Peuter wil niet alleen met oma zijn

[Ozewiezewo]

Hoi allemaal,

Ik zit een beetje met een dilemma over mijn dochter en schoonmoeder en ben benieuwd of sommigen hier vergelijkbare ervaringen hebben.

Mijn schoonmoeder past sinds mijn dochter een baby is elke week een paar uur op. Mijn dochter is nu 3 jaar en mijn schoonmoeder haalt haar elke dinsdagmiddag om 2 uur van de opvang op, gaat met haar naar de speeltuin of in een cafeetje en daarna nog een uur peutergym. Daarna levert ze haar weer bij ons thuis af.

Mijn schoonmoeder is een heel enthousiaste oma, maar ook, hoe zeg ik dat het beste... Overheersend, luistert slecht, marginaliseert gevoelens (mijn dochter heeft van haar het zinnetje "het is niet erg" op heel jonge leeftijd geleerd). Ik was er een keer bij toen ze bij ons thuis kwam oppassen en jeetje, na 2 uur was ik gewoon uitgeput puur van het toekijken. Als ze een plan in haar hoofd heeft, dan moet en zal het zo gebeuren, of mijn dochter het leuk vindt of niet. En het liefst moet het ook nog educatief zijn, dus mijn dochter moet de activiteiten wel 'correct' doen. Tegelijkertijd kan ze ook wel weer heel leuk spelen met mijn dochter en hebben ze ook echt wel plezier samen.

Nu mijn probleem. Mijn dochter geeft heel regelmatig aan dat ze niet wil dat oma haar komt ophalen van de opvang. Ze wil dat ik kom of papa. Ze zegt ook regelmatig dat ze peutergym heel leuk vindt, maar niet met oma. De afgelopen periode leek ze het eindelijk wel leuk te vinden met oma als oppas, maar nu is dat weer voorbij. Als oma in het weekend oppast, is het al helemaal een drama. We hebben het een aantal keer geprobeerd en elke keer als we dan weg wouden gaan of oma met haar weg wou gaan, moest ze ontzettend hard huilen. Vrij snel daarna was ze wel weer rustig, maar als ik dan foto's van haar zie, zie ik vaak dat ze verkrampt is en lijkt ze duidelijk niet helemaal op haar gemak. Ik heb daarom de regel ingesteld dat we buiten de vaste oppasdag oppassen pas weer doen als mijn dochter zelf aangeeft daar behoefte aan te hebben. Tot nu toe zegt ze consequent dat ze wel wat met oma wil doen, maar alleen als we daarbij zijn. Afgelopen weekend was mijn man met onze dochter en zijn ouders uit eten gegaan en had mijn dochter blijkbaar niet met oma willen praten. Ze zei achteraf dat ze het niet leuk vond en niet wou gaan.

Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet. Mijn dochter gaat met plezier naar de opvang. Mijn ouders vindt ze geweldig en zo gauw we bij hun zijn/zij bij ons zijn bestaan mijn man en ik niet meer. Mijn ouders gedragen zich ook echt als opa en oma, passen zich aan mijn dochter aan en proberen het leuk te maken voor haar (maar hebben nog steeds regels). Mijn ouders wonen ver weg, dus ze ziet ze maar een paar keer per jaar, maar blijkbaar maakt dat niet uit. We hebben sinds kort ook een oppas en die vindt ze ook heel leuk. Het lijkt dus echt om mijn schoonmoeder te gaan. Op zich hoeft mijn schoonmoeder ook niet vast op te passen. Het is op zich wel handig met werken, maar we zouden het ook zelf redden. Ik ben nu met verlof, dus is het helemaal geen probleem om mijn dochter zelf op te halen. Maar mijn schoonmoeder wil per se die vaste dag en mijn man vindt het zielig voor haar om hier iets aan te veranderen.

Hebben anderen misschien ook deze ervaring dat hun kind opa of oma gewoon niet zo leuk vindt? Denken jullie dat het kwaad kan dat oma dan alsnog elke week oppast? Ik voel me zo schuldig naar mijn dochter toe dat het wel elke week weer moet, terwijl het niet echt nodig is. Ik ben benieuwd wat jullie denken.

