Zwanger worden na je 35e wel of niet?

[Anoniem]

Hoi meiden,

Ik worstel al een tijdje met dit "probleem"en wil het toch eigenlijk wel delen. In november 2006 ben ik moeder geworden van een prachtige zoon waar ik heel  dankbaar voor  ben omdat ik een miskraam in september 2005 heb gehad. Ik dacht na die miskraam als ik 1 kindje heb is het goed omdat ik die spanning en het verdriet niet meer wil, nu zit ik toch te twijfelen of ik een 2e kindje wil. De reden waarom ik twijfel is de risico's op afwijkingen van de baby die toenemen naarmate je ouder wordt en ik ervaar mijn leeftijd als een enorme druk (a.s. vrijdag wordt ik 35) omdat ik om medische redenen dit jaar nog niet zwanger mag raken zal het pas 2008 zijn dat  ik groen licht heb om er weer voor te gaan. Ik ben benieuwd of hier ook dames zijn die net als ik  35 jaar of ouder zijn en  ook twijfelen of ze voor een 2e kindje  moeten gaan i.v.m. de toenemende risico's.  

Groetjes,

Puk

 

[Anoniem]

Hoi Puk,
Ik snap dat je leeftijd je bezig houd maar volgens mij zijn de risico's pas groter als je over de 40 bent. 35 is volgens mij nog niet de leeftijd dat je dan zorgen moet maken.
Anders zou ik zeggen overleg het met de artsen waar je onder behandeling bent.
Volg in ieder geval je hart.
Groetjes Bianca

 

[Anoniem]

Hoi Puk,

Vond dat ik even moest reageren. Ik ben zelf net 38 geworden, heb 2,5 jaar geleden een miskraam gehad en durf nu pas weer zwanger te worden. Wat wil het geval? Mijn man en ik zijn beiden drager van het CF-gen (taaislijmziekte). Je kunt je voorstellen dat wij, toen wij hoorden dat wij allebei drager waren, eigenlijk helemaal niets meer voelden voor een zwangerschap. Wij kwamen wel in aanmerking voor een speciaal soort IVF, maar kwamen al snel tot de conclusie dat dit het niet was voor ons. Toen hebben wij het echt een tijd lang laten rusten.

Toen ik uiteindelijk wel durfde, was ik na een maand (!) zwanger en ik heb er toen geen moment aan getwijfeld of het goed zou gaan. Ik ben normaal niet zo'n super positivo, maar dat gevoel gaf de zwangerschap me waarschijnlijk. De klap in ons gezicht was dan ook groot dat bij de echo bij 10 weken het vruchtje al afgestorven was. Ik ben tijdenlang woedend geweest, heb me in de steek gelaten gevoeld door mijn eigen lijf en werd als bonus ineens 8 dagen ongesteld in plaats van 4... Kortom, balen. Ik heb mijn energie in een nieuwe vestiging van mijn bedrijf gestopt en weet nu, na een omweg via pleegouderschap dat wij nog hebben overwogen, dat ik echt een kind van onszelf wil. Wij lopen een risico bij iedere zwangerschap van 25% dat het mis is, dus dat het kind een vorm van CF heeft. Dat betekent een kort leven en ziekenhuis-in ziekenhuis-uit en heel erg veel beperkingen. Wij kiezen hier niet voor, in eerste instantie niet voor het kind zelf en in tweede instantie niet voor ons. Dat wordt dus een vlokkentest met een kans van 25% dat het niet oke is... Maar ik blijf hopen op die resterende 75%!!!

Puk, de risico's die jij waarschijnlijk loopt zijn gelukkig voor jou een stuk kleiner, maar 'garantie-tot-de-deur' zullen we maar zeggen. Ook als je jonger bent kan je kind een ziekte erven of op latere leeftijd ontwikkelen. Hou alsjeblieft in je achterhoofd dat 97% van de kindjes gezond ter wereld komt, en als je meer zekerheid wilt, laat dan prenataal testen. Maar bedenk dan wel samen wat je in dat geval zult doen en bespreek dat met elkaar. Veel sterkte en een gezonde en goede zwangerschap toegewenst.

Groetjes, Madeleine

 

[Anoniem]

Hoi meiden,

Bedankt voor jullie reacties, fijn om te lezen hoe anderen erover denken. Mijn hart zegt dat ik moet gaan voor een 2e kindje alleen mijn hoofd wil nog niet,   met mijn gezondheid is gelukkig verder niets mis, ik was binnen 4 maanden na mijn miskraam weer zwanger dus wat vruchtbaarheid betreft zit het wel goed. Ik had vorig jaar een rotbevalling gehad die eindigde in een spoedkeizersnede de gynaecoloog adviseerde me om minstens een jaar te wachten met zwanger te raken want een keizersnede  word iets te makkelijk over gesproken  maar wel degelijk een zware buikoperatie is! Lichamelijk vergt het ook meer van je dan een natuurlijke bevalling omdat je en van een bevalling en van een operatie moet herstellen.
Madeleine ik vind het onzettend moedig van je dat je toch voor een nieuwe zwangerschap wilt gaan ondanks de risico's ik weet niet of ik het zou kunnen, ik hoop voor je dat je gauw zwanger mag raken en dat alles goed zal gaan

Groetjes,

Puk