Afgelopen zaterdagavond lag mijn zoontje (2,5) al 1,5 uur in bed. Rond half 9 begon hij zachtjes te huilen. Eerst even aangekeken maar na 10 min was hij nog aan het huilen. Bij hem wezen kijken en zag zijn benen heen en weer schudden. Ik heb hem meteen opgepakt en inmiddels huilde hij al wat harder. Ik dacht eerst eng gedroomd en probeerde hem gerust te stellen. Hij voelde warm aan maar als hij huilt wordt hij ook vaak warm. Toen het ( wat ik dacht ) rillen na 5 min nog niet over was, nog steeds huilde en warm aanvoelde dacht ik aan koortsstuipingen.
Toevallig had laatst iemand hier er over verteld. En bij deze persoon was haar kind een paar keer tussendoor de bewustzijn verloren. Ik keek mijn zoontje meteen aan en riep zijn naam hij keek mij wel aan maar wilde meteen weer tegen mij aan. Mijn man was nog maar 1,5 uur op een feestje van de trekkerclub maar besloot hem toch te bellen. Ik zei dat ons zoontje aan het trillen was en ik hem niet stil kon krijgen en vroeg hem naar huis te komen. Hij zei ik kom er meteen aan. Onderweg belde hij nog even want hij had het niet heel goed begrepen door het lawaai daar en hoorde alleen trillen en dat hij naar huis moest komen. Hij was gelukkig niet te ver weg. Hij had tegen zijn ouders en broer gezegt dat ik had gebeld en vertelde dat ons zoontje trilde en hij naar huis ging. Mijn schoonvader zei moet je daarvoor naar huis? Kan ze het niet alleen aan? Nou ja ik bel mijn man niet voor niks ook al had ik het op dat moment niet goed verwoord. Ik wilde gewoon dat hij naar huis kwam en het zelf kon zien.
Ik had mijn zoontje getemperatuurd, hij had 38,5 ik had al hoger verwacht. Ik heb de ha post gebeld en ondertussen kwam mijn man binnen en nam mijn zoontje over. Hij zag de schok bewegingen ook en zei geschrokken wat is er met hem!? En ik zei ik denk koortsstuipingen. Wat is dat zei hij? Maar inmiddels al de ha post aan de telefoon, ging snel en had spoed in gedrukt. Zoals jullie ook kennen eerst heel veel(bijna zelfde vragen het voelt of je steeds in herhaling valt). Ik vertelde dat ik denk dat het koortsstuipingen zijn. ik moest zijn naam roepen en kijken hoe hij reageerde en ik zei hij kijkt mij wel gelijk aan. Ze ging overleggen later kwam ze terug en zei ik wil even videobellen. Daardoor besloot ze daarna de ambulance te sturen. Ik gaf de telefoon aan mijn man en heb meteen wat spullen en zijn knuffel bij elkaar gepakt voor de zekerheid. Ondertussen mijn tranen wegvegen. Dit was voor mij voor het eerst dat de ambulance aan huis komt, ik vind dat toch wel heftig en het is toch je kind je hoopt dat er niks ernstigs is. Toen de ambulance broeders er waren zagen ze vanaf buiten dat mijn zoontje bij op schoot nieuwschierig naar hun keek. Eenmaal binnen begon mijn zoontje te huilen. De mannen waren heel vriendelijk. Ze hebben hem onderzocht en ik moest hem nog een keer temperaturen 38,7. Hij had inderdaad koortsstuipingen. Ze vonden dat ik hem goed gerust stelde en dat hij op mij reageerde en dus alert was. Hij hoefde niet mee. We hebben hem pcm gegeven. En ze zeiden leg hem straks in zijn bedje volume van de camera hoog zodat je alles goed kan horen. En letten op ademhaling etc. Mijn man bracht hem daarna naar zijn bedje maar ik zei hij slaapt vanacht bij ons. Maar de broeders zeiden in eigen bedje zei mijn man. Dat kan wel wezen maar ik wil hem bij mij hebben en dat vind ons zoontje ook vast fijner en kan ik hem beter in de gaten houden. Echt slapen doe je niet echt dat maakte mij niet uit.
