A
Anoniem
Guest
Hoi allemaal,
Ik zit nu dus echt werkelijk waar met mijn handen in het haar. Weet het even niet meer.
Vanavond heb ik een nogal vervelend,raar gesprek met mijn zwager gehad!
Zal het even uitleggen.
Vorige week ben ik gestopt met de pil, zodat ik kan ontpillen en we na de zomer kunnen beginnen voor ons eerste wondertje.
Ik was hier zooo blij mee, en uit een opwelling heb ik toen mijn schoonzusje (moeder van een jongetje die 1,5 is) gebeld om het goeie nieuws te vertellen.
Omdat ik hier regelmatig op dit forum klets word manlief hier af en toe een beetje moe van, dus hij riep uit een grapje (zo zie ik dit in iedergeval) word er schijtziek van.
Nu had zij het er met haar man over gehad (mijn zwager dus) dat ik mijn vriend opjut dat we zwanger moeten worden, en dat ze uit mijn verhaal op kon merken dat ik het hem min of meer opdrong.
Ik had het er met haar ook over gehad dat ik al het een en ander aant opzoeken was op internet over zwanger worden, bezig was met foliumzuur en een beetje aan het nadenken was over de eventuele babykamer.
Nou vandaag dus gebeld naar mijn zwager om te vragen hoe het ging, en hij had een paar maanden geleden verteld dat de kinderwagen te koop stond, en of wij geen interesse hadden. Dus ik begon erover.. Nou dat had ik beter niet kunnen doen.
"Ja en ik krijg de indruk dat je Jordy (zo heet mijn vriend) het meer opdringt en dat hij dit zelf niet wilt, en je bent een beetje overdreven bezig met allerlei dingen opzoeken, boeken bestellen en dat je na de zomer al met de babykamer wilt beginnen is gewoon belachelijk" enz enz.. Nou ik wist niet wat ik hoorde!
Ik verdedigde mezelf ook over het feit dat we zo vroeg met de babykamer wouden beginnen, maar dat is eigenlijk omdat er veel verbouwd moet worden.
We willen graag een verlaagd plafon, kozijnen verven, nieuwe vloer erin, gipsplaten op de muur en daar komt veel tijd in te zitten, en dit waren we eigenlijk vorig jaar al van plan, alleen kwam het er steeds niet van. En mocht het niet lukken om zwanger te worden zouden we de kamer gebruiken als computer kamer,..
Ik krijg nu dus echt de indruk dat ik compleet aan het doorslaan ben en dat hun daadwerkelijk gelijk hebben, dat ik het me vriend opdring, dat ik veelste vroeg bezig ben met al die dingen en dat het gewoon een beetje ziekelijk begint te worden...
Nu is mijn vraag aan jullie dus, hoe jullie dit zien!? En of het normaal is dat ik dit zo sterk heb?!
Nou alvast heel erg bedankt, want zit op dit moment dus egt te twijfelen of ik na mijn ongi weer lekker aan de pil zal gaan en geen gezeur over kinderen meer wil horen/zien of wat dan ook.. Ben echt een beetje depri!!!!
Liefs, Maaike
Ik zit nu dus echt werkelijk waar met mijn handen in het haar. Weet het even niet meer.
Vanavond heb ik een nogal vervelend,raar gesprek met mijn zwager gehad!
Zal het even uitleggen.
Vorige week ben ik gestopt met de pil, zodat ik kan ontpillen en we na de zomer kunnen beginnen voor ons eerste wondertje.
Ik was hier zooo blij mee, en uit een opwelling heb ik toen mijn schoonzusje (moeder van een jongetje die 1,5 is) gebeld om het goeie nieuws te vertellen.
Omdat ik hier regelmatig op dit forum klets word manlief hier af en toe een beetje moe van, dus hij riep uit een grapje (zo zie ik dit in iedergeval) word er schijtziek van.
Nu had zij het er met haar man over gehad (mijn zwager dus) dat ik mijn vriend opjut dat we zwanger moeten worden, en dat ze uit mijn verhaal op kon merken dat ik het hem min of meer opdrong.
Ik had het er met haar ook over gehad dat ik al het een en ander aant opzoeken was op internet over zwanger worden, bezig was met foliumzuur en een beetje aan het nadenken was over de eventuele babykamer.
Nou vandaag dus gebeld naar mijn zwager om te vragen hoe het ging, en hij had een paar maanden geleden verteld dat de kinderwagen te koop stond, en of wij geen interesse hadden. Dus ik begon erover.. Nou dat had ik beter niet kunnen doen.
"Ja en ik krijg de indruk dat je Jordy (zo heet mijn vriend) het meer opdringt en dat hij dit zelf niet wilt, en je bent een beetje overdreven bezig met allerlei dingen opzoeken, boeken bestellen en dat je na de zomer al met de babykamer wilt beginnen is gewoon belachelijk" enz enz.. Nou ik wist niet wat ik hoorde!
Ik verdedigde mezelf ook over het feit dat we zo vroeg met de babykamer wouden beginnen, maar dat is eigenlijk omdat er veel verbouwd moet worden.
We willen graag een verlaagd plafon, kozijnen verven, nieuwe vloer erin, gipsplaten op de muur en daar komt veel tijd in te zitten, en dit waren we eigenlijk vorig jaar al van plan, alleen kwam het er steeds niet van. En mocht het niet lukken om zwanger te worden zouden we de kamer gebruiken als computer kamer,..
Ik krijg nu dus echt de indruk dat ik compleet aan het doorslaan ben en dat hun daadwerkelijk gelijk hebben, dat ik het me vriend opdring, dat ik veelste vroeg bezig ben met al die dingen en dat het gewoon een beetje ziekelijk begint te worden...
Nu is mijn vraag aan jullie dus, hoe jullie dit zien!? En of het normaal is dat ik dit zo sterk heb?!
Nou alvast heel erg bedankt, want zit op dit moment dus egt te twijfelen of ik na mijn ongi weer lekker aan de pil zal gaan en geen gezeur over kinderen meer wil horen/zien of wat dan ook.. Ben echt een beetje depri!!!!
Liefs, Maaike
);