 

[fiIDuhmQ5FQM46tC]

Ik zit eigenlijk bijna met dezelfde dilemma. Maar dan opa. Mijn schoonvader is altijd heel serieus. Als mijn zoontje wil gillen of een dino wil nadoen zegt hij dat het niet mag en tegen mij of mijn man zegt hij dat we daf af moeten leren. Mijn zoontje is 2 en kan nog niet praten (heeft wel woordjes maar bij mijn schoonouders zegt hij niks) daar heeft mijn schoonvader ook altijd commentaar op en benoemt dan de buurjongen wat hij allemaal al zegt. Dit vind ik ook altijd niet leuk en denk is jouw kleinzoon niet goed genoeg? Ook vaak commentaar over dat we niet hoeven voor te lezen en mijn zoontje heeft ook geen knuffel nodig etc. Mijn zoontje heeft 1x een middag dutje gedaan bij mijn schoonouders. Daarna moest hij altijd huilen als ik hem afzet bij hun. En wanneer ik weer terug kwam (sporten, 1 uur) pakte hij meteen mijn had en moest ik mee naar de voordeur. Wanneer ik zei we gaan nog niet naar huis moest hij huilen. Nu gaat het wat beter. Dan zeg ik mama gaat sporten tot straks dan komt hij meteen en geeft mij een kus en zwaait mij uit. Wanneer ik terug kom lacht hij maar gaat verder met spelen. Wanneer ik zeg we gaan zo naar huis( bedoel ik eigenlijk ook niet meteen) ruim je even op. Doet hij het meteen en neemt mij daarna weer mee naar de voordeur.

Mijn ouders gaat het beter. Wonen bijna een uur vandaan en ga er elke week heen. Mijn vader speelt met hem, gaat naar buiten, laat hem mee helpen met klusjes en pakt de hand van mijn vader en zegt kom. Wanneer wij naar huis gaan is het meteen NEE! en krijg hem dan ook moeilijk mee.

Over 2 maanden moet ik bevallen en hebben afgesproken dat mijn zoontje bij hun gaat slapen maar dan twijfel ik heel erg over. Soms denk ik kon je maar praten en mij vertellen wat je wilt. Als hij zou zeggen dat hij niet meer daar heen wil dan zou dat meteen niet meer hoeven. Dan zeg ik de sportschool meteen op.

Jij hebt ook een oppas vertelde je. Misschien een idee om haar voortaan op te laten passen? Ik zelf heb er ook over na gedacht maar vind het moeilijk mijn zoontje uit handen te geven aan vreemden, peuterspeelzaal heb ik ook tijd nodig gehad. Het liefst vraag ik mijn familie, maar die kunnen niet altijd mijn kant op komen en probeer daarom (ook vanwege mijn schoonvader) te verhuizen richting mijn ouders. Of het gaat lukken ligt bij mijn man.

Het is heel erg lastig. Het blijven ook de ouders van onze mannen. Helaas gaat mijn man ook niet tegen zijn ouders in.

 

[Essil]

Het is mogelijk zielig voor je schoonmoeder, om haar niet meer te laten oppassen. Maar je bent het belang van een volwassene aan het afmeten tegen het beschermen van een 3 jarige.
Tussenoplossing is praten met je schoonmoeder. Aangeven wat je waarneemt en wat er moet veranderen.

 

[Essil]

