A
Anoniem
Guest
Hallo,
Ik ben nieuw en zal mij even voorstellen. Ik sta ingelogd onder de naam arnold maar dat is mijn man. Ik ben natasjha en wil mijn verhaal delen met mensen die het zelfde door maken en mij hopelijk wel begrijpen want we stoten op nog al veel onbegrip van de buiten wereld.
Ik zal bij het begin beginnen:
Juni vorig jaar besloten we vol goede moet te stoppen met de pil in de hoop dat we snel een kindje mochten krijgen. Die wens hebben we al bijna vijf jaar maar steeds gebeurde er wel iets waardoor we besloten het uit te stellen. In juni was het dan eindelijk zo ver...
Natuurlijk lukte het niet gelijk om zwanger te raken maar al snel besloten we geen kans voorbij te laten gaan en begon ik elke ochtend mij temp. te meten ze zeggen dat als je tussen de 0.3 en de 0.5 graden verhoging hebt dat je dan je eisprong hebt. Nou bij mij kon je er helemaal niets uit wijs worden mijn temp. schommelde elke dag zo dat we er helemaal niets wijs uit werden. Onder tussen waren we al 5 maand onder weg en nog steeds geen enkel teken van iest wat op een zwangerschap zou duiden. En natuurlijk gingen wij net als iedereen balen als bleek dat het weer niet gelukt was en begonnen we ons al een beetje zorgen te maken of er niet iets mis zou zijn. In november storte ik helemaal in toen weer bleek dat het niet was gelukt. We besloten om van die ovluatie testen te kopen waar aan je precies kon zien waneer je ovlueerde. Nou dat werkte uitstekend. Twee dagen na mijn ovluatie kreeg ik pijn in mijn borsten. Niet dat ik daar gelijkt uit concludeerde dat ik zwanger was want naar 10 dagen ben ik naar de dokter gegaan omdat mijn borsten zo pijn deden dat als ik de trap op liep ik al op apengapen lag zoveel spanning stond er op waardoor ik bijna geen lucht meer kon krijgen. Na een heel gesprek met de dokter zij hij dat het vermoeden heel groot was dat ik zwanger was!!!!! We waren natuurlijk helemaal door het dolle heen. Helemaal omdat we het hoorden op de 30ste verjaardag van mijn man. We konden ons geluk niet meer op. We hebben het ook bijna meteen aan onze ouders verteld, ook die waren natuurlijk heel erg blij, maar kwamen al weer gelijk met van die goedbedoelde adviesen. zeker mijn schoonmoeder die kon er wat van zeg, natuurlijk wisten we dat het nog heel pril was en er nog van alles fout kon gaan maar dat mocht de pret op dit moment niet drukken. Twee dagen later ben ik al naar de lingerie zaak gegaan om meegroei bh ´s te kopen omdat mijn eigen bh ´s niet meer paste. Daar kwamen we er tot onze grote verbazing achter dat ik al een cup maat groter nodig had!! Maar ja wat geeft dat nou we zouden een kindje krijgen en hoeveel pijn het me nu al deed ik was de gelukkigste vrouw op aarde.
Maar dat geluk mocht helaas niet lang duren na 5 weken werd ik ongesteld en verloor mijn kindje, zo voelde ik het ook echt, ik voelde me zo leeg daarna ik was helemaal van de kaart. Mijn ouders waren vol medeleven en baalde er net zo hard van als wij, maar mijn schoonmoeder wist te relativeren: natuurlijk was het jammer dat ik ons kindje was verloren maar eigenlijk was het nog niets en beter nu dan na twee maand!! Want zij had dat ook had gehad en dat was veeeeeel erger!
Na een tijdje besloten we ons niet uit het veld te laten slaan er er weer voor te gaan. eerst was mijn lichaam nog compleet van slag maar na twee maand had ik weer ontzettende zere borsten, het zal toch niet nu al weer raak zijn????? we durfde niet al te hard te hopen maar uit eindelijk was ik wel twee dagen over tijd!! en net als de eerste keer had ik wer de zelfde klachten, mijn borsten deden iets minder zeer maar waren wel zeer gevoelig en weer super groot. Dus wij dachten waar om zouden we weer een test doen? ik voelde me helemaal zwanger
Helaas mocht het ook deze keer niet zo zijn. Ik had netjes een hele kleine bloeding gehad dus wij dachten dat is in nestel bloed maar twee dagen later kreeg ik onwijze buik pijn en werd ik ongesteld. Ook dit voelde voor ons als een mk.en zijn we naar de dokter gegaan die heeft ons toen door verwezen naar het ziekenhuis voor onder zoek omdat mijn moeder vleesbomen en polypen in haar baarmoeder heeft gehad. Gelukkig bleek dit bij mijn niet zo te zijn een ook al mijn hormonen waren goed. De gynacoloog kon verder niets voor ons doen want zo zijn de regels nu eenmaal je moet eerst een jaar bezig zijn voor dat er verdere stappen worden ondernomen en stuurde ons naar huis.
