Tweede of vierde kindje ?

[Anoniem]

Hallo,
Mijn man is 11 jaar ouder en heeft uit zijn vorige huwelijk twee kinderen van 14 en 20 jaar. Zijn zoon van 14 komt om het weekend bij ons en de helft van de vakanties.
Samen hebben wij een zoontje van 9 maanden. We zijn 11 jaar samen.
Voordat ons zoontje geboren was waren we erover eens dat het  bij 1 kindje zou blijven. Ik zag mezelf ook niet als moeder van meer dan 1 kind.
Toen ons zoontje 2 maanden oud was kreeg ik de kriebels en besefte ik dat een tweede kindje voor mij toch wel een optie was.
Ik heb een tijd hier mee rondgelopen voordat ik dat aan mijn man vertelde. Hij moest wel even flink slikken maar staat er niet helemaal negatief tegenover. Zijn tegenargumenten zijn; zijn leeftijd, bijna 44 en dat hij het toch wel erg zwaar vind en merkt dat hij een stuk ouder is dan bij de eerste twee.Ik denk dus dat hij het liever niet dan wel heeft. We hebben er nog niet uitgebreid over gesproken omdat ik erg emotioneel word en hem absoluut niet onder druk wil zetten omdat ik wil dat hij het echt zelf wil en niet voor mij.  Ik wil graag ervaringen lezen van vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten.
Groetjes Thessa

 

[Anoniem]

Hoi, ik ben Ant. Ik ben 39 jaar en mijn man is 8 jaar ouder. Ik heb 1 dochter van  8 en mijn man heeft drie kinderen; 6, 9 en 11 jaar. Wij zijn al twee jaar bezig om er nog één bij te krijgen. Onze familie's weten dit niet, zij vinden ons "kompleet",   vertellen wel iets als ik zwanger blijk te zijn.
Groetjes, Ant

 

[Anoniem]

Hoi Thessa

Zelf ben ik 28 en mijn man is 13 jaar ouder. uit zijn vorige relatie had hij al twee zoons, wij hebben er samen inmiddels ook twee zoons bij en ik ben zwnager van de derde (voor hem vijfde).
Het maakt me niet uit wat zijn familie denkt, als wij en de kinderen (allemaal) maar gelukkig zijn en dat is zo!!

 

[Anoniem]

Thessa,
Wil je graag mijn situatie vertellen, want ik herken je emotionele reactie. Een kinderwens is iets heel vreemds, althans in mij maakt het extreme  gevoelens los. Wij hebben 3 kinderen samen gekregen. Mijn man is 13 jaar ouder dan ik, maar we hebben elkaar ook op latere leeftijd leren kennen. Ik ben 36, hij is 49. Voor hem was het met 2 kinderen prachtig en klaar. Voor mij niet. Wel prachtig, maar niet klaar! Heb altijd 4 kinderen gewenst. De discussie voor de derde  was pittig; nu is onze zoon er sinds  2 jaar en hij is stapelgek op hem. Maar een vierde... geen sprake van. Toch ben ik de 'strijd'  aangegaan, omdat ik het niet voor elkaar kreeg dat intense oergevoel kwijt te raken. Het was, is nog steeds, moeilijk om elkaar hierin te vinden. Een half kind gaat niet, en ik wil ook geen hond (bij wijze van spreken dan). Uiteindelijk heb ik hem  aan het denken kunnen zetten,  door aan te geven dat in een relatie een "uitwisseling van wensen" plaats kan vinden. En dat hij mij  zielsgelukkig zou maken met het vierde kindje. Ik heb enige tijd terug een pas op de plaats gemaakt met mijn carriere, omdat hij een waanzinnige baan kon krijgen. En 2 waanzinnige (en drukke) banen samen gaat niet -althans, niet bij ons. Dus ok, na vele gesprekken bleek dat  hij het echt heel graag wilde doen, en besloot ik me daaraan aan te passen. Begrijp me niet verkeerd: ik heb het vierde kind niet  als wisselgeld ingezet. Maar hij is nu gelukkiger in zijn werk (ik ook, daar is niks in veranderd), ik  heb meer  zorgtaken op me genomen en... ben klaar voor de vierde! De doorslag gaf dat hij inzag dat het  zo diep zit  verklonken. Hij hoopt nog steeds dat ik me  bedenk,  maar zegt dat met een grapje. Heb geantwoord dat ik merk dat naarmate  de zwangerschap langer uitblijft, de wens steeds sterker wordt. En ik weet uit ervaring, na het eerste halve jaar na de geboorte  -vind ik ook geen echt feest om eerlijk te zijn-    zal ook dit kind zijn hart veroveren. Ik heb beloofd dat ik me snel na de bevalling laat  steriliseren.

Ik vertel dit verhaal  bijna aan niemand, want "men" vindt dat we klaar zijn. Nou ik dus niet - en wat hoop ik dat het lukt. Jou wens ik succes met dit ongelofelijk moeilijke vraagstuk. Laat je niet kisten, volg je hart en ervaar maar "gewoon" wat  jullie gesprekken los maken!