Nieuw hier

A

Anoniem

Guest
Hallo allemaal,

Overweeg al een tijdje ergens een forum op te zoeken om mijn verhaal kwijt te kunnen en advies te krijgen, en hier ben ik dan eindelijk!

Augustus vorig jaar ben ik (na 10 jaar) gestopt met de pil. Werd niet ongesteld. Van de dokter heb ik een kuur gekregen en na 10 dagen werd ik op 31-12-2006 ongesteld. Daarna op 01-02-07 en 17-03-07, nu nog niets... ben ook niet zwanger.
Merk dat ik er psychisch soms van in de war raak. Iedereen heeft het zo over het lichamelijke aspect, maar ik merk dat de onzekerheid (is dit normaal, hoe zit mijn cyclus in elkaar, heb ik wel een normale cyclus, hoe lang moet je afwachten) me soms toch parten speelt.
Op dit moment hebben mijn vriend en ik niet eens 1x per week sex omdat ik hem op een afstand houd (lekker handig he?!). Ik merk dat ik vaak denk: als we het niet proberen hoef ik ook niet zo teleurgesteld/gefrustreerd te raken als het allemaal niet zo makkelijk gaat.
En als ik dan wel wil maar hij is ziek of valt direct in slaap, dan word ik weer boos omdat ik spontaan denk: maar wat nou als dit de avond is!!

Ik ben er zo klaar voor om zwanger te worden, onze beslissing was zo weloverwogen! Ik had me op zoveel dingen ingesteld, maar op de een of andere manier had ik niet bedacht dat het me op deze manier zou beinvloeden...

Herkent iemand dit? Dat heen en weer geslingerd worden in je hoofd?

X CJPT

 

Allereerst WELKOM...

ik ken je gevoel, toen wij in november 2005 stopten met de pil, hield ik er wel rekening mee dat het wat langer kon duren.
ook heel even dacht ik... wat als het niet lukt.... of durf ik zo'n bevalling wel....

maar die gedachten waren snel verdwenen, er waren me immers zoveel voor gegaan.
Elke maand als de ongi kwam, was een teleurstelling, me lichaam zocht een cyclus en ik werd er gek van.

Nu zijn we inmiddels anderhalf jaar verder, ik ben daarin 2x zwanger geweest maar heb nog geen wondertje om voor te zorgen en dat kan ongelooflijk veel pijn doen, ik word er steeds meer door beheerst en dat wil ik helemaal niet.

Ik had natuurlijk nooit rekening gehouden met het feit dat wij zwanger zouden worden van een kindje dat niet mocht leven buiten mijn lichaam.
En wie verwacht nou dat je daarna ook nog een miskraam krijgt???

Het zijn dingen die gebeuren, het mogen krijgen van een babytje zie ik inmiddels echt als een wonder, een heel groot wonder.

Meid schrijf lekker je frustraties van je af, vraag wat je vragen wil, want daarvoor zijn we hier.
We delen hier, geluk, verdriet en frustraties, en we willen allemaal hetzelfde, een goede zwangerschap met bovenal een klein wondertje 9 maanden daarna.

Liefs Randy
 
Hoi CJPT,

Welkom op de site!!
Ja, ik snap best hoe je je voelt. Ik ben na 9 jaar ook gestopt met de pil omdat we zwanger willen worden. Ik had ook nooit gedacht dat ik me er zo mee bezig zou houden en dat het zo’n impact zou hebben als het weer een maand niet gelukt is.
Wij zijn nu pas in ronde 5. We hebben het een aantal jaar uitgesteld omdat we de thuis situatie nog niet nestjes rond hadden voor een stabiele omgeving. Ik zat nog op de HBO en mijn vriend was al ruim 3 jaar werkeloos.
Gelukkig hebben we dit nu allemaal opgelost en zijn we nu voor het eggie bezig. Ik had zelf inderdaad de gedachte van “nu zijn we er helemaal klaar voor dus het zal vast snel raak zijn”. Maar dan leer je toch dat geduld een schone zaak is.
Wat ik ook heb geleerd, is dat je toch met z’n 2-en aan dit “project” begonnen ben en dat ondanks dat hij het niet laat blijken mijn vriend het ook spannend vindt. Hij vraagt er soms ook naar als we dan na de ovulatie zitten of ik al iets voel van misselijkheid of zo. :eek:)

Nou succes ermee!

Groetjes,

Sara
 
Welkom!

Het is voor mij ook ontzettend tegengevallen hoezeer je er mee bezig kunt zijn om zwanger te raken. Vele mensen zeggen dat je er niet zoveel aan moet denken, maar dat zijn vooral mensen die in 1x zwanger zijn geraakt of er nog niet mee bezig zijn. Je moet jezelf natuurlijk niet maken  Zodra je bewust zwanger probeert te worden voel je vanalles in je lijf (denk je) of je voelt niks en dan komen de twijfels.....
Deze maand werd ik weer ongesteld en was ontzettend teleurgesteld, voor het eerst erom gehuild zelfs. Het eerste wat ik deed was negatief denken en dat het misschien nooit zal lukken. Nu probeer ik eerst de teleurstelling te verwerken en dan weer optimistisch de volgende ronde in te gaan. Het is belangrijk om je te concentreren dat het een keer raak zal zijn en je 9mnd later het kind in je handen mag vasthouden. Concentreer je niet op wat je niet hebt ( dit geldt eigenlijk voor alles in het leven).

Succes!

Groetjes
S.
 
Hallo!

Nou, dat is een zeer herkenbaar verhaal. Ik heb het precies hetzelfde! Ben er veeeeel te veel mee bezig, en ik maak mezelf soms helemaal gek. En ook ik word soms boos (in mezelf) als mijn vriend te moe is en wil slapen. Wij zijn ook al ruim 16 maanden bezig (ben de tel een beetje kwijt) en soms word ik er moedeloos van. En om ons heen begint iedereen al vrolijk aan kind nummer 2! Enfin.
Wat ik wel probeer (maar dus eigenlijk niet echt lukt), is me er niet meer zo op vast te pinnen. In het begin dacht ik hield ik rekening met het feit dat ik wel eens zwanger kon zijn over een paar maanden. Dat probeer ik niet meer te doen. Probeer door te gaan met het leven, en dat moet ik mezelf ook echt voorhouden.

Verder probeer ik het met mijn vriend zo leuk mogelijk te houden. Ik wil niet laten blijken dat het soms een moetje is, maar vind hem in sommige periodes opeens zo aantrekkelijk! Dat is zo doorzichtig als de pest, maar dat geeft niks :-D. Op deze manier is hij wel een gewillig slachtoffer. Ondertussen ben ik begonnen met temperaturen en met het gebruik van ovulatietesten, maar dat gaat ook half buiten hem om. Er moet niet teveel druk op liggen...Maar over een paar maanden gaan we wel samen naar de huisarts.

Ik wens je heel veel succes, en onze tijd komt vast nog wel.

Liefs,
Duin
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan