kom je op een lijn...

[Anoniem]

Beste allemaal,

Dit is mijn eerste keer op dit forum en dacht meteen mijn ´kans ´ te pakken.

Ik ben een vrouw van 31 jaar, mijn vriend is 29.
Aan het begin van dit jaar heeft de kinderwens mij gegrepen en niet meer los gelaten. Dit heeft mij -ons- erg overvallen omdat ik tot die tijd absoluut geen kinderwens had.
Het gevoel is in de loop van het jaar steeds sterker geworden, nog net geen obsessie.
Mijn vriend heeft het gevoel dat hij een soort spoedcursus kinderwens moet ondergaan om mij bij te houden. We hebben regelmatig discussies over het hoe en wanneer te beginnen. Maar telkens komt het op hetzelfde neer, dat hij er (nog) niet aan toe is. Dit drijft mij soms tot wanhoop.
Aan de ene kant respecteer ik zijn  gevoel en heb ik me er bij neer te leggen. Aan de andere kant probeer ik hem soms te overreden, wat niet lukt. Natuurlijk heb ik het liefst dat we allebei tegelijk roepen dat we er aan toe zijn, maar helaas.

Zitten er meer mensen in deze situatie? Vast wel, maar op fora kom ik het niet tegen...

Ik ben enorm gefrustreerd en heb soms flinke huilbuien. Ik lees alles wat los en vast zit, ben optimaal voorbereid, alleen de sprong blijft uit.

Wie kent dit?  

 

[Anoniem]

Vervelend als je in zo een situatie zit. Ik heb al 13,5 jaar een relatie, ik ben 34 vriend 36. Als het aan hem lag, wilde hij ook nog wachten. Uiteindelijk zijn we paar maanden geleden begonnen met proberen (gelijk 1e ronde zwanger helaas miskraam). Wat mij betreft waren we ook eerder begonnen, maar vriend wilde eigenlijk niet. Het is nooit zo een probleem geweest dat we er relatieproblemen om kregen ofzo, maar ik liet m toch wel weten dat ik niet te lang wilde wachten, ook ivm mijn leeftijd. Uiteindelijk heb ik gezegd, ik stop nu in januari met de pil (dit jaar), ontpillen en dan over paar maanden voor echie. In juli had ik zoiets, en nu gaan we echt voor kinderen. Hij vond t volgens mij nog wel eng, maar hij strubbelde niet meer tegen. Ik denk dat t voor je vriend ook kwestie van wennen is. Ik weet niet of je nog de pil slikt? Anders stop je daar eerst mee, even je vriend aan t idee laten wennen, en dan echt gaan beginnen. Je bent 31, oke niet echt jong maar je hebt nog een paar jaren te gaan.
Sterkte ermee, en t komt vast allemaal goed!

 

[Anoniem]

Hoi Role,

Heel herkenbaar... Hier mijn verhaaltje...
In de vriendengroep begon het kindertijdperk een jaar of 3 geleden. Je weet vast wel, je groeit erin. Opeens heb je een moment dan ben je er aan toe! Mijn vriend niet. Hij wist het niet, niet of ie kinderen wilden, ja uiteindelijk waarschijnlijk toch wel, maar ook nog niet wanneer, en wanneer het goede moment was, enz. enz. Kortom, onzeker om de stap te zetten. Als ie een biertje op had na een feestje wilde ie heel graag, meteen ervoor gaan. Dat gaf dus wel aan dat ie wel wilde. Het kwam erop neer dat ie zo ´n beslissing niet durfde te nemen, dat echt zeggen van: ja, vanaf nu gaan we ervoor! Dat heeft ongeveer een jaar geduurd, totdat een keer de bom is gebarsten toen we op visite waren. Normaal ben ik helemaal geen typ dat gaat zitten huilen, maar nu dus wel... op vistite nog wel! toen zag hij aan me hoe erg het me raakte dat ik zo heen en weer werd geslingerd van wel, niet, wel, niet, wel, niet. Toen hadden we besloten dat we twee maanden later gingen beginnen...

