Twee kinderen en sociaal leven

Zooo knappe psychologische analyse op basis van…? For your information: ik ben een oprecht happy persoon. En ik snap mensen die het allemaal zo zwaar vinden gewoon echt niet. Mag toch? Jij snapt mij niet.

jij ‘klaagt’, vraagt om herkenning en hoe anderen hier mee omgaan. Ik herken mij gewoon 0,0 in jou. Dat mag, en andersom mag dat ook. Maar vervolgens stel ik toch normale vragen, wàt je anders wilt of wàar je hulp mee wilt. Of vind je alles prima zo? Want niet willen of kunnen reageren op een telefoon vind ik oprecht geen best teken. Ik heb nog altijd geen idee wat je dan mist of anders zou willen? Wil je je vrienden op de koffie? Of wil je gewoon rust en regelmaat in je leven?
Ze wilt begrip. En niet te horen krijgen, wanneer ze aangeeft dat het te zwaar is, dat ze niet moet zeuren. Dat maakt het alleen maar erger namelijk. Zeg ik uit ervaring.
 
Ze wilt begrip. En niet te horen krijgen, wanneer ze aangeeft dat het te zwaar is, dat ze niet moet zeuren. Dat maakt het alleen maar erger namelijk. Zeg ik uit ervaring.
“Mijn vraag is: herkennen jullie dit? Overdrijf ik? En hoe gaan jullie met alles om?”

Moet ze misschien dr vraag anders stellen als je niet eens eerlijk mag reageren.
 
Maargoed. Ook na alle reacties te hebben gelezen heb ik nog steeds niet door waar TO dan het probleem ervaart, waar ze hulp of tips bij zou willen hebben.
 
Beste, dank je wel voor je berichtje.


Oprecht bedankt voor het meedenken en je begrip. Je vrienden mogen zich gelukkig prijzen met jou.

Ik voel me verantwoordelijk voor mijn kinderen. Ik houd van het huishouden en ben graag volledig bezig met mijn kinderen en het gezin. Mijn focus ligt op opvoeding, en daar steek ik veel tijd en energie in, waardoor er weinig tijd overblijft voor andere dingen. Dat was eigenlijk mijn grootste uitdaging.

Als ik vrienden had gehad die gewoon even langskwamen voor een kop thee of koffie en ook aandacht hadden voor mijn kinderen, zou dat voor mij heel waardevol zijn geweest. Helaas is dat bij mijn vrienden niet zo gelopen. Daarnaast vind ik het belangrijk dat mijn vrienden mijn kinderen ontmoeten en hen ook echt leren kennen.


Dank je wel ☺️
Waarom is dat laatste belangrijk? Niet alle mensen zijn dol op kinderen. Is dat echt een eis die je stelt voor het voortzetten van bestaande vriendschappen, dat ze je kinderen echt goed leren kennen?
 
Overigens kan je, zeker na een zwangerschap of tijdens borstvoeding, ook een vitamine of mineralen gebrek hebben, waardoor het leven zwaarder voelt. Dit kan de huisarts voor je onderzoeken.

Verder kan het soms helpen uit te zoeken welke taken je zwaar vindt, en waar je juist energie van krijgt. Soms zijn taken die voor jouw heel zwaar zijn, juist licht voor je partner en andersom. Dan kan je die taken ruilen.

Je had al eerder een kind, waarom gaat het met die vriendschappen bij de tweede opeens mis? Wat is er nu anders?
 
Dames, dank voor jullie reacties. Ik merk dat we elkaar niet goed begrijpen en daarom sluit ik dit forum. Mijn dagen zijn vol en mijn focus ligt bij mijn gezin, werk en andere prioriteiten. De tijd die ik overhoud besteed ik bewust aan mezelf. Dank voor het meedenken.


