onderzoek in het ziekenhuis

A

Anoniem

Guest
hallo allemaal

wij zijn nu 2 jaar bezig om zwanger te raken.
maar het lukt niet.
we zijn nu bij de dokter geweest en me man is onderzocht.
en daar was alles oke mee.
nu moet ik naar het ziekenhuis.
om onderzocht te worden. ik ben nu erg bang dat het bij mij fout zit
heeft al iemand zo iets mee gemaakt in het ziekenhuis.
ik zou er graag wat meer over willen weten
 
Hoi Alwie

Ik herken je onzekerheid..
Wij zijn sinds januari 2005 bezig met zwanger worden, daar tussen zijn we twee maanden gestopt om dat we probleempjes hadden....
toen weer verder gegaan.
Dus we zijn nu een jaar bezig, en ik vraag me ook steeds vaker af of ik niet iets heb.
Als ik een pijntje in mijn buik  voel dan denk ik ohhh zal dat wat zijn???? maar ik ben nog niet naar de dokter geweest, ga ik ook niet omdat ik denk dat we nog niet lang genoeg bezig zijn.
Maar jij krijgt nu wel zekerheid en je word goed onderzocht. dus dat moet je zien als een lichtpuntje en een stapje dichter naar een kindje.
Al zou er iets zijn, het zijn hele knappe mensen in het ziekenhuis.
Meid kom op ook voor jouw komt het goed, we duimen met z'n alle voor jouw.

Liefs en sterkte  
Noomie22, 23jaar, 1e kindje, ronde 11
 
 
ik weet ook wel dat de onzekerheid straks minder is.
maar ik ben er de hele dag mee bezig. en het is raar het gaat niet me hoofd uit.
maar ik probeer me af en toe een licht puntje te zoeken.
 
Hoi,

Wat vervelend dat je al zo lang tevergeefs bezig bent.
Goed dat je je laat onderzoeken en hopelijk kunnen ze er dan iets aan doen zodat je snel zwanger bent!
Succes!
 
Lieve Alwi,
Wij zijn al vanaf nov.2003 bezig om zwanger te worden. In jan.05 hebben we de stap naar het ziekenhuis genomen. In de 1e maanden onderzoeken gehad (inwendige echo's; uitstrijkje die op kweek gezet werden). Het zaad van mijn vriend was onderzocht en dat bleek helemaal goed te zijn. Op het 1e gezicht konden ze bij mij ook niets vinden. In april 2005 ben ik geopereerd omdat ik geen baarmoederfoto wilde (schijnt erg pijnlijk te zijn). Omdat de stap hierna toch een kijkoperatie was, hebben we gelijk besloten dat te doen. Dan word je baarmoeder schoongemaakt en de eileiders doorgespoten waardoor je extra vruchtbaar zou moeten worden.  Ze hebben hierbij ook niets gevonden, dus eigenlijk niets aan de hand. Na de operatie moesten we in 6 maanden proberen zwanger te worden. Natuurlijk heb ik vanaf dag 10 mijn temperatuur bijgehouden om in de gaten te houden wanneer de eisprong plaats vindt en je zodoende aan het werk moest. In dat half jaar is er weer niets gebeurd. In oktober ben ik dus weer naar de gynaecoloog gegaan en zijn we met volgende stap begonnen te weten de hormoonbehandelingen. Dat is wel een heel gedoe, want je moet op gezette dagen voor controles (inwendige echo) naar ziekenhuis en als je groen licht krijgt 7 dagen een injectie in je buik geven. Dat was wel een raar idee om in je buik te spuiten, maar om zwanger te worden doe je alles. Na die week moet je laatste injectie geven om de eisprong te veroorzaken. Na een 1 dag moet je naar het ziekenhuis om het zaad van je man in te laten spuiten. Dat is me echt reuze meegevallen. Helaas ben ik begin december toch ongesteld geworden. In de maand december was er onderbezetting in ziekenhuis dus moest de hormoonbehandeling een maand  uitgesteld worden en we het deze maand op de gewone manier proberen.
Ik had ook kerstvakantie en omdat we toch zoiets hadden van: volgende maand zien we wel weer verder. We hebben ook  hele leuke en ontspannende dagen gehad.Onderwijl heb ik natuurlijk wel temperatuur bijgehouden en we natuurlijk gewoon ons best gedaan hihi! Het wonder is toch gebeurd. Ik moest vorige week donderdag ongesteld worden en dat bleef uit. Heb zondag test gedaan en daar zagen we vaag streepje dus we twijfelde wel heel erg; dinsdag hebben we test overgedaan en bleek dat ik zwanger ben!! Hoera. Eindelijk. Zoals je ziet kan het gewoon. Je hebt het nu eenmaal niet voor het zeggen. Ik denk toch wel een beetje dat het met spanningen te maken heeft. Als je er teveel mee bezig bent lukt het op de 1 of andere manier niet. Blijf dus volhouden. Uiteindelijk zal het ook bij jou gaan lukken.
Liefs van een gelukkige en zwangere Jeanette
 
Hoi hoi!

Meid ik weet hoe je je voelt....
Ik vind het heel knap van je dat je die stap hebt gezet en je weet dat je in goede handen bent. En als je het verhaal van Jeanette leest....dat geeft je weer heel veel moed, vind je ook niet?
Mijn man en ik zijn vorig jaar maart gestopt en dus ook alweer bijna een jaar bezig en helaas maar waar...we zijn nog niet zwanger.
Ik vind het dus al heel moeilijk om uberhaupt die stap naar de huisarts te zetten, om er eens over te gaan praten en wellicht ons te laten onderzoeken, maar waarschijnlijk gaan we dit in maart toch doen. Ben zo bang dat het bij mij niet goed zit.Ik vind het doodeng!!!!Daarom vind ik het van jou echt super goed, dat je al zo ver bent! Meid ik leef met je mee...en we gaan er gewoon voor oke......dit jaar gaat het gewoon goed komen!!!!!Met ons allemaal!  
Heb jij trouwens een regelmatige cyclus? Hou je ons op de hoogte?

Liefs,
Famke
 
lieve jeanette

van harte echt tof voor je
en bedankt voor de lieve woorden.
en de uitleg die je me heb gegeven.
want nu gaat er een beetje rust over me heen.
nu weet ik wat ze gaan doen in het ziekenhuis.
ik hoop dat het bij jou allemaal goed blijf lopen de komende tijd.
wil je me wel een beetje op de hoogte houden
 
hoi famke

als ik jullie was zou ik wel naar de dokter gaan alleen maar voor je eigen gevoel.
wij hebben spijt dat we zo lang hebben gewacht. om naar de dokter te gaan.
en ik weet hoe het voel om de angst te hebben dat het bij jou niet goed zit.
ik heb dat de laaste 2 dagen heel erg gehad kon alleen maar huilen. maar als ik dan de woorden van mensen hier op de site hoor.
geeft dat me weer een beetje rust en hoop.
en wat je zelf zeg hopen dat het bij ons ook heel snel wat in onze buik gaat groeien

liefs alwi
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Log in | Registreer
Terug
Bovenaan