zwanger na overleden kindje

A

Anoniem

Guest
Hallo allemaal,

In september jl. heb ik mijn 10-dagen oude dochtertje verloren aan een hartafwijking. Nu ben ik weer zwanger met alle dubbele gevoelens van dien. Graag zou ik willen dat er mensen reageren die in een soortgelijke situatie zitten of hebben gezeten.

Ik heb mijn verhaal gepost op het forum  bij Verlies en Verdriet, maar schijnbaar staat deze daar toch op de verkeerde plek.

Zijn er mensen die de situatie herkennen die daar beschreven staat?
Ik wil het verhaal hier best nogmaals posten, maar het is nogal een lap tekst.

Groetjes, Miriam (aka Mirretje_)
 
Lieve Miriam,
Ik heb jouw verhaal met heel veel tranen zitten lezen bij 'verlies en verdriet'. Wat een vreselijke gebeurtenis. Ik heb, gelukkig, nooit in die situatie gezeten, dus ik kan geen ervaringen met je delen. Maar wilde wel even laten weten dat ik erg met je mee leef en het erg dapper vind dat je aan een tweede kindje bent begonnen.
Tuurlijk ben je er nog niet overheen en ik kan me niet voorstellen dat je ooit over zoiets 'heen komt'. Wat een verdriet moeten jullie hebben en wat een moeilijke periode zal er nu voor jullie aanbreken. Het zal nooit een onbezorgde zwangerschap zijn, maar een periode van rouw, grote zorgen en nog steeds heel veel verdriet.
Ik wil je heel veel sterkte wensen en heb veel bewondering voor jullie moed om door te gaan en niet bij de pakken neer te zitten.
Sil
 
Hoi Miriam.
Ik heb ook net je verhaal zitten lezen bij Verlies en verdriet, en ook ik hield het niet droog.. Wat een verdriet zeg, maar wat een vechtertje is Ilse ook geweest!
Ook al hebben jullie haar maar 10 dagen mogen meemaken, Ilse is een dametje wat jullie nooit zullen vergeten, het is en blijft jullie eerste kindje, en ik denk dat je nooit over dat verlies heen zult komen..Maar je moet idd ook verder, en ik ben blij voor jullie dat je weer zwanger bent.
Ik zal met heel mijn hart hopen dat het goed gaat, en dat je een kindje blakend van gezondheid in je armen mag houden in september!!!
Lieverd, heel veel sterkte, en probeer toch nog een beetje te genieten van je zwangerschap!!!
Liefs,
Anne-Marie
 
Lieve Miriam,

Jeetje wat een verhaal. Ook ik heb het huilend zitten lezen. Wat een vechtertje was jullie kleine meid!
Ook wij zijn een kindje verloren. Toen ik in december 2004 19 w en 6 d zwanger was is de zwangerschap beeindigd en ben ik bevallen van een meisje, Danique*. 2 Weken eerder waren ze er achter gekomen dat ze het syndroom van potter had (o.a. geen nieren, geen blaas, dus geen vruchtwater en nog veel meer ellende). In mijn buik zou ze tot het einde van de zwangerschap geleefd hebben, maar na haar geboorte zou ze spoedig komen te overlijden. Aan ons werd de keuze gesteld. Nou ja keuze? Omdat ik al vanaf het begin van de zwangerschap doodziek was (had niks met elkaar te maken werd is ons verzekerd), met zondevoeding liep en 20 kg. was afgevallen besloten we om de zwangerschap dus te laten beeindigen. Op 14 december 2004 ben ik bevallen. Danique heeft 4 uur geleefd. Ook een vechtertje dus, want kindjes die met deze termijn geboren worden sterven vaak tijdens de geboorte.

Na de bevalling (eigenlijk al vantevoren) besloten mijn man en ik om ons er niet onder te laten krijgen en begonnen bijna meteen met opnieuw 'oefenen' om zwanger te raken. Onze kinderwens was zo groot! Nog geen 3 maanden na de bevalling van Danique was ik weer zwanger. Ik was uitgeteld op 19 december 2005 en ben uiteindelijk bevallen op 16 december 2005. Een jaar en 2 dagen na de geboorte van Danique. En weet je wat het typische was? Ik ben voor deze 2e bevalling opgenomen op het moment dat wij precies een jaar eerder het ziekenhuis 'leeg' en heel verdrietig verlieten!
Die 2e zwangerschap was idd niet meer zo rooskleurig als dat het normaal zou zijn geweest, heel beladen. We hebben heel veel medisch echo's gehad en we wisten in ons achterhoofd dat dit kindje WEL gezond was, maar geloven doe je het pas als je zo'n ukkie in je armen hebt.

Nu, 17 maanden later, ben ik 7,5 maand zwanger van onze 3e spruit. Een meisje. Heel dubbel voor mij (mijn man heeft er niet zo'n last van). In december 2004 ben ik bevallen van een dochtertje wat geen kansen had in dit leven en nu gaat er over een paar weekjes een kleine meid geboren worden die een heel leven voor zich heeft. Heel dubbel.

Nou, dit is mijn relaas. ik wil jou en je man alle goeds toewensen voor deze zwangerschap en probeer er toch een beetje van te genieten, want het is een wonder!

x Miranda (33 weken en 4 dagen)
 
Terug
Bovenaan