Toen wij met dit hele verhaal naar buiten kwamen en aan sommige vrienden en familie vertelde waren de reactie ´s heel hard er waren er zelfs bij die beweerde dat ik helemaal niet zwanger was geweest omdat ik het niet kon bewijzen met een zwangerschaps test!!!! en natuurlijk waren er een aantal die gewoon heel makkelijk zeggen " jullie zijn er veel te veel mee bezig als je er niet zo veel aan denkt lukt het vanzelf een keer" en mensen die vinden dat het bij hun allemaal nog veel erger is of bij iemand die ze kennen blablabla.
Het einde van het verhaal is dat ik er eigenlijk met niemand over kan praten want ik stuit gewoon op onbegrip. Ook durf ik het niet aan nog meer mensen te vertellen omdat ik bang ben voor de reacties. Zelfs mijn eigen oma weet van niets terwijl ik het haar zo graag zou willen vertellen en haar wil vragen of ik ons kindje naar mijn lieve helaas overleden opa mag ver noemen.
Kort om ik voel me alleen in deze wereld mijn man doet hard zijn best maar zegt ook ik beleef het heel anders dan jij want jij voelt het.
We zijn nu weer bijna twee maanden verder en ik moet weer bijna ongesteld worden ik durf niets meer te hopen, ik voel mijn borsten wel maar minder erg als de vorige twee keer ik weet gewoon niet meer wat ik moet voelen of denken.
Zo dat lucht op ik hoop dat jullie met verhalen komen waar ik iets aan heb en waar ik iets mee kan doen zodat ik me niet meer zo alleen voel in dit hele kinderen krijgen wereldje
natasjha
Ik ben nieuw en zal mij even voorstellen. Ik sta ingelogd onder de naam arnold maar dat is mijn man. Ik ben natasjha en wil mijn verhaal delen met mensen die het zelfde door maken en mij hopelijk wel begrijpen want we stoten op nog al veel onbegrip van de buiten wereld.
Ik zal bij het begin beginnen:
Juni vorig jaar besloten we vol goede moet te stoppen met de pil in de hoop dat we snel een kindje mochten krijgen. Die wens hebben we al bijna vijf jaar maar steeds gebeurde er wel iets waardoor we besloten het uit te stellen. In juni was het dan eindelijk zo ver...
Natuurlijk lukte het niet gelijk om zwanger te raken maar al snel besloten we geen kans voorbij te laten gaan en begon ik elke ochtend mij temp. te meten ze zeggen dat als je tussen de 0.3 en de 0.5 graden verhoging hebt dat je dan je eisprong hebt. Nou bij mij kon je er helemaal niets uit wijs worden mijn temp. schommelde elke dag zo dat we er helemaal niets wijs uit werden. Onder tussen waren we al 5 maand onder weg en nog steeds geen enkel teken van iest wat op een zwangerschap zou duiden. En natuurlijk gingen wij net als iedereen balen als bleek dat het weer niet gelukt was en begonnen we ons al een beetje zorgen te maken of er niet iets mis zou zijn. In november storte ik helemaal in toen weer bleek dat het niet was gelukt. We besloten om van die ovluatie testen te kopen waar aan je precies kon zien waneer je ovlueerde. Nou dat werkte uitstekend. Twee dagen na mijn ovluatie kreeg ik pijn in mijn borsten. Niet dat ik daar gelijkt uit concludeerde dat ik zwanger was want naar 10 dagen ben ik naar de dokter gegaan omdat mijn borsten zo pijn deden dat als ik de trap op liep ik al op apengapen lag zoveel spanning stond er op waardoor ik bijna geen lucht meer kon krijgen. Na een heel gesprek met de dokter zij hij dat het vermoeden heel groot was dat ik zwanger was!!!!! We waren natuurlijk helemaal door het dolle heen. Helemaal omdat we het hoorden op de 30ste verjaardag van mijn man. We konden ons geluk niet meer op. We hebben het ook bijna meteen aan onze ouders verteld, ook die waren natuurlijk heel erg blij, maar kwamen al weer gelijk met van die goedbedoelde adviesen. zeker mijn schoonmoeder die kon er wat van zeg, natuurlijk wisten we dat het nog heel pril was en er nog van alles fout kon gaan maar dat mocht de pret op dit moment niet drukken. Twee dagen later ben ik al naar de lingerie zaak gegaan om meegroei bh ´s te kopen omdat mijn eigen bh ´s niet meer paste. Daar kwamen we er tot onze grote verbazing achter dat ik al een cup maat groter nodig had!! Maar ja wat geeft dat nou we zouden een kindje krijgen en hoeveel pijn het me nu al deed ik was de gelukkigste vrouw op aarde.
