A
Anoniem
Guest
Hallo allemaal,
Mijn naam is Jeanette en ik ben moeder van Amy die nu in Augustus 4 word.
Mijn vriend (Dennis) en ik hebben na heel erg lang twijfelen besloten om toch voor een 2e kindje te gaan. Bij mij kriebelt het al een tijdje (qua gevoel, alleen mijn hoofd zegt wat anders) alleen ik wist niet wat ik er mee aan moest.
Ik ga een beetje kort uitleggen hoe de situatie hier is...
Mijn vriend en ik hebben nu 9 jaar een relatie, daar is 4 jaar jaar geleden Amy met heel veel liefde uit geboren. Ik was op het moment dat ik zwanger raakt 22 en toen Amy te wereld kwam was ik 23. Heb best veel reacties van mensen gehad van jemig wat ben je jong, is zeker een ongelukje. NEE dat is ze niet, het was een hele bewuste keuze van ons (als het aan mij had gelegen wou ik al veel eerder zwanger worden hihi). Mijn vriend heeft een goed inkomen en we waren voor een eigen koopwoning aan het kijken, we woonden toen die tijd nog bij mijn ouders. We wonen nu wel in een eigen koopwoning (zo'n 3 jaar nu ) Na een super zwangerschap en een goeie bevalling kwam Amy bijna 3 weken te vroeg te wereld.
Alles leek super te gaan, ze had met de geboorte direct een 10 en alles ging goed. tot Amy ongeveer 2.5 jaar was. Amy stopte toen met praten. Ze was redelijk vlot met woordjes zeggen en alles, alleen toen leek haar ontwikkeling helemaal stil te staan. We vonden dit heel apart, maar mensen (incl. CB) zeiden tegen ons, van nou ja kan gebeuren dat een kind even een stil moment heeft en het komt wel weer terug. Niet dus....
We zijn toen naar de huisarts gegaan en die heeft ons door verwezen naar de kinderarts. Daar zijn van allerlei soorten onderzoeken gedaan, waaronder gehoortesten e.d. was allemaal goed. Toen hebben ze haar psychologisch gestest en daaruit bleek dat ze Autitisme heeft, met daarbij een ontwikkelings(met name alleen de spraak/taal ontwikkeling) achterstand. Toen we het voor het eerst hoorde schrokken we natuurlijk wel, want zo iets verwacht je niet en ook omdat Amy voor ons niet Autistisch overkomt . Maar al snel hebben we dat naast ons neergelegd en nu is Amy nog meer bijzonder dan ze al was, ze is echt ons alles. Ze is super lief met een zeer sterk karakter.
Maar toen kwam dat kriebelende gevoel weer, een aantal vriendinnen van mij werden zwanger, mijn schoonzus is ondertussen bevallen van een kindje. Alleen ik wist niet wat ik er mee moest. We hebben toen besloten om eerst af te wachten hoe het Amy zou gaan als ze naar een speciale dagopvang zou gaan (een soort speciale kinderdagverblijf/peuterspeelzaal) en daar zit ze nu op en het gaat SUPER goed met haar, ook met haar ontwikkeling, met alles eigenlijk. Ze "praat" ook veel meer. Toen hebben we het onderwerp 2e kindje weer besproken en we zijn er zeker van dat het voor Amy super goed zou zijn een klein broertje of zusje, want ze is heel lief voor kleine kindjes hihi. Alleen hadden we wel zoiets van ja maar wat als de 2e ook een beperking krijgt(qua gevoel maakt het niets uit we zullen er net zo veel van houden als wat we doen met Amy) We hebben dit toen ook voorgelegd aan de kinderarts en die heeft tegen ons gezegd, de kans dat een 2e kindje dit ook krijgt is net zo veel als dat jullie met Amy hadden (in princiepe is dat dus gelijk aan alle andere zwangeren)
Voor mijn vriend was het toen helemaal duidelijk, hij wou nog een 2e, alleen ik zat nog een beetje van wat wil ik. Ik had net (eigenlijk om de kinderwens te onder drukken ) besloten om weer terug te gaan school. Ik ben nu 26 en wou mijn diploma doktersassistente gaan halen. Dennis zei toen tegen me, als je echt het gevoel heb dat je een 2e kindje wil dan zal dat gevoel blijven en maakt het niet uit of je nu naar school gaat of niet. En naar school kan ik altijd nog zei die. Daar zit wat in. Ik vind het namelijk super om jong moeder te zijn. Heb na heel lang wikken en wegen toch besloten om aan me gevoel toe te geven en ECHT met heel mijn hart de keuze gemaakt dat we een kindje willen. Ik ga daarbij ook wel weer leren (Via de LOI, wel de officiele MBO opleiding) en gaan we het rustig aan doen.
