A
Anoniem
Guest
Hey hoi,
Ik heb een mooi mannetje van bijna 17 maanden. Er zijn momenten geweest dat ik gedacht heb nooit zwanger te raken, maar dit bleek na een lang jaar dan toch zo te zijn. Ik weet dat er mensen zijn die veel langer bezig zijn of zijn geweest en die wil ik niet kwetsen, maar ik vond dat een heavy jaar. Er was al onderzoek bij m'n mannetje geweest en ik zou de volgende zijn, wat waren wij blij met DE positieve test. We hebben een goede zwangerschap gehad en kregen een pracht zoon.
Van te voren zei ik altijd dat ik graag 2 kids zou krijgen, tijdens dat jaar besefte ik mij dat het een groot wonder dat ik 1 kind zou krijgen, dat ik dan mijn beide handjes dan mocht dicht knijpen.
Maar toen ons mannetje richting de 1 jaar ging werden we toch wat onrustig en heb ik in november m'n spiraal laten verwijderen, stel dat het net zo gaat als de eerste... We waren erg verbaasd toen we in december in positieve test in handen hielden, dat kan toch niet? We gingen helemaal happy de feestdagen in, eind augustus zou ik uitgerekend zijn. Oudjaarsdag moest ik werken en kreeg op den duur last van m'n buik. 5 Januari een echo die er niet goed uitzag, de vk vreesde en hij had gelijk een paar dagen later verloor ik het vruchtzakje...
In het begin kon ik er heel nuchter over nadenken, maar na een maandje maakte het meer bij mij los dan ik had verwacht. Ik was boos, verdrietig en voelde mij bedonderd. Heel verwarrend allemaal.
Ik weet dat het niet goed was, dat heb ik duidelijk gezien op de echo. Ik was dan ook 'blij' dat ik het gewoon verloor en dat mijn lichaam het zelf regelde. Maar soms borrelt de gedachte ik was anders ...maanden zwanger en de uitgerekende datum komt dichterbij dit doet af en toe pijn.
Ons mannetje is een echte vrolijke frans en sleept ons er echt doorheen. We beseffen ons heel goed dat hij ons wonder is, maar we zouden hem zo graag een broertje of zusje geven...
Nu een paar maanden later had ik de hoop dat...maar helaas ik zit nog steeds op het wachtbankje...wie wacht er met mij mee??? Nogmaals ik wil niemand kwetsen, maar ik hoop dat sommigen zich hierin herkennen, nou ja, liever niet natuurlijk... Ik heb de behoefte om erover te kletsen, de buiten wereld is hierin heel makkelijk en ik zelf soms ook, maar soms benauwd het me ineens.
Liefs Lientje
Ik heb een mooi mannetje van bijna 17 maanden. Er zijn momenten geweest dat ik gedacht heb nooit zwanger te raken, maar dit bleek na een lang jaar dan toch zo te zijn. Ik weet dat er mensen zijn die veel langer bezig zijn of zijn geweest en die wil ik niet kwetsen, maar ik vond dat een heavy jaar. Er was al onderzoek bij m'n mannetje geweest en ik zou de volgende zijn, wat waren wij blij met DE positieve test. We hebben een goede zwangerschap gehad en kregen een pracht zoon.
Van te voren zei ik altijd dat ik graag 2 kids zou krijgen, tijdens dat jaar besefte ik mij dat het een groot wonder dat ik 1 kind zou krijgen, dat ik dan mijn beide handjes dan mocht dicht knijpen.
Maar toen ons mannetje richting de 1 jaar ging werden we toch wat onrustig en heb ik in november m'n spiraal laten verwijderen, stel dat het net zo gaat als de eerste... We waren erg verbaasd toen we in december in positieve test in handen hielden, dat kan toch niet? We gingen helemaal happy de feestdagen in, eind augustus zou ik uitgerekend zijn. Oudjaarsdag moest ik werken en kreeg op den duur last van m'n buik. 5 Januari een echo die er niet goed uitzag, de vk vreesde en hij had gelijk een paar dagen later verloor ik het vruchtzakje...
In het begin kon ik er heel nuchter over nadenken, maar na een maandje maakte het meer bij mij los dan ik had verwacht. Ik was boos, verdrietig en voelde mij bedonderd. Heel verwarrend allemaal.
Ik weet dat het niet goed was, dat heb ik duidelijk gezien op de echo. Ik was dan ook 'blij' dat ik het gewoon verloor en dat mijn lichaam het zelf regelde. Maar soms borrelt de gedachte ik was anders ...maanden zwanger en de uitgerekende datum komt dichterbij dit doet af en toe pijn.
Ons mannetje is een echte vrolijke frans en sleept ons er echt doorheen. We beseffen ons heel goed dat hij ons wonder is, maar we zouden hem zo graag een broertje of zusje geven...
Nu een paar maanden later had ik de hoop dat...maar helaas ik zit nog steeds op het wachtbankje...wie wacht er met mij mee??? Nogmaals ik wil niemand kwetsen, maar ik hoop dat sommigen zich hierin herkennen, nou ja, liever niet natuurlijk... Ik heb de behoefte om erover te kletsen, de buiten wereld is hierin heel makkelijk en ik zelf soms ook, maar soms benauwd het me ineens.
Liefs Lientje