Twee kinderen en sociaal leven

[fHMvY6LhfrMI7TeU]

Dag allemaal,





Ik ben moeder van twee kinderen: eentje van 4 jaar en een baby van 6 maanden. Mijn partner en ik doen alles zelf; helaas hebben we geen familie in de buurt die kan helpen. Straks ga ik ook weer drie dagen per week werken. Met de kinderen en alles daaromheen is het best druk en pittig.





Als iemand me dan appt of belt, voelt het al snel alsof het te veel is. Ik heb op zulke momenten gewoon geen behoefte om te praten of te appen, omdat mijn antwoord eigenlijk altijd is: “Ik ben druk of moe.” Want ja, twee kinderen hebben is echt niet niks.





Ik ben het zat om te horen dat ik me “altijd zo gedraag” of dat ik geen zin zou hebben om contact te onderhouden. Ik heb al bijna geen vrienden en voel me daar soms schuldig over. Het speelt ook door mijn hoofd, maar tegelijkertijd krijg ik geen hulp van niemand. En ergens vind ik het ook makkelijker om dingen zelf te doen, omdat je dan in je eigen ritme blijft en het beste kunt afstemmen op jezelf en de kinderen.

Mijn vraag is: herkennen jullie dit? Overdrijf ik? En hoe gaan jullie met alles om?





Groetjes

 

[Ananasss]

Nee ik herken dit niet nee. Ik heb twee kids, 3 en 6. En een partner die een paar maanden per jaar in het buitenland zit. Dus zeg maar 70% van de tijd komt alles op mij neer. Ik werk zelf 3 dagen per week. Alles valt of staat met plannen, dat wel. Maar druk zijn en druk voelen vind ik twee aparte dingen. Ik voel me nooit druk. Voel weinig stress (tuurlijk wel als ik in ene file kom onderweg naar BSO ofzo). Maar ik herken me echt 0,0 ik me te druk en moe voelen om überhaupt op een telefoon te reageren.

Wat zou je anders willen? Waar zou je hulp bij willen of kunnen gebruiken? En wat zou anders kunnen? Als je partner thuis is heb jij natuurlijk best tijd om met een vriendin af te spreken. Die tijd hebben en ook daadwerkelijk nemen zit natuurlijk een verschil in. Of vrienden thuis uitnodigen, als zij nog geen kleine kinderen hebben?

 

[Essil]

Ik ervoer weer aan het werk gaan best wel als een lastenverlichting in eerste instantie. Mijn baby sliep slecht, even niet mijn hele leven leven op het ritme van de baby was best fijn.

Geef bij de vrienden die je nog hebt, gewoon aan dat het je even allemaal te zwaar is inderdaad. Dus dat je inderdaad ook geen energie hebt om de vriendschap te onderhouden op dit moment.
En ga naar de huisarts. Je bent zo te lezen beslist overspannen of erger.

 

[-33-]

Hee! Wat rot om te horen dat je je zo alleen voelt in de zorg voor jullie kids.

Wat eigenlijk als eerst in me opkomt is: wat voor gevoel heb je bij de vrienden die je hebt?
Heb je het idee dat je ook iemand kunt uitnodigen als het huis een zooi is of hulp kunt vragen bij iets praktisch en tussendoor samen thee kunt drinken en bij kunt praten? Of voel je alleen onbegrip en kritiek vanuit je vrienden?

Ik vind de reactie van Ananasss deels te veroordelend - ik denk niet dat wij op een forum iets hoeven te vinden van of jij je wel of niet druk mag voelen of wat je zou moeten veranderen om daar iets aan te doen, zeker niet na één berichtje te hebben gelezen en je verder niet te kennen.

Ik weet van mezelf dat het enorm veel verschil maakt wélke vrienden er contact opnemen en op wat voor manier, maar ook echt wel hoeveel ruimte ik heb. Als je het idee hebt dat je vrienden je accepteren voor wie je bent en geen conclusies gaan verbinden aan je gebrek aan energie buiten "jammer, want ik zie je zo graag", dan zijn ze er ook nog als je straks weer wat meer ruimte voelt. In vriendschappen die echt en oprecht voelen kun je dat misschien ook zelfs communiceren, dat je baalt van hoe weinig ruimte je hebt, maar de vriendschap enorm waardeert. Of bedenk je inderdaad, wat Ananasss ook zei, wat je wél fijn of leuk lijkt in het contact met hen.

Heel veel succes! <3

 

[fHMvY6LhfrMI7TeU]

Nee ik herken dit niet nee. Ik heb twee kids, 3 en 6. En een partner die een paar maanden per jaar in het buitenland zit. Dus zeg maar 70% van de tijd komt alles op mij neer. Ik werk zelf 3 dagen per week. Alles valt of staat met plannen, dat wel. Maar druk zijn en druk voelen vind ik twee aparte dingen. Ik voel me nooit druk. Voel weinig stress (tuurlijk wel als ik in ene file kom onderweg naar BSO ofzo). Maar ik herken me echt 0,0 ik me te druk en moe voelen om überhaupt op een telefoon te reageren.

Wat zou je anders willen? Waar zou je hulp bij willen of kunnen gebruiken? En wat zou anders kunnen? Als je partner thuis is heb jij natuurlijk best tijd om met een vriendin af te spreken. Die tijd hebben en ook daadwerkelijk nemen zit natuurlijk een verschil in. Of vrienden thuis uitnodigen, als zij nog geen kleine kinderen hebben?

Beste dank voor je bericht,





Om heel eerlijk te zijn zie ik iemand die veel pijn heeft, of iemand die ermee worstelt dat ze het allemaal alleen moet dragen. Misschien mis je je partner, of voel je wrok omdat je alles in je eentje moet doen.


Als je werkelijk zo oké was met de situatie zoals je beschrijft, geloof ik oprecht dat je anders zou reageren.

Ik voel me gewoon heel erg verantwoordelijk naar mijn kids toe en huishouden en hun opvoeding. Plus ik heb nog een kleine baby eh.



Je hoeft jezelf ook niet te bewijzen.

Voor mij klink je juist als iemand die pijn heeft.



Dank je wel voor je tijd in ieder geval.
Op zulke reacties zou ik persoonlijk niet willen ingaan.

Ik geloof dat als vrouwen elkaar meer steunen, daar iets heel moois uit kan bloeien.

 

[fHMvY6LhfrMI7TeU]

Ik ervoer weer aan het werk gaan best wel als een lastenverlichting in eerste instantie. Mijn baby sliep slecht, even niet mijn hele leven leven op het ritme van de baby was best fijn.

Geef bij de vrienden die je nog hebt, gewoon aan dat het je even allemaal te zwaar is inderdaad. Dus dat je inderdaad ook geen energie hebt om de vriendschap te onderhouden op dit moment.
En ga naar de huisarts. Je bent zo te lezen beslist overspannen of erger.

Beste dank voor je bericht,

Ik voel me gewoon heel erg verantwoordelijk voor mijn kids, huishouden en hun opvoeding.

 

[fHMvY6LhfrMI7TeU]

Hee! Wat rot om te horen dat je je zo alleen voelt in de zorg voor jullie kids.

Wat eigenlijk als eerst in me opkomt is: wat voor gevoel heb je bij de vrienden die je hebt?
Heb je het idee dat je ook iemand kunt uitnodigen als het huis een zooi is of hulp kunt vragen bij iets praktisch en tussendoor samen thee kunt drinken en bij kunt praten? Of voel je alleen onbegrip en kritiek vanuit je vrienden?

Ik vind de reactie van Ananasss deels te veroordelend - ik denk niet dat wij op een forum iets hoeven te vinden van of jij je wel of niet druk mag voelen of wat je zou moeten veranderen om daar iets aan te doen, zeker niet na één berichtje te hebben gelezen en je verder niet te kennen.

Ik weet van mezelf dat het enorm veel verschil maakt wélke vrienden er contact opnemen en op wat voor manier, maar ook echt wel hoeveel ruimte ik heb. Als je het idee hebt dat je vrienden je accepteren voor wie je bent en geen conclusies gaan verbinden aan je gebrek aan energie buiten "jammer, want ik zie je zo graag", dan zijn ze er ook nog als je straks weer wat meer ruimte voelt. In vriendschappen die echt en oprecht voelen kun je dat misschien ook zelfs communiceren, dat je baalt van hoe weinig ruimte je hebt, maar de vriendschap enorm waardeert. Of bedenk je inderdaad, wat Ananasss ook zei, wat je wél fijn of leuk lijkt in het contact met hen.

Heel veel succes! <3

Beste, dank je wel voor je berichtje.


Oprecht bedankt voor het meedenken en je begrip. Je vrienden mogen zich gelukkig prijzen met jou.

Ik voel me verantwoordelijk voor mijn kinderen. Ik houd van het huishouden en ben graag volledig bezig met mijn kinderen en het gezin. Mijn focus ligt op opvoeding, en daar steek ik veel tijd en energie in, waardoor er weinig tijd overblijft voor andere dingen. Dat was eigenlijk mijn grootste uitdaging.

Als ik vrienden had gehad die gewoon even langskwamen voor een kop thee of koffie en ook aandacht hadden voor mijn kinderen, zou dat voor mij heel waardevol zijn geweest. Helaas is dat bij mijn vrienden niet zo gelopen. Daarnaast vind ik het belangrijk dat mijn vrienden mijn kinderen ontmoeten en hen ook echt leren kennen.


Dank je wel ☺️