A
Anoniem
Guest
Hallo allemaal,
Ik ben hier voor het eerst. Wij hebben nl besloten voor 'n tweede ukkie te gaan. Ben al mama van 'n meissie van 16 maanden. Van haar was ik onverwachts zwanger. Bij nader inzien heerlijk dat ik zo opeens zwanger werd, scheelt weer nervositeit van "gaat het allemaal wel lukken".
Nu gaan we er dus helemaal bewust voor. En ik vind het niks om er zo mee bezig te zijn! Ik vind het naar dat ik niet weet wanneer het raak zal zijn. Worst case scenario's te over, zoals: het duurt vast 'n jaar omdat ik er zo mee bezig ben. Dan krijg ik 'n miskraam waarna het vervolgens weer 'n jaar duurt!
Ik weet het, ik ben vreselijk. Ik wil graag alles in de hand hebben en dat kan natuurlijk helemaal niet. Ik zou het zo graag van me af willen zetten en er gewoon over 'n half jaar weer eens aan denken (als het dan nog niet raak is). Hoe verzet ik mijn zinnen en accepteer ik dat het loopt zoals het loopt!
He, lekker om het even van me af te typen.
Liefs.
Ik ben hier voor het eerst. Wij hebben nl besloten voor 'n tweede ukkie te gaan. Ben al mama van 'n meissie van 16 maanden. Van haar was ik onverwachts zwanger. Bij nader inzien heerlijk dat ik zo opeens zwanger werd, scheelt weer nervositeit van "gaat het allemaal wel lukken".
Nu gaan we er dus helemaal bewust voor. En ik vind het niks om er zo mee bezig te zijn! Ik vind het naar dat ik niet weet wanneer het raak zal zijn. Worst case scenario's te over, zoals: het duurt vast 'n jaar omdat ik er zo mee bezig ben. Dan krijg ik 'n miskraam waarna het vervolgens weer 'n jaar duurt!
Ik weet het, ik ben vreselijk. Ik wil graag alles in de hand hebben en dat kan natuurlijk helemaal niet. Ik zou het zo graag van me af willen zetten en er gewoon over 'n half jaar weer eens aan denken (als het dan nog niet raak is). Hoe verzet ik mijn zinnen en accepteer ik dat het loopt zoals het loopt!
He, lekker om het even van me af te typen.
Liefs.