Woensdag 23 juli spiraaltje verwijderen. Goed idee?

[Anoniem]

Hallo allemaal,

Bijna 4 jaar geleden was ik dagelijks op deze site te vinden omdat ik ook heel graag zwanger wilde worden. Ik was zelfs al een aantal maanden met de pil gestopt.
Wat was het een teleurstelling dat ik iedere maand toch weer ongesteld werd.

En toen, zomaar opeens, weg moedergevoelens. Toen heb ik een spiraaltje laten plaatsen en ben niet meer met kinderen bezig geweest.
Inmiddels ben ik bijna 33 en heb het gevoel dat de tijd begint te dringen. A.s. woensdag laat ik mijn spiraaltje verwijderen en heb met mijn man afgesproken dat we de natuur gewoon zijn gang laten gaan. Is het meteen raak; dan is het prima, duurt het een jaar; dan is het ook prima.

Herkent iemand dit? Dat je soms zo aan het twijfelen slaat of je kinderen wilt terwijl je al heel sterke moedergevoelens hebt gehad een aantal jaar geleden?

Geen verkeerde bedoelingen tegenover de enthousiaste "klussers" onder ons hoor. Dit herken ik maar al te goed van een paar jaar geleden.
Zou het ermee te maken hebben dat ik nu wat ouder ben en anders in het leven sta en daarom zo heen en weer geslingerd word in mijn gevoelens?
Zo erg dat ik me soms afvraag of ik er goed aan doe het spiraaltje te verwijderen, maar ook dat ik 's ochtends opsta en niet kan wachten tot het woensdag is?

Wat is dit toch met mij?

Phoeby

 

[Anoniem]

Hoi!

Ik herken jouw verhaal in behoorlijke mate. Ik heb nooit sterke moedergevoelens gehad en was een trouw pilgebruikster. Totdat ik in 2003 ziek werd en veel medicijnen moest slikken. Een eventuele vervolgbehandeling zou mogelijk mijn vruchtbaarheid kunnen aantasten. En dus stond ik opeens voor het blok: wel of niet... Uiteindelijk hebben we gekozen voor wel, omdat ik eigenlijk nog nooit iemand heb gesproken die verschrikkelijk veel spijt heeft van het krijgen van kinderen. Wel mensen gesproken die spijt hebben van het NIET krijgen van kinderen! In maart 2006 is onze zoon geboren. Ik geniet elke dag van hem, hoewel ik af en toe ook wel wat tijd voor mezelf mis. Maar als je daarover goede afspraken kan maken met je partner, dan is daarvoor ook wel een oplossing te vinden.
Na de geboorte van onze zoon heb ik een spiraaltje laten plaatsen, want ik vond het eigenlijk wel best zo. Totdat opeens begin dit jaar er weer wat begon te kriebelen. Eind februari is het spiraaltje verwijderd, en binnen 6 weken was ik weer zwanger. In januari 2009 verwachten we ons tweede kindje.
Een übermoeder (zo eentje die haar hele leven in dienst van de kinderen stelt) zal ik nooit worden. En dat hoeft ook niet. Aan mijn zoon merk ik dat hij mij wel een leuke moeder vind, en daar gaat het om.
Ik zou je, op basis van mijn eigen ervaring, willen adviseren om er goed over te praten met je partner. Wat verwachten jullie van je leven mét kind? Als jullie op dezelfde lijn zitten: gewoon doen. Je krijgt er heus geen spijt van (nou ja, misschien heel soms op momenten dat alles tegenzit). Want weet je: als je last hebt van terugkerende moedergevoelens, dan gaan ze op gegeven moment gewoon niet meer weg. Dus dan kan je bijna niet anders dan eraan toegeven.
Veel wijsheid toegewenst bij je beslissing!
Groetjes,
Mijntje (33 jr., ruim 15  weken zwanger van nr. 2)

 

[Anoniem]

Hi Mijntje,

Bedankt voor je reactie en wat een opluchting te lezen dat het niet zo heel erg raar is.
Eén zin van jou dat raakte mij op precies de juiste manier: "übermoeder die niet haar hele leven instelt   naar haar kinderen".
Egoïstisch? Nee, ik denk het niet. Ik hecht nu eenmaal ook veel waarde aan mijn eigen leven waarin ik veel plezier heb, na heel veel rot jaren.
Eindelijk heb ik echt plezier in mijn leven en een baan waar ik met veel plezier iedere dag naar toe ga.
Ook geniet ik ervan om met mijn man op vakantie te gaan of zomaar een weekendje weg te gaan en ik ben zo bang dat dit straks allemaal niet meer kan.
Velen zeggen inderdaad dat het met kinderen anders zal zijn maar dat je er ook veel voor terug krijgt. Dat vakanties met kinderen ook leuk is.

Ik heb er veel met mijn man over gesproken en die vindt ook dat we gewoon het spiraaltje moeten laten verwijderen.
Afgelopen vrijdag begon ik weer te twijfelen, na een lange, vermoeiende, maar o zo'n bevredigende werkweek. Ik sprak met hem erover dat ik misschien beter de afspraak kon verzetten. Hij vindt van niet. Als ik écht niet zou willen zou ik volgens hem er ook niet zo over twijfelen maar had ik volmondig nee gezegd.

Ik heb echt de allerliefste man van de wereld, zonder gekheid. Hij stond er een paar jaar geleden helemaal achter maar stond ook 100% achter mijn beslissing toen ik het spiraaltje liet plaatsen.
Vorige maand waren we op vakantie en het viel hem op dat ik toch wel weer erg veel over een baby praatte en de toekomst aan het visualiseren was.
En ik maar praten en afwegen en praten en afwegen.
Totdat hij zei; we laten hem er gewoon uithalen en we zien het wel. Gebeurt het, dan gebeurt het en anders niet. Ik vond en vind dit wel een geruststellende gedachte.
Gewoon de natuur zijn gang laten gaan.

En dan maar geen übermoeder, ik weet ook dat ik het liefste "bazinnetje" ben die mijn hondje en 2 poezen kunnen wensen.
Dan zal ik toch ook wel een lieve moeder zijn, alleen niet één die zichzelf daarbij totaal vergeet?

Phoeby

 

[Anoniem]

Hoi Phoeby,

Ja hoor, héél herkenbaar. Ik heb altijd wel geweten dat ik 'ooit' wel kinderen wou, maar als mijn vriend niet zo'n duidelijke kinderwens had gehad had ik het denk ik nog best een hele tijd voor me uit kunnen schuiven. Zoveel andere dingen die ook nog belangrijk zijn... Ik ben nu 18 weken zwanger van onze eerste en ik moet zeggen dat ik me nog regelmatig afvraag hoe we dat straks allemaal moeten gaan doen, hoe mijn werk er uit zal zien als ik part-time werk, hoe mijn sociale contacten dan gaan lopen, etc. Ik denk dat we gewoon te oud zijn (en dus ook al te lang ons 'eigen' leven hebben geleid) om er nog onbevangen in te stappen ;-).
Voor mij was inderdaad de  gedachte  dat ik er waarschijnlijk meer spijt van zou krijgen als ik het niet deed (of als ik de beslissing zo lang voor me uit zou schuiven  dat het niet meer zou  lukken), een belangrijke overweging.  Maar misschien maakt het wel een verschil dat ik eigenlijk altijd wel een  vage kinderwens heb gehad.

Houd er trouwens maar rekening mee dat zodra die spiraal weg is en je voor het echie gaat, dat gevoel van 'we zien wel' snel kan veranderen... Dat was bij mij in ieder geval wel zo  .

Groetjes,
Betje (bijna 33).