maandag wisten we dat we zwanger zijn. We zijn er heel erg blij mee en eigenlijk wilden we het snel aan de familie vertellen, op een originele manier.
De hele week heb ik wakker gelegen van de adrenaline, ik ben zo blij (en bang tegelijk, dat alles maar goed mag gaan!) en ik vond het heel moeilijk mijn mond te houden. We hadden samen besloten het de familie het volgende weekend te vertellen. Er komen in mei een aantal uitjes aan waarbij we onze zwangerschap niet meer konden verbergen (sauna bezoek e.d.). Daarbij kijkt mijn moeder dwars door me heen, dus ik verberg niks! haha
Omdat het vrijdag mijn verjaardag was en ik het niet wilde vieren, heb ik mijn moeder en zus uitgenodigd voor een dagje Amsterdam; ik wilde alweer een hele tijd naar Madame Tussauds.
Met de trein erheen en op het Damrak een kopje koffie met taart. Die heb ik tegen heug en meug opgegeten omdat ik acuut misselijk werd van de slagroom. Maar dat viel nog te camoufleren!
Wij M.T. in. Rond gelopen, je wordt met een groepje door een aantal ruimtes geleid. Tot we in een ruimte kwamen, waar we achter een gesloten deur de groep voor ons hoorden gillen van schrik.
Het was onze beurt de deur door te lopen. Ik liep achter aan omdat ik de situatie even wilde overzien; mijn zus liep voorop. Links van mij was een goed verlichte gang, waarop de muur een schildering stonden van een zwangere vrouw met een kindje en een man met een hart met een donderstraal erdoorheen; ik zag de bui al hangen.
Het bleek dat je als groep een ruimte inging, die bemant werd door echte acteurs. En als je het aan je hart had, of zwanger bent, je daar niet in moest gaan. Binnen 2 seconden moest ik beslissen...
Een pop, die acteur bleek, zorgde voor de eerste schik en ik dacht; dit moet ik niet doen!
Dus heb ik daar ter plekke staan vertellen dat we zwanger zijn. Ik heb ze bij elkaar gepakt, ben een stukje naar achteren gelopen en ik zei:"Ik mag hier niet in"! Ik moest het nog een keer herhalen, want het kwam niet echt aan. Ze vielen allebei helemaal stil en zeiden eerste allebei 6x "HE???" haha, en toen kwamen de tranen. Heel M.T. heeft mijn moeder door gelopen en geroepen "IK WORD OMA!!", helemaal geweldig! Mijn zus viel stil, en dat zegt heel wat!
Dat betekende wel dat onze plannen een beetje vervroegd waren. Ik heb mijn vriend meteen gebeld, dat ik het ze moest vertellen en hij begreep het. We besloten ter plekke zijn familie ook meteen in te lichten en dat hebben we 's avonds meteen gedaan. Met als smoes dat ik voor mijn verjaardag toch nog even een bakkie thee zou komen doen. Mijn zus smsde iets te vroeg naar mijn schoonzus, zodat ze het eigenlijk al verklapt had op het moment dat wij ons verhaal wilden inleiden. Die begon ook te brullen, geweldig, die reacties waren heel echt. Iedereen is heel blij voor ons, maar we blijven de eerste weken voorzichtig. Ik ga nu pas de 6e week in, dus we zijn voorzichtig optimistisch!
Zo zie je maar, je kunt van alles bedenken en plannen, maar dit had ik niet verzonnen! Ik ben wel heel blij en opghelucht dat ik er nu op een normale manier over kan praten, want dat stiekeme gedoe is niks voor mij!
Leonie
Afgelopen vrijdag was ik jarig, ik werd 32. Sinds vorige week maandag wisten we dat we zwanger zijn. We zijn er heel erg blij mee en eigenlijk wilden we het snel aan de familie vertellen, op een originele manier.
De hele week heb ik wakker gelegen van de adrenaline, ik ben zo blij (en bang tegelijk, dat alles maar goed mag gaan!) en ik vond het heel moeilijk mijn mond te houden. We hadden samen besloten het de familie het volgende weekend te vertellen. Er komen in mei een aantal uitjes aan waarbij we onze zwangerschap niet meer konden verbergen (sauna bezoek e.d.). Daarbij kijkt mijn moeder dwars door me heen, dus ik verberg niks! haha
Omdat het vrijdag mijn verjaardag was en ik het niet wilde vieren, heb ik mijn moeder en zus uitgenodigd voor een dagje Amsterdam; ik wilde alweer een hele tijd naar Madame Tussauds.
Met de trein erheen en op het Damrak een kopje koffie met taart. Die heb ik tegen heug en meug opgegeten omdat ik acuut misselijk werd van de slagroom. Maar dat viel nog te camoufleren!
Wij M.T. in. Rond gelopen, je wordt met een groepje door een aantal ruimtes geleid. Tot we in een ruimte kwamen, waar we achter een gesloten deur de groep voor ons hoorden gillen van schrik.
Het was onze beurt de deur door te lopen. Ik liep achter aan omdat ik de situatie even wilde overzien; mijn zus liep voorop. Links van mij was een goed verlichte gang, waarop de muur een schildering stonden van een zwangere vrouw met een kindje en een man met een hart met een donderstraal erdoorheen; ik zag de bui al hangen.
Het bleek dat je als groep een ruimte inging, die bemant werd door echte acteurs. En als je het aan je hart had, of zwanger bent, je daar niet in moest gaan. Binnen 2 seconden moest ik beslissen...
Een pop, die acteur bleek, zorgde voor de eerste schik en ik dacht; dit moet ik niet doen!
Dus heb ik daar ter plekke staan vertellen dat we zwanger zijn. Ik heb ze bij elkaar gepakt, ben een stukje naar achteren gelopen en ik zei:"Ik mag hier niet in"! Ik moest het nog een keer herhalen, want het kwam niet echt aan. Ze vielen allebei helemaal stil en zeiden eerste allebei 6x "HE???" haha, en toen kwamen de tranen. Heel M.T. heeft mijn moeder door gelopen en geroepen "IK WORD OMA!!", helemaal geweldig! Mijn zus viel stil, en dat zegt heel wat!
Dat betekende wel dat onze plannen een beetje vervroegd waren. Ik heb mijn vriend meteen gebeld, dat ik het ze moest vertellen en hij begreep het. We besloten ter plekke zijn familie ook meteen in te lichten en dat hebben we 's avonds meteen gedaan. Met als smoes dat ik voor mijn verjaardag toch nog even een bakkie thee zou komen doen. Mijn zus smsde iets te vroeg naar mijn schoonzus, zodat ze het eigenlijk al verklapt had op het moment dat wij ons verhaal wilden inleiden. Die begon ook te brullen, geweldig, die reacties waren heel echt. Iedereen is heel blij voor ons, maar we blijven de eerste weken voorzichtig. Ik ga nu pas de 6e week in, dus we zijn voorzichtig optimistisch!
Zo zie je maar, je kunt van alles bedenken en plannen, maar dit had ik niet verzonnen! Ik ben wel heel blij en opghelucht dat ik er nu op een normale manier over kan praten, want dat stiekeme gedoe is niks voor mij!
Leonie