A
Anoniem
Guest
Hallo Allemaal,
Nu dan toch de stap durven maken om via het internet over het onderwerp zwanger worden te praten. Nadat er weer een vriendin me op belde om te vertellen dat ze zwanger was merk ik dat ik er nu meer moeite mee krijg dat het bij ons nog steeds niet zo ver is. Zwanger worden is een onderwerp dat nog in de taboe sfeeren hangt. Als ik dan hoor dat het ook bij mijn vriendin weer de eerste keer raak is dan begin ik toch erg hard te twijfelen of het bij ons ooit komt. Ik weet dat ik nog niet mag zeuren na 6 maanden maar die maanden zijn eeeeeeeeeeeerg lang. Ik hou overal rekening mee, niet drinken, gezond eten, fuliumzuur slikken en geregelt sexen . Nou dan denk dat het toch moet lukken. Met een om weg vraag je aan je ouders hoe het bij hun ging. Ja, gelijk zwanger we konden jullie plannen. Nou denk je dan gaat het bij ons ook wel zo gaat maar NEE.
Ik moest gisteren ongesteld worden met heel veel hoop lag ik in bed en kon van de spanning niet meer slapen. Zou het dan eindelijk zo ver zijn. Maar nee vanmorgen was de bloeding er.
Ik merk dat ik mijn verhaal kwijt moet omdat ik boos wordt over het feit dat het bij ons niet wil lukken.
Hoe voelen jullie je?
Weten jullie nog tips wat mij kan helpen om me er niet zo druk over te maken want dat is niet bevordelijk voor een zwangerschap. Mijn schatje luisterd wel naar mij en steunt mij ook hierin maar dat is toch anders dan het met een vrouw te kunnen bespreken
Nu dan toch de stap durven maken om via het internet over het onderwerp zwanger worden te praten. Nadat er weer een vriendin me op belde om te vertellen dat ze zwanger was merk ik dat ik er nu meer moeite mee krijg dat het bij ons nog steeds niet zo ver is. Zwanger worden is een onderwerp dat nog in de taboe sfeeren hangt. Als ik dan hoor dat het ook bij mijn vriendin weer de eerste keer raak is dan begin ik toch erg hard te twijfelen of het bij ons ooit komt. Ik weet dat ik nog niet mag zeuren na 6 maanden maar die maanden zijn eeeeeeeeeeeerg lang. Ik hou overal rekening mee, niet drinken, gezond eten, fuliumzuur slikken en geregelt sexen . Nou dan denk dat het toch moet lukken. Met een om weg vraag je aan je ouders hoe het bij hun ging. Ja, gelijk zwanger we konden jullie plannen. Nou denk je dan gaat het bij ons ook wel zo gaat maar NEE.
Ik moest gisteren ongesteld worden met heel veel hoop lag ik in bed en kon van de spanning niet meer slapen. Zou het dan eindelijk zo ver zijn. Maar nee vanmorgen was de bloeding er.
Ik merk dat ik mijn verhaal kwijt moet omdat ik boos wordt over het feit dat het bij ons niet wil lukken.
Hoe voelen jullie je?
Weten jullie nog tips wat mij kan helpen om me er niet zo druk over te maken want dat is niet bevordelijk voor een zwangerschap. Mijn schatje luisterd wel naar mij en steunt mij ook hierin maar dat is toch anders dan het met een vrouw te kunnen bespreken