Lieve Miriam,
Jeetje wat een verhaal. Ook ik heb het huilend zitten lezen. Wat een vechtertje was jullie kleine meid!
Ook wij zijn een kindje verloren. Toen ik in december 2004 19 w en 6 d zwanger was is de zwangerschap beeindigd en ben ik bevallen van een meisje, Danique*. 2 Weken eerder waren ze er achter gekomen dat ze het syndroom van potter had (o.a. geen nieren, geen blaas, dus geen vruchtwater en nog veel meer ellende). In mijn buik zou ze tot het einde van de zwangerschap geleefd hebben, maar na haar geboorte zou ze spoedig komen te overlijden. Aan ons werd de keuze gesteld. Nou ja keuze? Omdat ik al vanaf het begin van de zwangerschap doodziek was (had niks met elkaar te maken werd is ons verzekerd), met zondevoeding liep en 20 kg. was afgevallen besloten we om de zwangerschap dus te laten beeindigen. Op 14 december 2004 ben ik bevallen. Danique heeft 4 uur geleefd. Ook een vechtertje dus, want kindjes die met deze termijn geboren worden sterven vaak tijdens de geboorte.
Na de bevalling (eigenlijk al vantevoren) besloten mijn man en ik om ons er niet onder te laten krijgen en begonnen bijna meteen met opnieuw 'oefenen' om zwanger te raken. Onze kinderwens was zo groot! Nog geen 3 maanden na de bevalling van Danique was ik weer zwanger. Ik was uitgeteld op 19 december 2005 en ben uiteindelijk bevallen op 16 december 2005. Een jaar en 2 dagen na de geboorte van Danique. En weet je wat het typische was? Ik ben voor deze 2e bevalling opgenomen op het moment dat wij precies een jaar eerder het ziekenhuis 'leeg' en heel verdrietig verlieten!
Die 2e zwangerschap was idd niet meer zo rooskleurig als dat het normaal zou zijn geweest, heel beladen. We hebben heel veel medisch echo's gehad en we wisten in ons achterhoofd dat dit kindje WEL gezond was, maar geloven doe je het pas als je zo'n ukkie in je armen hebt.
Nu, 17 maanden later, ben ik 7,5 maand zwanger van onze 3e spruit. Een meisje. Heel dubbel voor mij (mijn man heeft er niet zo'n last van). In december 2004 ben ik bevallen van een dochtertje wat geen kansen had in dit leven en nu gaat er over een paar weekjes een kleine meid geboren worden die een heel leven voor zich heeft. Heel dubbel.
Nou, dit is mijn relaas. ik wil jou en je man alle goeds toewensen voor deze zwangerschap en probeer er toch een beetje van te genieten, want het is een wonder!
x Miranda (33 weken en 4 dagen)