Samen met mijn man hebben we een jaar geleden erover gepraat dat we kinderen willen. Ik ben nu 13 weken zwanger en nu krijg ik ineens twijfels of ik dit wel echt wil. Of ik toch niet te jong ben (28 jaar) of dat ik er wel klaar voor ben. En wil ik wel echt kinderen of komt dit door mijn omgeving?. Maar aan de andere kant denk ik ook dat ik deze gedachtes zal hebben als ik over 2 jaar zwanger zou worden. Ik heb gewoon ineens veel negatieve gedachtes over of dit wel de juiste keuze was. Hebben meer aanstaande moeders deze gedachte gehad?
Twijfels over moederschap
- Onderwerp starter fgNPiyb0QS9Ym7P8
- Startdatum
Het is volkomen normaal dat je dit hebt. Je leven veranderd straks. Bij mijn eerste heb ik dit niet heel erg. Ik was toen ook 35 en dacht dat ik nooit meer moeder gingen worden terwijl dat een hele sterke wens was. Wel had ik soms de gedachte of hem niet vergeet. Ineens onderweg ben en denk oh nee! Mijn baby ligt is nog thuis. Dit heb ik nooit gehad. Toen mijn eerste zoon er was was ik dolgelukkig (nog steeds), en ik wil nergens meer heen zonder hem. Het is als of hij er altijd al is geweest. Wel kwam bij mij wel de onzekerheid. Ben ik wel een goede moeder vooral de vermoeidheid werkt niet mee, net na de bevalling.
Nu ben ik zwanger van de 2de wat uiteraard ook een grote wens is. Maar nu komt soms wel de twijfel. Hoe ga ik het redden met 2 kinderen. Soms denk ik weer ach ik ben er ook met de oudste ingerold. Het komt allemaal vast wel goed.
Ik ben nu 38. En denk vaak dat ik graag jonger had willen zijn. Maar ja dan had ik mijn zoontje niet gehad. En het leven loopt zoals het gaat. Kinderen met 1 van mijn exen? Moet er niet aan denken. Ik wordt door mijn man beter behandeld dan mijn exen.
Nu ben ik zwanger van de 2de wat uiteraard ook een grote wens is. Maar nu komt soms wel de twijfel. Hoe ga ik het redden met 2 kinderen. Soms denk ik weer ach ik ben er ook met de oudste ingerold. Het komt allemaal vast wel goed.
Ik ben nu 38. En denk vaak dat ik graag jonger had willen zijn. Maar ja dan had ik mijn zoontje niet gehad. En het leven loopt zoals het gaat. Kinderen met 1 van mijn exen? Moet er niet aan denken. Ik wordt door mijn man beter behandeld dan mijn exen.
Je bent met 28 echt absoluut niet te jong. Dat is een prima leeftijd.
Tijdens de zwangerschap heb je hormonale schommelingen, waardoor je wat anders kan gaan denken.
Je gaat een nieuwe tijd tegemoet. Voor sommige dingen die je leuk vond zal je minder tijd hebben. Maar je prioriteiten gaan ook verschuiven. Je gaat nieuwe dingen leuk vinden. De poepluier van je eigen kind stinkt minder dan die van iedere willekeurige andere baby. Terwijl je baby opgroeit tot kind, groei jij het moederschap in.
Tijdens de zwangerschap heb je hormonale schommelingen, waardoor je wat anders kan gaan denken.
Je gaat een nieuwe tijd tegemoet. Voor sommige dingen die je leuk vond zal je minder tijd hebben. Maar je prioriteiten gaan ook verschuiven. Je gaat nieuwe dingen leuk vinden. De poepluier van je eigen kind stinkt minder dan die van iedere willekeurige andere baby. Terwijl je baby opgroeit tot kind, groei jij het moederschap in.
Ik vind dat je het serieus moet nemen dat je twijfelt over het moederschap. Er is over het algemeen het idee dat een vrouw moeder moet willen worden, maar dat is helemaal niet per se zo.
