Met 6 weken miskraam gehad en nu veel vragen

A

Anoniem

Guest
Lieve meiden,

Op het zwanger forum heb ik een topic geplaatst "Toch een miskraam met 6 weken".

Ik heb zoveel vragen en zou zo graag ervaringen delen.
Ik zal hier niet weer het hele verhaal neer schrijven, ik hoop dat jullie een kijkje willen nemen op het zwanger zijn forum, om mijn verhaal te begrijpen.

Kijk oprecht uit naar jullie reacties.

Liefs,
Phoeby

 
Lieve Phoeby,

wat een verschrikkelijk ingrijpende gebeurtenis voor jouw en je mannetje meisje... ik was er van onder de indruk... vooral omdat je zo behandeld wordt in een vreemd land, terwijl   bepaalde klinieken in Turkije hoogaangeschreven schijnen te staan. Jij hebt waarschijnlijk een of ander dorpsziekenhuis getroffen... en dan zoiets emotioneels meemaken en dan zo'n reactie van zo'n stomme tolk... die zou je toch ook terplekke tussen de shoarmaschapen inzetten en scheren..... excuseer mijn uitdrukking.

Ik begrijp je heel goed, ik heb in 2004 ook een miskraam gehad die niet de koude kleren is gaan zitten. En dat terwijl we in Nederland zijn; ook wij hadden hier een dorpsgyneacoloog rondhuppelen die er een zooitje van maakte... het was eind augustus en ik ben het najaar en de winter compleet een dip ingegaan...

Neem dan ook de tijd om dit op een rijtje te proberen te krijgen. Je moet blijven bedenken dat moeder Natuur ingegrepen heeft om een voor ons duistere en verdrietige reden. Ik was er zo van geschrokken dat ik pas zomer 2006 het leven heb mogen schenken aan een prachtige zoon... maar nog steeds denk ik wellus terug aan de gebeurtenissen omtrent de miskraam...

Hoe rot het nu ook klinkt; de gyneacoloog heeft wel gezien dat alles naar behoren functioneert. En dat je alweer een EI krijgt!!!!! Jouw lichaam heeft dus zelf alles geregeld zoals het zou horen wanneer er toch iets mis is met de overbekende celdeling... gevoelsmatig moet je hartje helen en dat heeft tijd nodig... en ook dat komt goed... geloof me.. wat voor ons heeeeel belangrijk was, was het SAMEN erover kunnen praten... soms zeggen mensen hele domme dingen omdat het nog zo kort was maar het was voor ons toch wel al een hele zwangerschap...

Lieve Phoeby, ik wil je vanaf deze kant een hele hele dikke knuffel en zoen geven. Die heb je dubbel en dwars verdiend...ook voor je mannetje want hij heeft het allemaal maar hulpeloos moeten zien gebeuren terwijl hij niets voor zijn vrouwtje kon doen... dat schijnt bijna nog erger te zijn dan het te moeten meemaken...  en ik ben ervan overtuigd dat ook jouw beebje niet lang op zich zal laten wachten..

Sunflower...
 
Lieve Phoeby

Jeetje mina wat hebben jullie wat meegemaakt zeg !!!
Verschrikkelijk !!!
Echt ik heb er even geen woorden voor !
Wat een **** zijn ze daar in Turkije zeg !   Vooral om dan zo op de gang het nieuws te vertellen, dit maakte me zo kwaad !
K heb gewoon kippevel van je verhaal, weet niet goed wat ik je moet zeggen..

Zelf heb ik ook bij 6 weken + 3 dagen een mk gehad. Dit is nu 6,5 week geleden..
Ik had juist het gevoel dat ik niet zwanger was Had ook geen kwaaltjes, ja beetje moe en soms misselijk maar niet meer dan "normaal"
Na de positieve test waren we super blij !!   Je weet het net maar leeft er zo naar uit, tot het moment dat je de eerste goede echo hebt, je het hartje hoort, je buik begint te groeien, weer een echo, en dan wanneer je kindje ter wereld komt.
Het was dan ook een enorme klap dat ik een beetje bloed verloor.. Ik wist meteen dat dit fout was.. En ja hoor. in de nacht van zaterdag op zondag werd ik wakker met allemaal bloed in mn bed..
Was giga overstuur en we hebben meteen de vk gebeld en we konden meteen bij de gyn terecht voor een echo en die bevestigde dat het vruchtje al verloren was.
Er was alleen nog slijm te zien.     Heb nog paar dagen hevig gebloed en ben nu weer in afwachting tot mn nod.. morgen....
Heb twee weken later een hercontrole gehad en alles was schoon, gelukkig

Eerst wilden we een maandje tot rust komen, het verdriet goed verwerken maar naar mate de tijd verstreek, besloten we om er meteen weer voor te gaan
We willen zo graag weer zwanger zijn !!!
Mn cyclus duurde lang deze maand, vandaag 44 dagen morgen nod op 45 dagen...
Je cyclus kan langer duren dan voor je mk...Maar de mijne was altijd lang
42-40-45 en bij mn zwangerschap 33 dagen.. en nu dus weer 45..
(heb in de maand voorafgaande aan mn zwangerschap monnikspeper geslikt en afgelopen maand weer..)

