Mijn kind is extreem verlegen en sociaal onzeker

[fyS4XxcjSQVfUXHU]

Mijn dochter 8 jaar is sociaal erg onzeker en verlegen. Als er visite komt, ook al zijn het oom en tante dan ziet ze er tegenop. Felicitaties ontvangen, een hand geven, aankijken, Dankjewel zeggen; als moeder moet ik alles voorzeggen. Als haar iets gevraagd wordt dan zie ik haar al blokkeren. Ik probeer het haar zelf op te laten lossen maar vaak draait het zo dat ik haar moet 'redden'. Omdat mensen het gesprek vervolgen met mij of omdat mijn dochter gewoonweg geen antwoord geeft en communiceert met knikken.

We proberen dingen voor te bespreken over hoe ze zich moet gedragen.

In het verleden is ze behandeld voor sociale angst dus het is niet onbekend. In principe zijn we uitbehandeld. Op school gaat het goed. Dat is een bekende situatie.

Is de visite weg dan reageert ze af op haar broertje of is ze erg verdrietig.

Is dit herkenbaar voor mensen en hoe gaan jullie ermee om?

Ik voel me als moeder best ongemakkelijk dat ik vaak de situatie moet redden om het toch wat vreemde gedrag van mijn kind wat onzichtbaar te laten zijn.

 

[Essil]

Stop met die aanmoedigingen, dat maakt haar juist zelfbewuster. Bij mij heeft een faalangst training geholpen. Het is belangrijk het zelfvertrouwen op te bouwen. Kleine stapjes. Op de schaal van wat zij zelf het minst eng vindt, tot wat zij zelf het engst vindt, de angsten onder ogen zien en ZELF te overwinnen. De kern van zelfvertrouwen is dat je dingen zelf doet, en daarmee vertrouwen in jezelf opbouwt.

Die visite snapt het best hoor, als jij hun vertelt dat kind het nog allemaal wat spannend vindt, laten ze kind gewoon met rust.

Ik was zelf als kind zo, ik werd altijd gepushd dat hielp niet.
En ik zie het nu ook bij mijn nichtje. Bij binnenkomst lieten we haar eerst met rust, en zeiden later wat meer terloops iets tegen haar. Tegenwoordig rent ze naar de deur, wanneer wij aankomen.

 

[Gebruiker10090721]

Wat hierboven al is gezegd, niet pushen en wees haar veilige haven. Hoe meer druk, hoe meer spanning en hoe moeilijker het voor haar wordt.
Wat vindt ze zelf fijn? Wellicht eerst pas gedag zeggen bij het weg gaan als ze aan de situatie gewend is? En dat kan op verschillende manieren zoals gedag zeggen of alleen even zwaaien etc. Hoe lager de drempel, hoe meer zelfvertrouwen ze kan opbouwen.