Liesbeth Rasker heeft een toffe documentaire gemaakt (heb je geen kinderen?) over bewust geen kinderen hebben: https://kro-ncrv.nl/programmas/heb-je-geen-kinderen
Ik zou zeggen: kijk die en durf hierin echt op onderzoek uit te gaan waar je gevoelens vandaan komen. Ik hoop dat je in het echte leven ook iemand hebt met wie je dit soort ingewikkelde dingen kunt delen.
Zelf heb ik extreem veel getwijfeld vóór we besloten te proberen zwanger te worden en ik denk nog steeds dat beide keuzes goede keuzes zouden zijn geweest. Het hielp mij juist uiteindelijk dat ik niet geloofde dat er één juiste keus voor mijn leven was.
Ik ben van vroeger uit enorm geneigd voor veiligheid en stabiliteit te gaan (omdat dat er toen niet zo was) en een kind krijgen is natuurlijk een heel destabiliserende keuze waar veel controleverlies bij komt kijken.
Het hielp mij daarom ook om te bedenken dat je óók geen controle over je leven hebt als je géén kinderen krijgt; dat dat dus niet per se direct leidt naar een veilig of stabiel blijvend leven. Er kan van alles gebeuren. Dit hielp mij een beetje om deze overwegingen niet alles te laten overheersen en te kijken naar wat verder mijn wensen, overtuigingen, etc. waren omtrent kinderen krijgen.
Ik vond het óók heel lastig dat ik niet wist: wil ik dit of word ik door de maatschappij 'gedwongen' om dit te willen en ben ik niet dapper genoeg om daar tegenin te kiezen? Daarin was het voor mij uiteindelijk helpend om me te baseren op wat ik verder voor persoon ben: over het algemeen kan ik heel slecht tegen mijn gevoel in kiezen en volg ik ook als het lastig is uiteindelijk wat voor mijn gevoel klopt.
Dan heb ik óók nog het boek the Baby Decision van Merle Bombardieri aan te raden.
En alles waar Jantine Jongbloed in zit - heb met haar een goede podcast geluisterd, maar ze heeft ook het boek 'Soms wil ik een kind' geschreven.
Liesbeth Rasker heeft een toffe documentaire gemaakt (heb je geen kinderen?) over bewust geen kinderen hebben: https://kro-ncrv.nl/programmas/heb-je-geen-kinderen
Ik zou zeggen: kijk die en durf hierin echt op onderzoek uit te gaan waar je gevoelens vandaan komen. Ik hoop dat je in het echte leven ook iemand hebt met wie je dit soort ingewikkelde dingen kunt delen.
Zelf heb ik extreem veel getwijfeld vóór we besloten te proberen zwanger te worden en ik denk nog steeds dat beide keuzes goede keuzes zouden zijn geweest. Het hielp mij juist uiteindelijk dat ik niet geloofde dat er één juiste keus voor mijn leven was.
Ik ben van vroeger uit enorm geneigd voor veiligheid en stabiliteit te gaan (omdat dat er toen niet zo was) en een kind krijgen is natuurlijk een heel destabiliserende keuze waar veel controleverlies bij komt kijken.
Het hielp mij daarom ook om te bedenken dat je óók geen controle over je leven hebt als je géén kinderen krijgt; dat dat dus niet per se direct leidt naar een veilig of stabiel blijvend leven. Er kan van alles gebeuren. Dit hielp mij een beetje om deze overwegingen niet alles te laten overheersen en te kijken naar wat verder mijn wensen, overtuigingen, etc. waren omtrent kinderen krijgen.
Ik vond het óók heel lastig dat ik niet wist: wil ik dit of word ik door de maatschappij 'gedwongen' om dit te willen en ben ik niet dapper genoeg om daar tegenin te kiezen? Daarin was het voor mij uiteindelijk helpend om me te baseren op wat ik verder voor persoon ben: over het algemeen kan ik heel slecht tegen mijn gevoel in kiezen en volg ik ook als het lastig is uiteindelijk wat voor mijn gevoel klopt.
Dan heb ik óók nog het boek the Baby Decision van Merle Bombardieri aan te raden.
En alles waar Jantine Jongbloed in zit - heb met haar een goede podcast geluisterd, maar ze heeft ook het boek 'Soms wil ik een kind' geschreven.