Jeetje meis, gaat het nu een beetje met je??   Had je al veel mensen verteld over jullie zwangerschap??
Meis.. heel veel sterkte toegewenst !!!!

Liefs Maike Sanne
 
Lieve sunflower en Maike Sanne,

Zo ontzettend bedankt voor jullie lieve reacties! Dit doet mij zo goed. Zo heb je niet het gevoel er helemaal alleen voor te staan.
Ook al ken je elkaar niet; woorden zeggen genoeg.

Ik was ook 6 weken en 4 dagen zwanger en hoe pril dan ook, verdriet heb je er toch van.

Blij te lezen dat jullie er net zo over denken hoe het in Turkije eraan toe gaat zoals ik dit voelde.

Mijn mannetje heeft er ook veel last van. Wanneer ik wat sterker was kon hij zijn tranen laten lopen en wanneer hij wat sterker was kon hij mij troosten, en nog steeds trouwens.

Dat ik alweer een EI heb, ben ik wel blij mee. Ook al zou ik niet meteen weer zwanger zijn, je hebt toch de weer de zekerheid dat je lichaam zich weer aan het herstellen is.

Ik had alleen nog mijn familie (ouders, broertje en zusje) en een heel goede vriendin verteld dat ik zwanger was. Gelukkig maar; nu hoef ik niet aan zoveel mensen het slechte nieuws te vertellen.

Dat je bij je eerste  echo hoort dat het vruchtje gestorven is lijkt me ook vershrikkelijk. Hier had ik zelf ook al rekening mee gehouden omdat ik al het gevoel had dat het niet goed zat maar op dat moment nog geen bloed verloor.

Ik ga het eerst ook proberen een plekje te geven al ben ik er ook van overtuigd dat dit altijd bij je zal blijven, het is immers toch jouw kindje geweest. Hoe pril dan ook; de volgende zwangerschap zal toch een tweede zwangeschap worden.

Hoe het nu met me gaat? Ik ben blij dat de bloedingen voorbij zijn, al is het een soort van menstruatie, je weet dat dit het niet is en dat het je vruchtje is da afgestoten wordt. Ook houd ik inderdaad voor ogen dat het vruchtje niet levens vatbaar is geweest en dat het eigenlijk mooi is, hoe pijnlijk ook, dat je lichaam dit op een natuurlijke wijze afstoot.
En dat ik vanmorgen te horen keeg dat het er prima uitziet, niks geen gekartelde baarmoeder zoals de gyn in Turkije beweerde.

Ik houd jullie zeer zeker op de hoogte!

Liefs,
Phoeby
 
Lieve Phoeby,

Vreselijk wat je hebt meegemaakt, het is niet te bevatten. De reden dat ik schrijf is omdat ikzelf maandag te horen kreeg dat ik zwanger was, 4,5 weken ik weet het kort.

Tegen mijn ouders verteld diezelfde avond, maar de volgende ochtend (gisteren) ging het mis. Ik kreeg ontzettende krampen en hoopte dat dit erbij hoorde. Maar helaas ik berloor ontzettend veel bloed. Ben naar de gynacoloog in het ziekenhuis gestuurd, die zei dat er nog wel iets zat maar niet lang meer.

Daar zit je dan met je goede voornemens, je hoop, en je verdriet. Vanmiddag moet ik bellen voor de uitslag van het bloedonderzoek, maar het antwoord weet ik al. Ik weet dat ik niet de enige ben die dit meemaakt maar ik voel me toch zo alleen! Mijn vriend trekt het maar matig, omdat hij het pas durfde te geloven na mijn bezoek aan de huisarts.

Klap in het gezicht om nog geen 24uur te mogen genieten....
Ik wil iedereen veel sterkte wensen met hun verlies....

groetjes Laura
 
Hoi Laura,

Wat erg voor je! Ik vond een week blij zijn al zo kort, jij hebt nog geen 24 uur dit gevoel mogen hebben.
Heb je net het blijde nieuws aan je ouders verteld en mag je meteen het slechte nieuws er achteraan vertellen.

Vreemd hè, dat je voor jezelf al weet da het niet goed zit. Dat je het bloedonderzoek eigenlijk niet af hoeft te wachten.
Ik had precies hetzelfde. Terwijl we zaten te wachten op de uitslag was ik er al 100% zeker van wat deze zou zijn. Ook mijn man had toen nog hoop en wilde en kon het nog niet geloven. Je kent je eigen lichaam toch het beste.
Twee dagen na de test werd ik bang en onzeker. Het blije gevoel heb ik alleen de eerste 2 dagen gehad, waarschijnlijk heb ik al meteen vanaf het begin aangevoeld dat het niet klopte. Raar ding toch, een lichaam.

Ik wil je heel veel sterkte wensen. Huil wanneer je wilt huilen en word boos als je gevoel je dat ingeeft. Ook al leeft iedereen met je mee, het is jouw gevoel wat je maar moeilijk onder woorden kunt brengen.

Ik hoop dat je me op de hoogte wilt houden!

Liefs,
Phoeby
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan