A
Anoniem
Guest
Dag meiden,
Ik heb net al jullie verhalen gelezen en ben een stuk wijzer geworden (bv. de afkorting NOD) maar voel me vooral een stuk minder alleen. Ik wil heel graag mijn verhaal hier even kwijt en zoek ook steun.
Mijn vriend en ik zijn allebei 31, we wonen sinds eind mei van dit jaar samen en tijdens de verhuizingperiode eind mei kreeg ik opeens ontzettend last van (alle) zwangerschapsverschijselen. Onverwacht, snel, maar heel erg welkom! De verschijnselen waren erg vroeg, het was een week voor mijn NOD (toen nog gewoon OD), maar zo heftig dat ik ermee naar de huisarts ging. Deze zei dat het te vroeg was om te testen, maar dat het 99,9% zeker zwangerschapsverschijnselen waren.
Ik was net sinds een half jaar regelmatig ongesteld, maar daarvoor altijd erg onregelmatig. Ze zei dat ik na een week overtijd maar eens moest testen, maar dat het ook zou kunnen dat de test negatief bleef terwijl ik toch zwanger was (vanwege mijn onregelmatige cyclus). In dat geval zou ik na 8 weken een echo krijgen om het te bevestigen.
Na een week overtijd gingen we testen. Negatief. Maar goed, dat hoefde niks te betekenen, had de huisarts gezegd. Ik wist zeker dat ik zwanger was, mijn hele lichaam (en geest) reageerde erop. Mijn vriend was er ook heilig van overtuigd dat het raak was. Toch was ik verontrust. Ik had buikpijn, twee scherpe punten in mijn onderbuik. Precies of ik ongesteld moest worden. Twee dagen later begon ik te bloeden. Ik heb er om gerouwd alsof het een kindje van een paar maanden was, in plaats van een embryootje.
Het opende wel onze ogen. We wisten niet dat al zo snel en graag een kindje wilden. Na mijn bloeding werd ik helemaal niet meer ongesteld. Mijn lijf was helemaal van slag. Pas op 18 september ben ik weer ongesteld geworden. En sindsdien niet meer.
Een paar weken geleden had ik weer hetzelfde, duizelige, misselijke gevoel. Rare borsten. Ik ben meteen gestopt met roken (was ik van schrik na die bloeding weer mee begonnen), alcohol drastisch gematigd, geen koffie. Het smaakte me ook niet meer, net als de vorige keer.
Vorig weekend hebben we getest. Negatief. Maar ik ben ook nog steeds niet ongesteld. Heeft er iemand hier ervaring met onregelmatige ongesteldheid en zwanger worden? Ik zou heel graag wat lotgenotenverhalen horen.
Ik ga sowieso volgende week maar eens naar de huisarts.
Ik weet het niet, deze keer. Ik hoop alleen maar.
Net als jullie.
Sterkte allemaal.
Maren
Ik heb net al jullie verhalen gelezen en ben een stuk wijzer geworden (bv. de afkorting NOD) maar voel me vooral een stuk minder alleen. Ik wil heel graag mijn verhaal hier even kwijt en zoek ook steun.
Mijn vriend en ik zijn allebei 31, we wonen sinds eind mei van dit jaar samen en tijdens de verhuizingperiode eind mei kreeg ik opeens ontzettend last van (alle) zwangerschapsverschijselen. Onverwacht, snel, maar heel erg welkom! De verschijnselen waren erg vroeg, het was een week voor mijn NOD (toen nog gewoon OD), maar zo heftig dat ik ermee naar de huisarts ging. Deze zei dat het te vroeg was om te testen, maar dat het 99,9% zeker zwangerschapsverschijnselen waren.
Ik was net sinds een half jaar regelmatig ongesteld, maar daarvoor altijd erg onregelmatig. Ze zei dat ik na een week overtijd maar eens moest testen, maar dat het ook zou kunnen dat de test negatief bleef terwijl ik toch zwanger was (vanwege mijn onregelmatige cyclus). In dat geval zou ik na 8 weken een echo krijgen om het te bevestigen.
Na een week overtijd gingen we testen. Negatief. Maar goed, dat hoefde niks te betekenen, had de huisarts gezegd. Ik wist zeker dat ik zwanger was, mijn hele lichaam (en geest) reageerde erop. Mijn vriend was er ook heilig van overtuigd dat het raak was. Toch was ik verontrust. Ik had buikpijn, twee scherpe punten in mijn onderbuik. Precies of ik ongesteld moest worden. Twee dagen later begon ik te bloeden. Ik heb er om gerouwd alsof het een kindje van een paar maanden was, in plaats van een embryootje.
Het opende wel onze ogen. We wisten niet dat al zo snel en graag een kindje wilden. Na mijn bloeding werd ik helemaal niet meer ongesteld. Mijn lijf was helemaal van slag. Pas op 18 september ben ik weer ongesteld geworden. En sindsdien niet meer.
Een paar weken geleden had ik weer hetzelfde, duizelige, misselijke gevoel. Rare borsten. Ik ben meteen gestopt met roken (was ik van schrik na die bloeding weer mee begonnen), alcohol drastisch gematigd, geen koffie. Het smaakte me ook niet meer, net als de vorige keer.
Vorig weekend hebben we getest. Negatief. Maar ik ben ook nog steeds niet ongesteld. Heeft er iemand hier ervaring met onregelmatige ongesteldheid en zwanger worden? Ik zou heel graag wat lotgenotenverhalen horen.
Ik ga sowieso volgende week maar eens naar de huisarts.
Ik weet het niet, deze keer. Ik hoop alleen maar.
Net als jullie.
Sterkte allemaal.
Maren