hallo meiden
hier gaat alles goed ben nu bijna 18 weken zwanger van ons vierde kindje en voel me prima.
heb vanmorgen onzettend rot nieuws gehad, mn zus is al ruim een jaar bezig om een kindje te krijgen terwijl dit kindje in mijn buik zich dwars door pil melden, dit voeld dan al onrechtvaardig, niet dat dit kindje niet gewenst is hoor, we zijn er supper blij mee, maar had het hun zo gegunt,
nu heb ik vanmorgen gehoort dat het bij hun ligt aan het sperma van haar man en dat er op de natuurlijke weg geen kans is dat ze zwanger zal raken behalve via ivf, ze weet niet of ze daar nu wel mee moet beginnen omdat ik zwanger ben en ze niet weet hoe ze zal reageren als ze onder de hormonen zit, ik vind het zo erg dat ze daarom twijfeld en hoop ook dat ze wel gewoon gaat beginnen ik kan me goed voorstellen dat ze het dan soms erg moeilijk heeft met mijn zwangerschap, ik hoop zo dat ze me zo dat ze me niet uit de weg zal gaan omdat ik wel zwanger ben maar zal haar zeker de ruimte geven die ze nodig heeft. ook bij mn zusje wil het niet lukken dus een beejt ehet zelfde verhaal alleen bij haar ligt het aan dat ze geen eisprong heeft en binnenkort aan de clomit zal gaan.
ik moest dit even van me af schrijven want vind het leven soms zo oneerlijk, ook vind ik het moeilijk om van mn laatste zwangerschap te kunnen genieten omdat dit toch steeds in je acht hoofd zit,
nou dit was even kort mijn verhaal het lucht al op om even van me af te kunnen typen
groetjes wwendy
hier gaat alles goed ben nu bijna 18 weken zwanger van ons vierde kindje en voel me prima.
heb vanmorgen onzettend rot nieuws gehad, mn zus is al ruim een jaar bezig om een kindje te krijgen terwijl dit kindje in mijn buik zich dwars door pil melden, dit voeld dan al onrechtvaardig, niet dat dit kindje niet gewenst is hoor, we zijn er supper blij mee, maar had het hun zo gegunt,
nu heb ik vanmorgen gehoort dat het bij hun ligt aan het sperma van haar man en dat er op de natuurlijke weg geen kans is dat ze zwanger zal raken behalve via ivf, ze weet niet of ze daar nu wel mee moet beginnen omdat ik zwanger ben en ze niet weet hoe ze zal reageren als ze onder de hormonen zit, ik vind het zo erg dat ze daarom twijfeld en hoop ook dat ze wel gewoon gaat beginnen ik kan me goed voorstellen dat ze het dan soms erg moeilijk heeft met mijn zwangerschap, ik hoop zo dat ze me zo dat ze me niet uit de weg zal gaan omdat ik wel zwanger ben maar zal haar zeker de ruimte geven die ze nodig heeft. ook bij mn zusje wil het niet lukken dus een beejt ehet zelfde verhaal alleen bij haar ligt het aan dat ze geen eisprong heeft en binnenkort aan de clomit zal gaan.
ik moest dit even van me af schrijven want vind het leven soms zo oneerlijk, ook vind ik het moeilijk om van mn laatste zwangerschap te kunnen genieten omdat dit toch steeds in je acht hoofd zit,
nou dit was even kort mijn verhaal het lucht al op om even van me af te kunnen typen
groetjes wwendy