Gisteren heb ik mijn laatste pil geslikt en ik moet zeggen ben heel blij met het vooruitzicht dat het de laatste was!! Ik kan niet wachten om een positieve test te zien en om weer zwanger te zijn!!! Ik vind leren ook belangrijk en leuk maar het belangrijkste en leukste in leven vind ik moeder zijn. Klinkt misschien vreemd maar als je moeder bent van een kindje met een beperking dan weet je hoe het voelt om alles maar dan ook alles voor je kindje over te hebben! We hebben met Amy heel wat deuren moeten openen die soms moeilijk open te maken zijn, en dit gaan we ook zeker doen voor het toekomstige broertje of zusje!!!!!!
Sorry voor de lange lap tekst en hopelijk is het een beetje duidelijk, heb het zo kort en duidelijk mogelijk proberen te typen maar het is alsnog een heel verhaal geworden hihi. Mochten er vragen zijn dan wil ik ze graag beantwoorden
Belangrijkste is dat we voor een 2e wondertje gaan!!!!! oeh ben al helemaal zenuwachtig en ik moet nog ongesteld worden van mijn laatste pil strook en daarna is het helemaal voor het echie hihi.
Heel veel liefs,
Jeanette
Mijn naam is Jeanette en ik ben moeder van Amy die nu in Augustus 4 word.
Mijn vriend (Dennis) en ik hebben na heel erg lang twijfelen besloten om toch voor een 2e kindje te gaan. Bij mij kriebelt het al een tijdje (qua gevoel, alleen mijn hoofd zegt wat anders) alleen ik wist niet wat ik er mee aan moest.
Ik ga een beetje kort uitleggen hoe de situatie hier is...
Mijn vriend en ik hebben nu 9 jaar een relatie, daar is 4 jaar jaar geleden Amy met heel veel liefde uit geboren. Ik was op het moment dat ik zwanger raakt 22 en toen Amy te wereld kwam was ik 23. Heb best veel reacties van mensen gehad van jemig wat ben je jong, is zeker een ongelukje. NEE dat is ze niet, het was een hele bewuste keuze van ons (als het aan mij had gelegen wou ik al veel eerder zwanger worden hihi). Mijn vriend heeft een goed inkomen en we waren voor een eigen koopwoning aan het kijken, we woonden toen die tijd nog bij mijn ouders. We wonen nu wel in een eigen koopwoning (zo'n 3 jaar nu ) Na een super zwangerschap en een goeie bevalling kwam Amy bijna 3 weken te vroeg te wereld.
Alles leek super te gaan, ze had met de geboorte direct een 10 en alles ging goed. tot Amy ongeveer 2.5 jaar was. Amy stopte toen met praten. Ze was redelijk vlot met woordjes zeggen en alles, alleen toen leek haar ontwikkeling helemaal stil te staan. We vonden dit heel apart, maar mensen (incl. CB) zeiden tegen ons, van nou ja kan gebeuren dat een kind even een stil moment heeft en het komt wel weer terug. Niet dus....