Ik weet niet of je hier wat aan hebt, maar weet in ieder geval dat je echt niet de enige ben! Het allerbelangrijkste is: probeer niets te forzeren! Probeer erover te praten en hem duidelijk te maken hoeveel het voor je betekend, en vooral als ie onzeker is, hem er  duidelijk te  maken dat het jullie echt wel gaat lukken en er niets is om onzeker over te zijn.

Meid, heel veel succes ennne, hou je ons op de hoogte?

Groetjes van Sientje

 

[Anoniem]

Hoi Role,

Dat is erg vervelend voor je.
Maar bij ons was het net anders om. Mijn vriend wil al een aantal jaar heel graag kinderen. En ik heb dat eigenlijk pas een half jaartje.
Hij vroeg dan ook geregeld zullen we een kindtje gaan maken? Mijn antwoord was dan standaard nee, ben daar nog niet aan toe.
Hij heeft er nooit echt over gezeurd. en dat was voor mij heel fijn. Ik wist dat hij het heel graag wilde, maar vond dat ik er toch ook klaar voor moest zijn.
Naar mijn mening, moet je elkaar steunen waar kan. En dit klinkt misschien niet leuk. Maar laat het op tijd rusten. Anders gaat het je hele leven in beslag nemen. En leef je alebei in een totaal andere werled.
Ik hoop   dat je hier iets aan hebt.
Succes ermee

Groetjes Ank1

 

[Anoniem]

Hey Role

Ik herken jouw verhaal helemaal...Mijn vriend wil ook nog wachten...Hij is er ook nog niet helemaal klaar voor en dat kan mij soms ook erg frustreren...Ik heb ook een grote kinderwens...
Soms zijn kerels te voorzichtig...Haha...Zo zie je maar weer dat je niet de enigste bent...

Groetjes Rianne

 

[Anoniem]

Hoi Role,

Heel herkenbare situatie! Toen ik 24 was  kreeg ik al een duidelijke  kinderwens, maar mijn man moest er nog niet aan denken.
Ik had bij zijn broer en schoonzus gezien dat hoe meer er 'gezeurd' werd, hoe minder zin het had, dus besloot het zelf anders te doen.
Ik heb hem wel verteld van mijn kinderwens en dit wel af en toe als er gelegenheid voor was herhaald en gepeild hoe hij er inmiddels over dacht, maar verder heb ik het vooral laten rusten. Het heeft écht geen zin om iemand over te halen.
Probeer te genieten van de tijd die jullie nu samen zijn, hoe moeilijk ook.  Ik denk dat hoe minder druk hij voelt, hoe eerder hij er klaar voor is.  
Inmiddels, 2 jaar later,  is die broer er nog steeds niet klaar voor en hebben wij een zoontje van 6 weken!

Sterkte!

Grts, daantje

 

[Anoniem]

Hallo dames!

Dank voor jullie reacties! Het doet me goed te horen dat ik niet de enige ben.

Ik gebruik de pil inderdaad nog. Ik ben er zeker van dat ik niet wil stoppen voor we er allebei aan toe zijn.
Ik zal mijn vriend ook jullie reacties laten lezen. Hij was al verbaasd dar er reacties waren haha. Ik hou de moed erin, ondanks dat het soms heel moeilijk is. Van de week onder het eten zei hij ´ik weet in elk geval hoe ik je heel gelukkig kan maken ´ toen ik uitlegde hoe graag ik zwanger wilde worden.
Ik hoop op een aantal leuke ervaringen met kinderen (bijv. met neefje en nichtje), waardoor hij ineens weet wat hij wil.
Ik kreeg vandaag het geboortekaartje van een collega onder ogen. Zij is iemand waarbij ogenschijnlijk alles maar goed gaat en dus ook snel zwanger was. Ik  was er  op voorbereid. Als ik dat  niet was geweest was ik de  hele dag uit het lood geslagen en ik vind het heel vervelend dat het zo mijn bui bepaald...
Soms word ik zelf jaloers op de dames hier...jullie zijn het in elk geval aan het proberen! Zo ver kom ik nog niet eens...

Bedankt en liefs,

Leonie