A
Anoniem
Guest
Zaterdag midden in de nacht ongesteld geworden. Aan de ene kant dus een keurige cyclus, aan de andere kant baal ik als een stekker. Ik ben nu alweer sinds mei bezig na de 2e miskraam en gebruik nu zelfs ovulatietesten. Ondanks dus 2 maanden al een positieve ovulatietest niet zwanger. Ik snap soms niets meer van mijn lichaam. Bij de vorige zwangerschap (helaas dus miskraam) hadden mijn man en ik 2 keer in de hele maand gevrijd en werd ik dus zwanger en nu met testen en regelmatig vrijpatroon gebeurd er niets. Ik ben zo bang dat er met die 2e miskraam toch iets is veranderd in mijn lichaam, ook al zei de gynacoloog dat alles er goed uitzag. Ben ik er te erg mee bezig? Soms denk ik gewoon om er helemaal mee te stoppen, ik ben nu 41 en vind dat eigenluk nog net kunnen. Mijn moeder kreeg een kind op haar 46 en ik heb gezien wat voor problemen dat kan geven, vooral door reacties in je omgeving. Die reactie daar heb ik nu al last van, ik had eigelijk het idee dat veel mensen opgelucht waren naar mijn miskraam. Naar de dokter gaan durf ik eigenlijk niet meer, ik heb het gevoel dat ik steeds mijn keus moet verdedigen, ook al omdat ik een langzame schildklier heb (die overigeens onder controle is)