Achter af gezien had ik de ambulance meteen moeten bellen ipv ha post. Toen ik meteen dacht aan koortsstuipingen.
Toevallig had laatst iemand hier er over verteld. En bij deze persoon was haar kind een paar keer tussendoor de bewustzijn verloren. Ik keek mijn zoontje meteen aan en riep zijn naam hij keek mij wel aan maar wilde meteen weer tegen mij aan. Mijn man was nog maar 1,5 uur op een feestje van de trekkerclub maar besloot hem toch te bellen. Ik zei dat ons zoontje aan het trillen was en ik hem niet stil kon krijgen en vroeg hem naar huis te komen. Hij zei ik kom er meteen aan. Onderweg belde hij nog even want hij had het niet heel goed begrepen door het lawaai daar en hoorde alleen trillen en dat hij naar huis moest komen. Hij was gelukkig niet te ver weg. Hij had tegen zijn ouders en broer gezegt dat ik had gebeld en vertelde dat ons zoontje trilde en hij naar huis ging. Mijn schoonvader zei moet je daarvoor naar huis? Kan ze het niet alleen aan? Nou ja ik bel mijn man niet voor niks ook al had ik het op dat moment niet goed verwoord. Ik wilde gewoon dat hij naar huis kwam en het zelf kon zien.
Ik had mijn zoontje getemperatuurd, hij had 38,5 ik had al hoger verwacht. Ik heb de ha post gebeld en ondertussen kwam mijn man binnen en nam mijn zoontje over. Hij zag de schok bewegingen ook en zei geschrokken wat is er met hem!? En ik zei ik denk koortsstuipingen. Wat is dat zei hij? Maar inmiddels al de ha post aan de telefoon, ging snel en had spoed in gedrukt. Zoals jullie ook kennen eerst heel veel(bijna zelfde vragen het voelt of je steeds in herhaling valt). Ik vertelde dat ik denk dat het koortsstuipingen zijn. ik moest zijn naam roepen en kijken hoe hij reageerde en ik zei hij kijkt mij wel gelijk aan. Ze ging overleggen later kwam ze terug en zei ik wil even videobellen. Daardoor besloot ze daarna de ambulance te sturen. Ik gaf de telefoon aan mijn man en heb meteen wat spullen en zijn knuffel bij elkaar gepakt voor de zekerheid. Ondertussen mijn tranen wegvegen. Dit was voor mij voor het eerst dat de ambulance aan huis komt, ik vind dat toch wel heftig en het is toch je kind je hoopt dat er niks ernstigs is. Toen de ambulance broeders er waren zagen ze vanaf buiten dat mijn zoontje bij op schoot nieuwschierig naar hun keek. Eenmaal binnen begon mijn zoontje te huilen. De mannen waren heel vriendelijk. Ze hebben hem onderzocht en ik moest hem nog een keer temperaturen 38,7. Hij had inderdaad koortsstuipingen. Ze vonden dat ik hem goed gerust stelde en dat hij op mij reageerde en dus alert was. Hij hoefde niet mee. We hebben hem pcm gegeven. En ze zeiden leg hem straks in zijn bedje volume van de camera hoog zodat je alles goed kan horen. En letten op ademhaling etc. Mijn man bracht hem daarna naar zijn bedje maar ik zei hij slaapt vanacht bij ons. Maar de broeders zeiden in eigen bedje zei mijn man. Dat kan wel wezen maar ik wil hem bij mij hebben en dat vind ons zoontje ook vast fijner en kan ik hem beter in de gaten houden. Echt slapen doe je niet echt dat maakte mij niet uit.
Achter af gezien had ik de ambulance meteen moeten bellen ipv ha post. Toen ik meteen dacht aan koortsstuipingen.
Laatst bewerkt: