Mijn dochter 8 jaar is sociaal erg onzeker en verlegen. Als er visite komt, ook al zijn het oom en tante dan ziet ze er tegenop. Felicitaties ontvangen, een hand geven, aankijken, Dankjewel zeggen; als moeder moet ik alles voorzeggen. Als haar iets gevraagd wordt dan zie ik haar al blokkeren. Ik probeer het haar zelf op te laten lossen maar vaak draait het zo dat ik haar moet 'redden'. Omdat mensen het gesprek vervolgen met mij of omdat mijn dochter gewoonweg geen antwoord geeft en communiceert met knikken.
We proberen dingen voor te bespreken over hoe ze zich moet gedragen.
In het verleden is ze behandeld voor sociale angst dus het is niet onbekend. In principe zijn we uitbehandeld. Op school gaat het goed. Dat is een bekende situatie.
Is de visite weg dan reageert ze af op haar broertje of is ze erg verdrietig.
Is dit herkenbaar voor mensen en hoe gaan jullie ermee om?
Ik voel me als moeder best ongemakkelijk dat ik vaak de situatie moet redden om het toch wat vreemde gedrag van mijn kind wat onzichtbaar te laten zijn.
We proberen dingen voor te bespreken over hoe ze zich moet gedragen.
In het verleden is ze behandeld voor sociale angst dus het is niet onbekend. In principe zijn we uitbehandeld. Op school gaat het goed. Dat is een bekende situatie.
Is de visite weg dan reageert ze af op haar broertje of is ze erg verdrietig.
Is dit herkenbaar voor mensen en hoe gaan jullie ermee om?
Ik voel me als moeder best ongemakkelijk dat ik vaak de situatie moet redden om het toch wat vreemde gedrag van mijn kind wat onzichtbaar te laten zijn.
Laatst bewerkt: