Wat moet ik hier nu mee.....

A

Anoniem

Guest
Hallo allemaal,

ik moet even mijn hart luchten hoor.
Ik ben mama van een heerlijke zoon van 2 jaar en 3 maandjes zwanger van spruit nummer twee.
We zijn er bewust mee bezig geweest, we wilden graag een tweede erbij.
Ik had de enorme mazzel dat ik al zwanger was in de tweede ronde en we zijn er echt mega happy mee.
Alles gaat goed, net als bij de eerste, weinig tot geen klachten.
Vorige week eerste gesprek VK gehad en een echo, alles erop en eraan, alles in orde, het genieten kan beginnen.

Toen ik het net wist dat ik zwanger was hebben we het al vrij snel tegen de familie vertelt.
Daar zit dus het vervelende, deze reageerde dus niet zo enthiousiast als ik had gehoopt. Nu hadden we net een sterfgeval in de familie gehad, ik kon dus best begrijpen dat de reactie anders zou zijn als dat het normaal zou zijn.

Onlangs is mijn groete kleine man 2 jaar geworden, op de verjaardag waren oa mijn schoonmoeder en de oma van mijn vriend.
Mijn moeder was heel enthiousiast over dat ik zwanger ben, ze vroeg aan mijn schoonmoeder of ze het ook zo leuk zou vinden als het nu een meisje zou worden.
Mijn schoonmoeder reageerde doodleuk, "Nou daar ben ik helemaal niet mee bezig!".

Mijn  mond, en niet alleen die van mij, viel open van verbazing, wat een vreemde reactie.
Sinds die tijd, bij elk bezoek, bij elk telefoongesprek wordt er niets, maar dan ook niets gevraagd over de zwangerschap. Over hoe het met me gaat, over hoe ik me voel.
Ik verwacht natuurlijk niet dat er elke dag om gevraagd wordt, nee zeker niet zou ik alleen maar vervelend gaan vinden, zeker nu hahaha hormonen he...

Maar nu, inmiddels 12 weken zwanger, nog steeds niets!
Nog niet 1 keer!

Ik weet niet wat ik hiermee aan moet, het doet me pijn en maakt me verdrietig.
In het verleden is er al heel wat gebeurt, nu ongeveer 2 jaar is het rustig in de familie, en nu dit weer!
Mijn vriend kan er wel wat van zeggen maar dan wordt er toch gereageerd zo van, ow is dat zo, ow sorry dat was niet de bedoeling hoor!
Mooi weer spelen....

Ik moest het even kwijt hoor....
Ik snap er namelijk niets van dat men zo koud kan reageren en zo on-geintresseerd kan zijn. Het is toch zo'n mooi wonder, zwanger worden en zijn?

Liefs mama-licious...

 
Het kan natuurlijk met het sterfgeval te maken hebben maar ik moet zeggen de reacties bij mijn tweede zwangerschap ook nogal lauw waren. Natuurlijk werden we gefeliciteerd maar het nieuwtje was er wel vanaf. Dat had misschien ook wel te maken met het feit dat mijn dochtertje pas 5 maanden was toen ik zwanger werd.

Nu (37+5 dagen) merk ik ook dat iedereen minder meeleeft. Eerst is het spannend, wanneer komt de baby, iedereen weet er wel wat van, nu is de algemene tendens: is er nou nog niets! De aandacht gaat vooral uit naar de ontwikkelingen van mijn dochter (en die zijn ook belangrijk natuurlijk) Bereid je maar vast voor dus...ik vond het ook jammer, dit wondertje is niet minder spannend of bijzonder dan de eerste.

Ingeborg
 
Hallo,

Wat vervelend zeg. Ik herken het wel,  alleen is het bij ons de eerste zwangerschap.
Mijn schoonzus en zwager hebben al twee kinderen, dus snap dat dit minder spannend is dan een eerste kleinkind. Maar ze vraagt ook nooit aan mij hoe het gaat of hoe ik me voel. Onze kinderkamer vond ze maar helemaal niks. Heeft ze mij niet verteld maar wel aan mijn vriend, die dus zei wij vinden hem wel heel mooi en dat is het belangrijkste. We hebben ook nog helemaal niets van hun gekregen. Komt wel als het kindje geboren is zegt ze dan. Nou dat moet ik nog maar zien.
Mijn zwagertje en zijn vriendin zijn druk aan het sparen voor een babyuitzet want zij wil ook wel erg graag kinderen (let op vriendin bedoel ik). Weet nu al dat zij dan wel van alles krijgen en dat het helemaal geweldig is. Dat is nog wel het moeilijkste van allemaal.

Probeer me er zo min mogelijk van aan te trekken en er zo min mogelijk heen te gaan. Dan is het nog wel uit te houden.

Laatst was mijn vriend jarig en mijn schoonouders en mijn ouders waren er ook. Liet ik aan mijn moeder allemaal nieuwe cadeaus zien die vond dit dus geweldig en mijn schoonmoeder liep gewoon weg. Later zij ze nog wel dat ze allemaal dozen voor mij had besteld, die ik zelf allang had aangevraagd. Dat is dan nog wel leuk (maar wel weer gratis, mag niks kosten). Mijn vader had het raar gevonden dat ik het niet aan mijn schoonmoeder liet zien, waarop mijn moeder zei ze liep ook gewoon weg heeft er zelf ook geen interesse in.

Nou genoeg geschreven.

Veel sterkte met de situatie en ik zou me er niet te druk om maken als ik jou was, ze doen zichzelf te kort.

groetjes jmak
 
schoonmoeders (zucht!)

Ja is geen leuke reactie OOK al is een sterfgeval in de familie geweest (kom op zeg leven en dood liggen nu vaak dicht bij elkaar) ik zou zeggen vier dan een nieuw leven in plaats van het rouwen om iemand die er niet meer is (zoiezo heb ik een hekel aan lang rouwen) ik probeer altijd positieve dingen van iemand te onthouden en vaak degene die overleden is zou jou zwangerschap we hebben aangejuigd (dus denk ik zo dan maar)

Mijn schoonmoeder vroeg of ik het niet kon laten aborteren en tot nu toe mag ik niet bij hun thuiskomen, terwijl mijn vriend 33 is en ik 26 (dus ook geen ongelukje ofzo)

maareh HAAR verlies hoor... vind het alleen heel erg zielig voor mijn vriend zeker omdat MIJN Ouders wel zo meeleven, steunen, dingen kopen e.d. dat doet het veel zeer!
 
Jeetje heftig allemaal.

wat kunnen sommige mensen toch ongelooflijk bot zijn.

Zeker van dat aborteren, schandalig gewoon.

Sterkte meiden

Miep
 
Tja schoonmoeders..............
Ik denk dat het voor hen ook niet altijd makkelijk is. Hoe moet je reageren, vaak sta je toch dichterbij je eigen moeder en dat is voor schoonmoeders misschien weleens lastig. Ze willenniets fout doen, dus zeggen ze maar niets.
Ik ben het helemaal met julli eens dat dat niet hoort!!
Ook mijn schoonmoeder is zo'n geval. Toen ik bij de 3 e vanaf 28 weken rust moest houden ivm voorweeen heeft ze geen enkele keer gebeld of langsgeweest, yterwijl we op hetzelfde dorp wonen. Geen hulp aangboden of gevraagd hoe het ging.   Woest en verdrietig word je ervan!
Bij de 2 e   heeft ze 1 keer gevraagd hoe het ging toen ik haar in de winkel tegenkwam, met dat ik antwoord wilde geven begonze over eenofandere nicht waarbij het met de zwangerschapp niet goed ging, nee dat is handig om mij te vertellen!
Bij mijn zwager en schoonzus zijn in die periode ook 2 kindjes overleden (ze was zwnger van een drieling) ik was toen ruim 7 mnd zwanger. Nu is er bij mijn broer ook 2 keer een kindje overleden dus kreeg ik d e opdracht om aar eens achter een gedichtje etc aan te gaan voor tijdens de begrafenis en op het kaartej want 'ik had het vaker bij de hand gehad' je zou ze toch!
Je bent bezig met je eigen geboortkaartjes en dan koet je ook overleijdensgedichtje op gaan zoeken, niet zo'n handige zet lijkt me!
 
Terug
Bovenaan