A
Anoniem
Guest
Lieve allemaal,
Ik zou graag jullie eerlijke mening willen weten over mijn situatie. Wat zouden jullie doen als je zelf in de volgende situatie zouden zitten.
In 2005 was ik 34 en voor de 1e keer zwanger. Vanaf het begin voelde ik me niet goed. Ik was natuurlijk heel blij met deze zwangerschap maar vanf het begin heb ik enorme buikpijnen gehad. Oorzaak hiervan is nooit gevonden maar het zou na de zwangerschap wel weer over zijn. Daarbij kreeg ik enorm veel last van mijn rug en schaambeen en bij 4 maanden kon ik al bijna niet meer lopen. Ik kreeg maar weinig begrip op werk en bij de verloskundige wisten ze er ook geen raad mee. De enige meelevende opmerking was dat het vooral toch wel erg vervelend was voor mijn man (????) Het een werkt het ander in de hand en ik werd er erg ongelukkig door. Zo erg dat ik na 4 maanden nog gedacht heb dat het er maar af moest komen. Ik zou het geeneens erg vinden. Zwanger zijn is leuk en als je dat niet als zodanig ervaart zijn er maar weinig mensen die je (willen) begrijpen. Mijn zwangerschap stond in het teken van veel pijn, depressie en veel therapie. Uiteindelijk kreeg ik zwangerschapsvergiftiging. Ik was daar op een bepaalde manier blij mee want nu moest ik wel op bed blijven liggen en kreeg ik geen nare opmerkingen meer omdat ik wilde rusten. Na wekenlange bedrust en spannende tijden werd mijn bevalling opgewekt en na een stormachtige bevalling werd onze zoon geboren. Ik ben dolgelukkig met onze zoon en ik dacht een nare periode af te kunnen sluiten. Echter de klachten zijn niet zomaar over en een periode van intensief revalideren bij de revalidatie arts volgde. Mijn zoon is nu 20 maanden. Ik zal nooit klachtenvrij worden maar ik ben weer helemaal terug in het dagelijkse leven. Mijn ideaalbeeld is het hebben van 2 kinderen. Als ik naar de toekomst kijk zie ik mezelf met twee kinderen en mijn man. Als ik gezinnen met 1 kind zie lopen heb ik het gevoel dat er 1 mist. Dus willen we voor een tweede gaan. Ik ben nu alweer voor de derde keer gestopt met de pil en begonnen aan de Foliumzuur. Maar vervolgens ontwijk ik de sex. Want daar kun je zwanger van worden en zwanger zijn is eigenlijk iets wat ik helemaal niet wil. Het jaagt me enorme angst aan en het maakt me enorm verdrietig. Daarbij ben ik 37 en voel ik me te oud geworden. Als jij in deze situatie zou zitten, wat is dan je eerste reactie. Wel of geen 2e poging?
Ik zou graag jullie eerlijke mening willen weten over mijn situatie. Wat zouden jullie doen als je zelf in de volgende situatie zouden zitten.
In 2005 was ik 34 en voor de 1e keer zwanger. Vanaf het begin voelde ik me niet goed. Ik was natuurlijk heel blij met deze zwangerschap maar vanf het begin heb ik enorme buikpijnen gehad. Oorzaak hiervan is nooit gevonden maar het zou na de zwangerschap wel weer over zijn. Daarbij kreeg ik enorm veel last van mijn rug en schaambeen en bij 4 maanden kon ik al bijna niet meer lopen. Ik kreeg maar weinig begrip op werk en bij de verloskundige wisten ze er ook geen raad mee. De enige meelevende opmerking was dat het vooral toch wel erg vervelend was voor mijn man (????) Het een werkt het ander in de hand en ik werd er erg ongelukkig door. Zo erg dat ik na 4 maanden nog gedacht heb dat het er maar af moest komen. Ik zou het geeneens erg vinden. Zwanger zijn is leuk en als je dat niet als zodanig ervaart zijn er maar weinig mensen die je (willen) begrijpen. Mijn zwangerschap stond in het teken van veel pijn, depressie en veel therapie. Uiteindelijk kreeg ik zwangerschapsvergiftiging. Ik was daar op een bepaalde manier blij mee want nu moest ik wel op bed blijven liggen en kreeg ik geen nare opmerkingen meer omdat ik wilde rusten. Na wekenlange bedrust en spannende tijden werd mijn bevalling opgewekt en na een stormachtige bevalling werd onze zoon geboren. Ik ben dolgelukkig met onze zoon en ik dacht een nare periode af te kunnen sluiten. Echter de klachten zijn niet zomaar over en een periode van intensief revalideren bij de revalidatie arts volgde. Mijn zoon is nu 20 maanden. Ik zal nooit klachtenvrij worden maar ik ben weer helemaal terug in het dagelijkse leven. Mijn ideaalbeeld is het hebben van 2 kinderen. Als ik naar de toekomst kijk zie ik mezelf met twee kinderen en mijn man. Als ik gezinnen met 1 kind zie lopen heb ik het gevoel dat er 1 mist. Dus willen we voor een tweede gaan. Ik ben nu alweer voor de derde keer gestopt met de pil en begonnen aan de Foliumzuur. Maar vervolgens ontwijk ik de sex. Want daar kun je zwanger van worden en zwanger zijn is eigenlijk iets wat ik helemaal niet wil. Het jaagt me enorme angst aan en het maakt me enorm verdrietig. Daarbij ben ik 37 en voel ik me te oud geworden. Als jij in deze situatie zou zitten, wat is dan je eerste reactie. Wel of geen 2e poging?