moedergevoelens

A

Anoniem

Guest
Ik las net in een ander topic een reactie van iemand die net als ik, niet zo veel met kinderen van andere mensen heeft.

Ik heb het echt niet. Als zo'n kindje bij mij op schoot gezet wordt, ben ik vooral bang dat het niet gaat huilen enz. Ik ben altijd bang dat ze het bij mij niet naar de zin hebben, of dat ik iets fout doe.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik niet bang ben dat ik dit ga hebben met mijn eigen kind.
Mijn moedergevoel is  sterk,  maar niet met kinderen van andere mensen...

Ik vroeg me af hoe het bij jullie zit. Is iedereen hier echt nu al een mamma?

groetjes,
Brinn
 
Hoi Brinn,

herken precies wat je zegt: een kind van een ander doet me niet zoveel (een baby wel, maar zodra hij/zij kan praten en er boekjes voorgelezen moeten wordne, haak ik af). maar ik kan niet wachten totdat ik m'n eigen wondertje vast kan houden.

Iemand bij mij uit de familie heeft dat ook: haar eigen kids vindt ze geweldig, met kids van anderen heeft ze niets...

Geen raar 'verschijnsel' dus!

Ukkie 26
 
Ha Brinn,

Ik herken jouw verhaal!
Ik heb ook niets met kinderen van anderen. Over het algemeen ga ik wel op kraamvisite bij vriendinnen en collega's en dan krijg je meestal gelijk de baby op schoot, zo van "dat is leuk". Ik krijg in de eerste plaats altijd gelijk een slapende arm van het gewicht van de baby en ik ben bang dat ik hem laat vallen ofzo.
Ouders vinden het echter vanzelfsprekend dat je hun kind leuk vindt en ik begrijp dat heel goed dat je dat zelf vind maar mij doen ze er geen plezier mee. Ik vind kinderen wel leuk hoor maar ben altijd blij als ik de baby weer terug mag geven en als ik weer thuis ben.

Omdat ik al heel lang bezig ben met zwanger worden van de eerste (kom vaker op het forum van zij die al lang proberen zwanger te worden) hebben mensen die dat weten nog meer de neiging mij als eerste het kind te geven. Ik doe daar overigens niet moeilijk over, want het is heel lief bedoeld.Ik mag ook op mijn neefjes passen maar ook daar zit ik niet op te wachten.
Ik wil gewoon mijn eigen kindje, dat ik wil verzorgen en opvoeden en koesteren.....

B

 
Heej Brinn,

Jouw verhaal is superherkenbaar, ik heb ook totaal niks met andermans kindjes, vroeger gingen vriendinnetjes van mij ook vaak oppassen als bijbaan: heb ik nooit gedaan.
En ook nu bij kraamvisites heb ik zoiets van nee ik hoef hem of haar niet vast te houden, ben bang dat er iets 'stuk' gaat. Vind huilende of jengelende  kindjes van anderen in supermarkten ed altijd heel irritant.

Ondanks dat willen we zelf supergraag een kindje om te vertroetelen en heeeeeeeel veel van te houden! Dus het is heel erg herkenbaar wat je schrijft, ben blij dat ik niet de enige ben :) Ik ben op zich best een knuffeltype, met mijn vriend, ouders, broers maar dus ook niet met kleintjes van anderen! Dus laat die kleintjes van onszelf maar snel komen zou ik zeggen!

Jullie ook veel succes met zwanger worden,
Liefs Muizeke
 
Weet je, ik heb dat ook altijd gehad.

Ik wist gewoonweg niet wat ik moest zeggen tegen kinderen, en nam ook de tijd niet om uit te vissen wat ze bedoelen. Vond ze soms maar lastig.
Ook van dat rondrennende gespuis in de winkel........

Zelfs toen mijn kind was geboren wist ik niet hoe ik moest praten tegen hem. In het begin was ik hem dan ook aan het omkleden en zei helemaal niets/ik dacht er gewoon niet aan om te praten.
Maar gaandeweg heb ik dat wel geleerd.

En sinds ik een eigen kind heb, kan ik ook beter omgaan met kinderen van anderen. Ik ben nu beter in staat om mij in hen wereld te begeven.

Dus ik denk dat het een kwestie van leren en wennen is.

gr mama van MD
 
Hoi!
Moedergevoelens...die heb je niet altijd zomaar! Zelfs als je kind geboren wordt niet!
Je hoort zo vaak dat vrouwen meteen een moedergevoel hebben als ze hun kind voor het eerst op de buik krijgen, en dat ze het gevoel hebben dat het bij hun hoort en er helemaal weg van zijn.
Ik had dat dus totaal niet! Ik kreeg mijn zoontje meteen op mijn buik en had echt zoiets van: wie ben jij...ik heb echt weken gehad dat ik dacht: ik zou  het zo naar de buren terug kunnen brengen...ha ha stom he. Ik vond hem wel lief, maar had er niet veel gevoel bij verder. Pas na 5 weken begon dat gevoel te komen. Best wel rot hoor, wat je maakt je toch wel druk (das maar goed ook) erover.
Nu ben ik zwanger van de tweede, en ben ik niet bang voor die gevoelens. Ik ben immers al moeder, dat zal vast verschil uitmaken, ik ken het moedergevoel. En als het weer zo is, dan weet ik dat het wel goed komt.
Succes allemaal!
 
Hey Brinn,
Ik denk niet dat je je zorgen hoeft te maken. Mijn zus moest nooit iets van kinderen hebben en wilde zelf ook absoluut geen kind. Toen ze 25 was is ze zwanger geraakt terwijl ze aan de pil was, en ik moet je zeggen. Het heeft enkele weken geduurd, maar ze is een echt moedertje geworden. En nu wil ze zelfs een tweede! Ikzelf wist al van toen ik kon spreken dat ik moeder wilde worden. Ik ben ook heel jong beginnen oppassen. Op mijn 13 paste ik al op in de buurt. Op mijn 15 stond ik bekend als de oppas voor moeilijke gevallen en op mijn 21 werd ik onderwijzeres. Toen ik naar het buitenland verhuisde had ik heel veel moeite om afscheid te nemen van mijn kindjes. Want zo beschouwde ik ze echt. Ik bewaar nog steeds de cadeautjes die ik gekregen heb. En met sommige oudleerlingen spreek ik nog steeds af als ik in België ben. Maar ik heb dan weer de angst dat ik het bij mijn eigen kinderen zo goed niet zal doen. Ik heb geen probleem met iemand anders zijn kinderen en weet perfect te reageren op jengelende, verwende, flauwe en drukke kinderen. Ik zal ook altijd diegene zijn die iemands huilbaby in mijn armen krijg, en hem of haar na 5 minuten in slaap heb. Maar ik toch heel veel angst dat ik geen goede moeder ga zijn. Wat als ik het bij mijn eigen kleintje verkeerd doe. Wat als mijn wondertje niet gelukkig is. Wat, wat wat. Dus ook mensen met ervaring met kinderen hebben die angsten. Ik denk dat het voor jou wel goed zal komen.
Alvast heel veel succes
Knuffels Mamasita    
 
Hallo allemaal!
Wat is het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben!
We willen gewoon allemaal fijn een kindje van onszelf, om van te houden, en op te voeden....

Ik wens jullie heel veel succes met het maken van dat wondertje!
Ik hoop dat het voor ieder van jullie snel raak mag zijn...

Liefs,
Brinn
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan