A
Anoniem
Guest
Mijn vriend en ik zijn het eindelijk eens: er mag een babytje komen. Als het aan mij lag, was de knoop al veel eerder doorgehakt, maar mijn lief vond het duidelijk eng en schoof het altijd voor zich uit. Begrijpelijk hoor, want we hebben nu een stabiele financiële situatie, en net een groot huis gekocht (moeten we wel nog eventjes een jaar op wachten, maar ja..). Maar toch heeft het ons vele ruzies gekost om het eens te worden. Mijn lief is iemand die moeite heeft met veranderingen. Een muur verven levert al een hele discussie op, kun je nagaan hoe dit onderwerp hem in de weg heeft gezeten. Na máánden discussiëren wilde ik zelfs de relatie eraan geven, omdat ik het gevoel had dat ie er nooit klaar voor zou zijn. Je kan dus wel zeggen dat ik hem min of meer heb gechanteerd, maar ik ken mijn schatje ook al wat langer dan een paar kwartier. Als hij eenmaal om is, vindt hij die muur geweldig mooi, en zo is het nu ook met het proberen zwanger te worden. Hij heeft een zetje nodig gehad, maar nu gaat hij er ook helemaal voor. Was dat niet zo geweest, had ik het uiteraard ook nog niet gewild. Maar nu we dan eenmaal zo ver zijn, lijkt het alsof dat de grootste hindernis is geweest: hoezo moet het nu ook nog maar lukken om zwanger te worden??? Het ergste (het eens worden samen) hebben we toch al achter de rug? Niet dus: het meest onzekere moet nog komen. Volgende week is de eerste echte ronde: komt er een menstruatie of niet? Wij hebben twee moeilijke jaren achter de rug op het gebied van gezondheid, het kopen van een huis, werk, én onze relatie, dat je op een gegeven moment gaat denken dat niks je nog voor de wind gaat, en dat het wel erg lang zal duren voordat we zwanger zijn. Pffff, lastig hoor!
Groetjes Kim
(leuk zo'n forum, waar je even je verhaal op kwijt kan!)
Groetjes Kim
(leuk zo'n forum, waar je even je verhaal op kwijt kan!)