PS: Wanneer je ervoor kiest om kinderen te krijgen, vind ik dat dit een bewuste keuze moet zijn. Zeker wanneer ze nog heel klein zijn en volledig van je afhankelijk. Hier is veel onderzoek naar gedaan. Het is daarom helpend om voor jezelf helder te hebben wat voor ouder je wilt zijn. Ik heb bewust gekozen voor bewust ouderschap. Verder ben ik niet zielig en geniet ik van het leven hoor! Ik ben veel buiten en doe allerlei dingen met de kids (misschien te veel als ik andere moeders zie) en zo spreek ik dagelijks veel mensen! Sociaal ben ik aanwezig hoor☺️


Tot slot ben ik bij de huisarts geweest paar maanden gelden en heb aangegeven dat ik graag bloedonderzoek wilde laten doen vanwege mijn vermoeidheid. De uitslagen waren in orde. De huisarts gaf aan dat het heel begrijpelijk is dat ik me moe voel met twee jonge kinderen; alles wat daarbij komt kijken is niet niks. Volgens hem wordt het met de jaren makkelijker.



Nou dames, hartelijk dank en adieu.
 
Maargoed. Ook na alle reacties te hebben gelezen heb ik nog steeds niet door waar TO dan het probleem ervaart, waar ze hulp of tips bij zou willen hebben.

De manier waarop jij eerlijk antwoordt, zet je bij mij al op –10 om uberhaupt het gesprek verder aan te gaan. Als je zegt dat je happy bent en 75% van je tijd alles alleen doet, snap ik niet waarom je dan veel tijd besteedt aan forums en aan vrouwen om hen te vertellen dat je ze voor 0,0% begrijpt. Naar mijn mening heb je dan blijkbaar veel tijd die je niet besteedt aan misschien belangrijkere zaken.


En dat is wat ik uiteindelijk bedoelde. Mijn agenda zit vol dat ik simpelweg geen tijd heb om doelloos te appen of op forums rond te hangen. Ik ben gewoon bezig. First things first.


Dat is wat ik ermee bedoelde, en of iemand zichzelf daarin herkent. Want als je je focust op belangrijke dingen (als moeder van (jonge) kinderen) heb je al meer dan genoeg te doen, maar doe je die dingen dan ook echt? Of laat je ze liggen om lekker te appen of andere dingen te doen? Heb je misschien a village of huishoudelijke hulp?! Of niet en hang je rond op forums om een pittige tante uit te hangen! Want helpen doe je niet lieve schat, ook al is het een luisterde oor bieden.
 
Maar zie je zelf ondertussen dat je er ook gewoon keihard omheen draait? Er zijn naast mij nog een aantal dames die vragen stellen, in de basis dezelfde. En die geef je ook gewoon geen antwoord
Prima als je mij negeert, prima als je druk bent. Maar nogmaals: je opent een topic met een reden. Je stelt vragen. Wij stellen wedervragen. Als jij je happy voelt in je huidige situatie is er niemand die daar wat van hoeft te vinden (ook ik niet uiteraard). Maar wij stellen hele normale vragen waar je dan hulp bij zou willen of wat je anders zou willen. En je geeft 0x antwoord op welke vraag dan ook
Leef je leven zoals je wilt. Doen we in principe allemaal. Maar je komt zelf terug een paar uur nadat je het topic ‘sluit’. Ik heb oudere kinderen, waaronder net als jij een schoolgaand kind. Dus ja, ik heb tijd voor mezelf of ‘doelloos rondhangen’ zoals jij dat noemt. Ik hoef niet elke seconde van de dag mijn kinderen te vermaken en kan prima eve op de bank zitten met een kop koffie en eventueel mijn telefoon. En heb vrije avonden en wanneer ze op bed liggen. Ik zie daar het probleem niet van in. Jij wel. Prima. Mag.
Maar in je eerste topic kwam je nogal over alsof je een hulpvraag had, en zelf niet geheel tevreden bent met de situatie van je sociale leven. Maar volgens mij vind je het prima zo, dat is dan toch prima?
 
Terug
Bovenaan