We zijn toen naar de huisarts gegaan en die heeft ons door verwezen naar de kinderarts. Daar zijn van allerlei soorten onderzoeken gedaan, waaronder gehoortesten e.d. was allemaal goed. Toen hebben ze haar psychologisch gestest en daaruit bleek dat ze Autitisme heeft, met daarbij een ontwikkelings(met name alleen de spraak/taal ontwikkeling) achterstand. Toen we het voor het eerst hoorde schrokken we natuurlijk wel, want zo iets verwacht je niet en ook omdat Amy voor ons niet Autistisch overkomt . Maar al snel hebben we dat naast ons neergelegd en nu is Amy nog meer bijzonder dan ze al was, ze is echt ons alles. Ze is super lief met een zeer sterk karakter.
Maar toen kwam dat kriebelende gevoel weer, een aantal vriendinnen van mij werden zwanger, mijn schoonzus is ondertussen bevallen van een kindje. Alleen ik wist niet wat ik er mee moest. We hebben toen besloten om eerst af te wachten hoe het Amy zou gaan als ze naar een speciale dagopvang zou gaan (een soort speciale kinderdagverblijf/peuterspeelzaal) en daar zit ze nu op en het gaat SUPER goed met haar, ook met haar ontwikkeling, met alles eigenlijk. Ze "praat" ook veel meer. Toen hebben we het onderwerp 2e kindje weer besproken en we zijn er zeker van dat het voor Amy super goed zou zijn een klein broertje of zusje, want ze is heel lief voor kleine kindjes hihi. Alleen hadden we wel zoiets van ja maar wat als de 2e ook een beperking krijgt(qua gevoel maakt het niets uit we zullen er net zo veel van houden als wat we doen met Amy) We hebben dit toen ook voorgelegd aan de kinderarts en die heeft tegen ons gezegd, de kans dat een 2e kindje dit ook krijgt is net zo veel als dat jullie met Amy hadden (in princiepe is dat dus gelijk aan alle andere zwangeren)
Voor mijn vriend was het toen helemaal duidelijk, hij wou nog een 2e, alleen ik zat nog een beetje van wat wil ik. Ik had net (eigenlijk om de kinderwens te onder drukken ) besloten om weer terug te gaan school. Ik ben nu 26 en wou mijn diploma doktersassistente gaan halen. Dennis zei toen tegen me, als je echt het gevoel heb dat je een 2e kindje wil dan zal dat gevoel blijven en maakt het niet uit of je nu naar school gaat of niet. En naar school kan ik altijd nog zei die. Daar zit wat in. Ik vind het namelijk super om jong moeder te zijn. Heb na heel lang wikken en wegen toch besloten om aan me gevoel toe te geven en ECHT met heel mijn hart de keuze gemaakt dat we een kindje willen. Ik ga daarbij ook wel weer leren (Via de LOI, wel de officiele MBO opleiding) en gaan we het rustig aan doen.
Gisteren heb ik mijn laatste pil geslikt en ik moet zeggen ben heel blij met het vooruitzicht dat het de laatste was!! Ik kan niet wachten om een positieve test te zien en om weer zwanger te zijn!!! Ik vind leren ook belangrijk en leuk maar het belangrijkste en leukste in leven vind ik moeder zijn. Klinkt misschien vreemd maar als je moeder bent van een kindje met een beperking dan weet je hoe het voelt om alles maar dan ook alles voor je kindje over te hebben! We hebben met Amy heel wat deuren moeten openen die soms moeilijk open te maken zijn, en dit gaan we ook zeker doen voor het toekomstige broertje of zusje!!!!!!
Sorry voor de lange lap tekst en hopelijk is het een beetje duidelijk, heb het zo kort en duidelijk mogelijk proberen te typen maar het is alsnog een heel verhaal geworden hihi. Mochten er vragen zijn dan wil ik ze graag beantwoorden
Belangrijkste is dat we voor een 2e wondertje gaan!!!!! oeh ben al helemaal zenuwachtig en ik moet nog ongesteld worden van mijn laatste pil strook en daarna is het helemaal voor het echie hihi.
Heel veel liefs,
Jeanette