Toch een 2e na zoveel elende?

A

Anoniem

Guest
In 2004 ben ik na een hele zware bevalling moeder geworden van mijn zoon die nu inmiddels 4 is. Ik heb daarna 2 jaar een postnatale depressie gehad en mijn zoontje was ook nog eens een huilbaby dus niks geen roze wolk gezien. Nu begint het toch weer wel te kriebelen om een 2e kindje te krijgen maar is dit na dit alles wel verstandig? Zijn er meer moeders die hier ervaring mee hebben (gehad)? Mijn man is er erg makkelijk in en zegt je moet het zelf weten maar we hebben het niet over een pakje melk.
 
hoi annie,

ik heb in 2003 me zoontje gekregen, maar na me bevalling ging t bij ook niet lekker, ben 2x van onder geopereerd en was niet mezelf en had veel pijn. het enige wat ik kon was zitten. werd dus dikker en dikker op een gegeven moment wa ik een tonnetje rond en ben maar 1.68m. dus dan weet je t wel. was ook depri vond niks leuk en alles was een opgave voor me. nu gaat t een stuk beter met me en voel me top. en heb een nieuwe vriend en nu hebben we besloten om toch te stoppen met de pil. maar ik heb eerst een gesprek met de dokter gehad om te vragen of t wel verstandig was. en hij zei dat t allemaal gewoon kon maar dat ik als ik zwanger zou zijn om toch een keer een afspraak te maken met een gynaecoloog om te kijken of t baringskanaal goed genoeg is om op een natuurlijke manier te  bevallen en anders een keizersnee te laten doen.
 
Ik heb zelf nog geen kinderen, maar wilde hier toch even reageren. Hopelijk wordt het niet gezien als bemoeien of zo. Het is toch iedereens eigen besluit om iets wel of niet te doen.
Ik denk dat de afweging moet zijn: "wil ik/willen wij nog een kindje?". Ik denk dat iedere zwangerschap anders is en ook ieder kindje anders. Dat de eerste een huilbaby is, wil niet zeggen dat de tweede dat dan ook is. Het kan natuurlijk wel, maar het hoeft zeker niet zo te zijn. Om een voorbeeld te noemen, mijn kleine nichtje was een huilbaby , maar mijn kleine neefje die daarna kwam is dit helemaal niet.
Daarnaast heb je nu ook meer ervaring met baby's en als moeder. Dat moet toch ook rust geven.
Ook ben je nu waarschijnlijk eerder bekend met de signalen van een PPD en kan je al in een vroeger stadium hier wat aan doen (met bijvoorbeeld medicijnen). Ik dacht niet dat een PPD per definitie terug hoeft te komen, maar mocht dit wel het geval zijn, dan  weten jij en je omgeving het toch eerder denk ik, ook omdat "men" er op zal letten.
Ik denk dus dat als je echt heel graag nog een tweede wilt, je het gewoon moet doen. Maar nogmaals, dit is natuurlijk een erg persoonlijke beslissing. Volg gewoon je gevoel en bereid je er goed op voor.

Succes, Esk
 
Esk toch bedankt voor je reactie en ik zie het zeker niet als bemoeien maar het is moeilijk aan iemand uit te leggen hoe je je op dat moment voelt je kan geen kant op en er is ook niet zomaar een oplossing om je beter te voelen. De dokters hebben mij toen ook niet geholpen nu krijg je makkelijker een anti depressie middel maar de dokters zeiden alleen maar het komt wel goed het gaat wel over, en een baby moet huilen, oke maar geen 9 a 10 uur per dag! Dus het is dat alles wat de beslissing nu zo moeilijk maakt, oke je weet nu wel beter wat je kan doen maar toch als je het hebt meegemaakt blijft het altijd als een soort wolk boven je hangen.
 
Terug
Bovenaan