Ik zit eigenlijk bijna met dezelfde dilemma. Maar dan opa. Mijn schoonvader is altijd heel serieus. Als mijn zoontje wil gillen of een dino wil nadoen zegt hij dat het niet mag en tegen mij of mijn man zegt hij dat we daf af moeten leren. Mijn zoontje is 2 en kan nog niet praten (heeft wel woordjes maar bij mijn schoonouders zegt hij niks) daar heeft mijn schoonvader ook altijd commentaar op en benoemt dan de buurjongen wat hij allemaal al zegt. Dit vind ik ook altijd niet leuk en denk is jouw kleinzoon niet goed genoeg? Ook vaak commentaar over dat we niet hoeven voor te lezen en mijn zoontje heeft ook geen knuffel nodig etc. Mijn zoontje heeft 1x een middag dutje gedaan bij mijn schoonouders. Daarna moest hij altijd huilen als ik hem afzet bij hun. En wanneer ik weer terug kwam (sporten, 1 uur) pakte hij meteen mijn had en moest ik mee naar de voordeur. Wanneer ik zei we gaan nog niet naar huis moest hij huilen. Nu gaat het wat beter. Dan zeg ik mama gaat sporten tot straks dan komt hij meteen en geeft mij een kus en zwaait mij uit. Wanneer ik terug kom lacht hij maar gaat verder met spelen. Wanneer ik zeg we gaan zo naar huis( bedoel ik eigenlijk ook niet meteen) ruim je even op. Doet hij het meteen en neemt mij daarna weer mee naar de voordeur.

Mijn ouders gaat het beter. Wonen bijna een uur vandaan en ga er elke week heen. Mijn vader speelt met hem, gaat naar buiten, laat hem mee helpen met klusjes en pakt de hand van mijn vader en zegt kom. Wanneer wij naar huis gaan is het meteen NEE! en krijg hem dan ook moeilijk mee.

Over 2 maanden moet ik bevallen en hebben afgesproken dat mijn zoontje bij hun gaat slapen maar dan twijfel ik heel erg over. Soms denk ik kon je maar praten en mij vertellen wat je wilt. Als hij zou zeggen dat hij niet meer daar heen wil dan zou dat meteen niet meer hoeven. Dan zeg ik de sportschool meteen op.

Jij hebt ook een oppas vertelde je. Misschien een idee om haar voortaan op te laten passen? Ik zelf heb er ook over na gedacht maar vind het moeilijk mijn zoontje uit handen te geven aan vreemden, peuterspeelzaal heb ik ook tijd nodig gehad. Het liefst vraag ik mijn familie, maar die kunnen niet altijd mijn kant op komen en probeer daarom (ook vanwege mijn schoonvader) te verhuizen richting mijn ouders. Of het gaat lukken ligt bij mijn man.

Het is heel erg lastig. Het blijven ook de ouders van onze mannen. Helaas gaat mijn man ook niet tegen zijn ouders in.

Dat gedeelte dat hij wel verwacht dat je zoon met twee al kan praten, maar dat hij vervolgens voorlezen overbodig vind, getuigt niet direct van opvoedkundige kennis.

Fijn dat hij inmiddels het wel goed genoeg heeft bij je schoonouders, om niet meer te huilen wanneer je weggaat.
Ik heb mijn kind ook weleens met gebroken hard bij het kinderdagverblijf achtergelaten. Huilen dat mama niet weg mag, half uurtje later krijg je een foto dat het kind vrolijk aan het spelen.

Voorzover ik uit jouw verhaal opmaak, zijn jouw ouders nooit alleen met hem? Samen met je kind op bezoek gaan, is niet direct vergelijkbaar met je kind bij een oppas achterlaten. Mama erbij of mama er niet bij maakt een wereld van verschil.

 

[fiIDuhmQ5FQM46tC]

Dat klopt inderdaad. Ook het opvoedkundig. Mijn schoonvader is niet echt betrokken geweest met de opvoeding van zijn eigen kinderem. Zo weet hij het vaak beter met de opvoeding van mijn zoon en dan zegt mijn schoonmoeder zo heb ik dat vroeger ook gedaan haha.

Dat komt omdat mijn ouders verder weg wonen en dan niet op hoeven te passen. Ik heb wel een keer in de buurt een afspraak gehad maar dan lag mijn zoontje op bed.
Mijn familie komt wel eens mijn kant op om op te passen(tegenwoordig vraag ik ze wel vaker) dan heeft mijn zoontje er ook geen moeite mee maar ja hij is dan ook in zijn eigen huis. Ook brengen ze hem dan weleens naar bed dit is ook geen probleem.Maar is inderdaad niet echt te vergelijken.