Maar dat geluk mocht helaas niet lang duren na 5 weken werd ik ongesteld en verloor mijn kindje, zo voelde ik het ook echt, ik voelde me zo leeg daarna ik was helemaal van de kaart. Mijn ouders waren vol medeleven en baalde er net zo hard van als wij, maar mijn schoonmoeder wist te relativeren: natuurlijk was het jammer dat ik ons kindje was verloren maar eigenlijk was het nog niets en beter nu dan na twee maand!! Want zij had dat ook had gehad en dat was veeeeeel erger!
Na een tijdje besloten we ons niet uit het veld te laten slaan er er weer voor te gaan. eerst was mijn lichaam nog compleet van slag maar na twee maand had ik weer ontzettende zere borsten, het zal toch niet nu al weer raak zijn????? we durfde niet al te hard te hopen maar uit eindelijk was ik wel twee dagen over tijd!! en net als de eerste keer had ik wer de zelfde klachten, mijn borsten deden iets minder zeer maar waren wel zeer gevoelig en weer super groot. Dus wij dachten waar om zouden we weer een test doen? ik voelde me helemaal zwanger
Helaas mocht het ook deze keer niet zo zijn. Ik had netjes een hele kleine bloeding gehad dus wij dachten dat is in nestel bloed maar twee dagen later kreeg ik onwijze buik pijn en werd ik ongesteld. Ook dit voelde voor ons als een mk.en zijn we naar de dokter gegaan die heeft ons toen door verwezen naar het ziekenhuis voor onder zoek omdat mijn moeder vleesbomen en polypen in haar baarmoeder heeft gehad. Gelukkig bleek dit bij mijn niet zo te zijn een ook al mijn hormonen waren goed. De gynacoloog kon verder niets voor ons doen want zo zijn de regels nu eenmaal je moet eerst een jaar bezig zijn voor dat er verdere stappen worden ondernomen en stuurde ons naar huis.
Toen wij met dit hele verhaal naar buiten kwamen en aan sommige vrienden en familie vertelde waren de reactie ´s heel hard er waren er zelfs bij die beweerde dat ik helemaal niet zwanger was geweest omdat ik het niet kon bewijzen met een zwangerschaps test!!!! en natuurlijk waren er een aantal die gewoon heel makkelijk zeggen " jullie zijn er veel te veel mee bezig als je er niet zo veel aan denkt lukt het vanzelf een keer" en mensen die vinden dat het bij hun allemaal nog veel erger is of bij iemand die ze kennen blablabla.
Het einde van het verhaal is dat ik er eigenlijk met niemand over kan praten want ik stuit gewoon op onbegrip. Ook durf ik het niet aan nog meer mensen te vertellen omdat ik bang ben voor de reacties. Zelfs mijn eigen oma weet van niets terwijl ik het haar zo graag zou willen vertellen en haar wil vragen of ik ons kindje naar mijn lieve helaas overleden opa mag ver noemen.
Kort om ik voel me alleen in deze wereld mijn man doet hard zijn best maar zegt ook ik beleef het heel anders dan jij want jij voelt het.
We zijn nu weer bijna twee maanden verder en ik moet weer bijna ongesteld worden ik durf niets meer te hopen, ik voel mijn borsten wel maar minder erg als de vorige twee keer ik weet gewoon niet meer wat ik moet voelen of denken.
Zo dat lucht op ik hoop dat jullie met verhalen komen waar ik iets aan heb en waar ik iets mee kan doen zodat ik me niet meer zo alleen voel in dit hele kinderen krijgen wereldje
natasjha